ตอนที่ 1016: จอมยุทธที่น่าตกตะลึง

ตอนที่ 1016: จอมยุทธที่น่าตกตะลึง

ผนึกที่พิเศษมากได้ปิดเส้นทางระหว่างโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งละทวีปเทียนหยวนเอาไว้ แสงไฟขนาดเท่าแขนเกินออกมาจากผนึก แสงตัดผ่านกันและอยู่ที่พื้นอย่างเงียบเงียบเหมือนใยแมงมุม มันแสดงพลังแห่งการมีอยู่ที่ลึกซึ้งออกมา

ผนึกนั้นเต็มไปด้วยพลังงานดั้งเดิม

รูสีดำสนิทใหญ่อยู่ที่ใต้ผนึก มันกว้างหลายพันเมตรและสีดำสนิทด้านในและไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย มันเหมือนประตูไปสู่นรก และให้ความรู้สึกขนหัวลุก

ในตอนนี้เอง มิติที่อยู่ในหลุมก็เริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง สายพลังของปราณดาบที่ทรงพลังมากผ่านชั้นแห่งความมืดมิดและปรากฎออกมา มันโจมตีไปที่ผนึกด้วยความเร็วแสง

บู้ม ผนึกสั่นไหวอย่างรุนแรงหลังจากที่ปราณดาบใหญ่โจมตีโดนมัน คลื่นพลังงานที่เหลืออยู่ที่รุนแรงสั่นไหวไปทั่วใต้ดิน และมันยังผลกระทบกับเมืองทหารรับจ้างด้านบนด้วย ทั่วทั้งเมืองสะเทือนอย่างรุนแรงและทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนตกใจ

ปราณดาบเต็มไปด้วยพลังงานดั้งเดิม มันไม่ได้สลายออกไปทันทีหลังจากที่ปะทะกับผนึก กลับกัน มันพุ่งต่อไปที่ผนึกที่เหมือนใยแมงมุมเหมือนกระทิงที่กำลังโกรธ มันทำให้ผนึกยืดออกจนเป็นรูปกรวย

“ฮือ ชั้นผนึกที่นายท่านสร้างไว้เมื่อหลายปีก่อนถูกทำลายลงแล้ว มีเพียงชั้นนี้เท่านั้นที่เหลืออยู่ ฮือ…ทั้งหมดเป็นความผิดของเสี่ยวหลิง ทั้งหมดเป็นเพราะเสี่ยวหลิงไม่เชื่อคำสั่งของนายท่านและออกจากเมืองทหารรับจ้างไป ไม่เช่นนั้นผนึกก็คงไม่ถูกทำลาย” เสี่ยวหลิงสะอื้นในขณะที่นางปรากฎอยู่ตรงหน้าผนึกที่ถูกยืดออก นางเหมือนเด็กที่กำลังทำความผิดในตอนนี้ นางกังวล กลัว และเสียใจ

“ผนึกที่อยู่ตรงนั้นถูกทำลายแล้ว ผนึกตรงนี้จะถูกทำลายไปไม่ได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ไม่เช่นนั้นเมืองที่นายท่านสร้างมาด้วยความพยายามก็จะหายไป ถ้าเมืองหายไป นายท่านจะต้องโกรธมากแน่” เสี่ยวหลิงพึมพำกับตัวเองในขณะที่นางกลั้นน้ำตา นางกำลังกดผนึกที่เหลืออยู่

ในตอนนั้นเอง พลังงานมหาศาลที่รวมกันอยู่ที่ใต้เมืองทหารรับจ้างก็เริ่มพุ่งพวยอย่างรวดเร็วและไหลไปที่ผนึกไม่หยุดเหมือนคลื่นที่บ้าคลั่ง ในตอนสุดท้าย ผนึกดูดซึมมันเอาไว้ทั้งหมด

ผนึกเริ่มส่องแสงจ้ากำลังจากที่มันดูดพลังงานมหาศาลเข้าไป ซึ่งทำให้มันแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ทำลาย ! “

ในเวลาเดียวกัน เสียงเล็ก ๆ ก็ดังออกมาจากหลุมมืดที่อยู่ใต้ผนึก มันบอกไม่ได้ว่าเป็นเสียงของชายหรือหญิง เสียงเต็มไปด้วยเสน่ห์ในขณะที่มันสะท้อนมาจากด้านใต้พื้น

