ตอนที่ 10 เป็นที่นับถืออย่างสูง

Chaotic Sword God ตอนที่ 10 เป็นที่นับถืออย่างสูง

มือทั้งสองข้างของเจียงหยางเค่อกำขวานในมือไว้แน่น ขณะที่เขาจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความสนใจ ขอบคุณสำหรับบทเรียน เขาแค่ต้องเรียนรู้ เขาไม่กล้าดูถูกเมินเจี้ยนเฉินเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน ดังนั้น ในรอบนี้ เจียนหยางเค่อเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง

เจี้ยนเฉินเริ่มหัวเราะและจ้องมองไปที่เจียงหยางเค่อ มีร่องรอยความสับสนอยู่ในนั้น “พี่สาม เริ่มต่อสู้ในตอนนี้เลยหรือไม่?”

เจียงหยางเค่อกุมขวานในมืออย่างมั่นคง ในเวลานี้ มันใช้พลังเซียนเข้าช่วย เขาเริ่มโจมตีไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มันรวดเร็วกว่าเดิมมาก

เจี้ยนเฉินเพียงแค่กวัดแกว่งกิ่งไม้นั้นในมือของเขา เขารู้สึกถึงความอัศจรรย์บางอย่าง บางอย่างที่น่าแปลกประหลาด บางอย่างในกิ่งไม้เชื่อมต่อกับเขา ในเวลาเดียวกัน ภายในจิตใจของเจี้ยนเฉิน เขาอธิบายไม่ได้เกี่ยวกับความรู้สึกที่มันคล้ายคลึงกับที่เขาสัมผัสได้ในโลกก่อน ในตอนที่เขาจะจบชีวิตลงตอนที่เขาเข้าใจพลังที่น่าอัศจรรย์ของขอบเขตเทพกระบี่ ระหว่างในช่วงเวลานั้น ในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมกระบี่ด้วยจิตวิญญาณของเขาและส่งมันพุ่งออกไปนับร้อยเมตรทะลุผ่านลำคอของต๊กโกวคิ้วป่าย

คิดถึงช่วงเวลานั้น เจี้ยนเฉินดีดตัวเพื่อกระทำบางอย่าง กิ่งไม้ในมือถูกส่งให้ตรงไปยังเจียงหยางเค่อ

“วูมมมม!!”

ทิศทางหันเหที่เจี้ยนเฉินทำ กิ่งไม้นั้นดูราวกับว่ามีชีวิตและมันบินออกจากมือไปตรงไปยังเจียงหยางเค่ออย่างรวดเร็ว กิ่งไม้นั้นทอประกายแสงสีขาวออกมา ปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งจำนวนมากที่ออกมาจากกิ่งไม้ ทำให้มันดูราวกับสายฟ้า ด้วยประกายแสงที่งดงาม กิ่งไม้นั้นพุ่งไปยังท้องของเจียงหยางเค่อ

ทันใดนั้นเมื่อตระหนักถึงวิถีของกระบี่และปริมาณของปราณกระบี่จำนวนมากจากกิ่งไม้ ใบหน้าของเจี้ยนเฉินซีดเผือดด้วยความตกใจ และเขาพยายามหยุดกิ่งไม้อย่างลนลาน ถ้าไม่สามารถหยุดกิ่งไม้ได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันจะต้องแทงไปหาเจียงหยางเค่อและฆ่าเขาเป็นแน่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ถูกฆ่าในทันที แต่เจียงหยางเค่อจะได้รับบาดแผลที่อันตรายถึงชีวิต ซึ่งอาจจะก่อให้เกิดหายนะกับเจี้ยนเฉินได้

ทันใดนั้น ก่อนทีมันจะส่งไปถึงท้องของเจียงหยางเค่อ มันเริ่มช้าลง แต่มันก็ยังคงทิ่มแทงไปบริเวณนั้นอยู่ดี แต่ไม่มาก จ้องมองมันหยุด กิ่งไม้ในมือนั้นก็ทะลุเข้าไปยังชั้นผิวหนัง แต่ถ้าเจี้ยนเฉินไม่สามารถควบคุมมันได้? มันจะต้องทะลุผ่านท้องของเจียงหยางเค่ออย่างแน่นอน มันสร้างความหวาดกลัวให้กับเจี้ยนเฉินอย่างไม่สามารถคาดเดาได้

เหงื่อผุดขึ้นบริเวณหน้าผาก เจี้ยนเฉินสังเกตสิ่งเล็ก ๆ เกี่ยวกับการเชื่อมโยงจิตวิญญาณเข้ากับกิ่งไม้ ยืนยันมันอีกครั้งด้วยจิตวิญญาณของเขาที่ซึ่งควบคุมให้มันแทงเข้าไปเพียงชั้นผิวหนังของเจียงหยางเค่อ เจี้ยนเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากบริเวณท้องของเขา ช่วยไม่ได้ที่เจียยหยางเค่อจะมีใบหน้าซีดเผือด เมื่อจ้องมองต่ำลงไป เขาเห็นเลือดไหลออกมาจากบริเวณท้อง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาเริ่มร้องไห้งอแง น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มของเขา ราวกับว่าดวงตาของเขาไม่สามารถกักเก็บมันได้