ปราณดาบที่โจมตีไปที่ผนึกระเบิดออกไปด้วยแสงแสบตาทันที สายพลังของปราณดาบที่ทรงพลังที่เพียงพอที่จะสั่นไหวโลกได้ได้พุ่งออกมาภายในมัน และก็โจมตีไปที่ผนึกอย่างรุนแรงมากกว่าเก่าอีกครั้ง มันต่อต้านผนึกที่ถูกเสริมพลังและทำให้มันย่ำแย่

“โอ้ ช่างเป็นคนที่ทรงพลังอะไรแบบนี้ ! ” เสี่ยวหลิงอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา แววแห่งความกังวลเกิดขึ้นที่ใบหน้าของนางและสายพลังงานดั้งเดิมก็เริ่มที่จะไหลออกมาจากร่างของนาง มันไหลเข้าไปที่ผนึกไม่หยุดและต่อต้านปราณดาบที่น่ากลัวนั้นไว้

ผนึกเริ่มดีขึ้นและข่มปราณดาบเอาไว้ได้ด้วยการสนับสนุนของพลังงานดั้งเดิมของเสี่ยวหลิง มันค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติ

“ทำลายผนึก ! “

เสียงเล็กดังออกมาจากหลุมดำสนิทอีกครั้งและปราณดาบยาว 1.2 เมตรก็พุ่งออกมาจากความมืดด้วยพลังแห่งการมีอยู่ที่สั่นสะเทือน มันโจมตีไปที่ผนึกที่เหมือนใยแมงมุมด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

การปะทะของดาบกับผนึกไม่ได้ทำให้เกิดเสียงดังอย่างที่คาด มันทำให้คนอื่นเห็นว่ามันไม่รุนแรงอย่างที่ควรจะเป็น

อย่างไรก็ตาม แสงสีขาวจ้าของผนึกก็เริ่มมืดลงอย่างเร็วในตอนต่อมา สิ่งกีดขวางสุดท้ายที่กั้นโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้ได้แสดงอาการเหมือนจะถูกทำลายออกมา

“พระเจ้า ไม่นะ ช่างเป็นพลังที่แปลกอะไรแบบนี้ ? มันมีผลทำลายอย่างรุนแรงกับผนึกของนายท่าน” เสี่ยว

หลิงร้องออกมา นางกังวลทันที ในขณะที่นางทุ่มเทพลังงานดั้งเดิมมากกว่าเดิมเข้าไปในผนึก ซึ่งทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน พลังงานที่รวมกันอยู่ที่ใต้เมืองทหารรับจ้างก็พุ่งไปที่ผนึกด้วยอัตราเร็วที่มากกว่าเก่า เสี่ยวหลิงรวมพลังงานนี้มาหลายปีและปกติจะใช้มันเพื่อผนึก เสี่ยวหลิงไม่สนใจปริมาณพลังที่ใช้ไปเนื่องจากอันตรายในตอนนี้

รอยผนึกที่เกือบแตกก็กลับมาคงที่ภายใต้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ของเสี่ยวหลิง มันเริ่มที่จะฟื้นฟูเร็วที่สุดที่มันจะทำได้ในขณะที่มันกำลังต่อต้านจอมยุทธลึกลับในหลุมมืดสนิทนั่น

ปราณดาบและดาบยังดันไปที่ผนึกต่ออีกสักพัก ในท้ายที่สุด ปราณดาบก็กระจายหายไปหมดเนื่องจากมันหมดพลังงาน ในขณะที่ดาบเลี้ยวกลับไปและหายกลับเข้าไปในหลุมมืด

เสี่ยวหลิงถอนหายโล่งออกมาทันทีเมื่อนางเห็นว่าในที่สุดจอมยุทธของโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งก็ล้มเลิกที่จะทำลายผนึก ใบหน้าของนางปรากฏอาการเหนื่อยออกมา มันเป็นเวลาน้อยกว่า 2 ก้านธูป แต่มันก็เหมือนเป็นการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับจอมยุทธที่อยู่ในระดับเดียวกันถึงสามวันสามคืนสำหรับเสี่ยวหลิง

เสี่ยวหลิงจับหน้าอกตัวเองและมองไปที่หลุมด้วยความกลัว นางพึมพำ “น่ากลัวจริงจริง แข็งแกร่งมาก การโจมตีทั้งสองนี้ต้องมาจากคนเดียวกันแน่แน่ ถ้าข้ามาไม่ทันเวลา ผนึกของนายท่านจะต้องต่อต้านอีกการโจมตีของคนผู้นั้นไม่ได้แน่”