“เลือด ข้าเลือดออก หวา ! น้องสี่ เจ้าทำร้ายข้า ! แง !! ท่านแม่ ข้าไปบอกท่านแม่ข้าว่าเจ้าทำร้ายข้า !” ทันใดนั้นเจียงหยางเค่อก็ทำตัวเหมือนกับเด็กที่รู้เพียงแต่วิธีการร้องไห้ เขาเขวี้ยงขวานไม้และออกไปจากสวน ตะโกนออกมาอย่างไม่หยุด จะอย่างไร เจียงหยางเค่อก็เป็นเพียงเด็ก 10 ขวบเท่านั้น เขาไม่สามารถทนต่อการกระทำที่คล้ายดูทารุณเช่นนี้ได้

จ้องมองดูเจียงหยางเค่อที่ลับสายตาไปอย่างช้า ๆ เจี้ยนเฉินไม่อาจทำอะไรนอกจากส่ายศีรษะของเขาช้า ๆ ขณะที่เขาก้าวออกไปจากสวน เริ่มปรากฏความกลัวในหัวใจ การลงโทษประเภทไหนที่เขาจะได้รับ?

…..

“อะไรนะ ? เจียงไป่ เจ้าล้อข้าเล่นหรือไร ?” ในห้องทำงาน ผู้นำตระกูลเจียงหยาง เจียงหยางป้า ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทีตกใจ เพ่งความสนใจไปที่ผู้อาวุโสที่ยืนด้านหน้า ช่วยไม่ได้ที่เจียงหยางป้าจะไม่สามารถเก็บความประหลาดใจไว้ได้จากสิ่งที่เขาได้ยิน

ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเจียงหยางป้า เป็นถึงพ่อบ้านของตระกูลเจียงหยาง เจียงไป่

เจียงไป่พยักหน้ารับอย่างจริงจัง “นายท่าน ตอนแรกข้าก็ไม่เชื่อมัน แต่บ่าวรับใช้ในโรงครัวหลายคนต่างยืนยันเป็นเสียงเดียว นายน้อยสี่ตอบโต้กลับไป หนึ่งในบ่าวรับใช้ที่ตัวใหญ่หนักกว่าเขาเกือบ 100 ปอนด์ถูกส่งลอยออกไปไกลถึง 5 เมตร และที่สำคัญ บ่าวรับใช้ผู้นั้นก็ยังเป็นมีพลังเซียนระดับสามอีกด้วย”

เมื่อได้ยินเจียงไป่กล่าว ตาของเจียงหยางป้าเบิกกว้างในข่าวใหม่ที่ได้ยิน

เจียงไป่จ้องมองไปยังท่านผู้นำตระกูลและหลังจากลังเลใจอยู่สักพัก เขายังคงพูดต่อ “นายท่าน นอกจากนี้ ข้ายังได้ข่าวอะไรบางอย่างอีก เมื่อเร็ว ๆ นี้นายน้อยสี่ได้ต่อสู้กับนายน้อยสามโดยใช้เพียงกิ่งไม้ นายน้อยสี่ก็โค่นล้มนายน้อยสามลงได้”

“อะไรนะ! เซียงเอ๋อ ต่อสู้กับเค่อเอ๋อ และเซียงเอ๋อเป็นผู้ชนะ?” เป็นครั้งที่สองที่ดวงตาของเจียงหยางป้าเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม

“นั่นถูกต้องแล้ว นายท่าน นายน้อยสี่ใช้เพียงกิ่งไม้ ขณะที่นายน้อยสามใช้ขวานไม้” เจียงไป่กล่าวเสริม

“นั่นมันเป็นไปได้อย่างไร!” เจียงหยางป้าแทบจะบินออกจากเก้าอี้อีกครั้ง “เซียงเอ๋อไม่สามารถใช้พลังเซียนขณะที่เจียงหยางเค่ออายุมากกว่าถึง 3 ปี มิหนำซ้ำยังฝึกฝนพลังเซียนระดับสาม ประกอบกับเค่อเอ๋อฝึกฝนวรยุทธ์ในทุก ๆ วัน แล้วเขาจะพ่ายแพ้แก่เซียงเอ๋อได้อย่างไร”

ฉวยหยิบกิ่งไม้ที่อยู่ภายในเสื้อ เจียงไป่ส่งมันไปให้เจียงหยางป้าและกล่าวต่อ “นายท่าน นี่เป็นกิ่งไม้ที่นายน้อยสี่ใช้โจมตีนายน้อยสาม”