ตอนที่ 1023: หัวหน้านิกายมาถึง

ตอนที่ 1023: หัวหน้านิกายมาถึง

ผู้พิทักษ์จักรพรรดิจากอาณาจักรหลงฉียินดีทันทีหลังจากที่เขาได้ยินที่หลัวโตวพูด เขารีบป้องมือออกไปแล้วพูดว่า “ในเมื่อพวกเราไม่ต้องกลัวนิกายดาบโลหิตอีกต่อไปแล้ว ทำไมพวกเราต้องหยุดแค่ตรงนี้ ? พวกเราสามารถถอนรากถอนโคนนิกายดาบโลหิตและแก้แค้นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อนได้”

สายตาของหลัวโตวเป็นประกายเย็นชาทันที เขาก้มหัวลงคิดแล้วพูด “หัวหน้านิกายฮุสตันยังไม่ตาย ดังนั้นเรายังจัดการพวกเขาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นฮุสตันก็จะต่อต้านด้วยทุกอย่างที่เขามี แม้ว่าเขาจะต้องตาย ถ้าเซียนราชาขั้นสูงสุดทุ่มชีวิตเพื่อล้างแค้นพวกเรา มันคงจะเป็นหายนะที่สามารถทำลายจักรวรรดิเฟยลี่ได้ อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเราแค่ฆ่าเซียนผู้คุมกฎที่อยู่ในอาณาจักรหลงฉี มันก็น่าจะไม่เป็นอะไร”

พลังแห่งการมีอยู่ทั้งหมดของหลัวโตวเปลี่ยนไป ตาของเขาเปิดออกและเขาก็จ้องไปที่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิที่ยินอยู่อย่างสุภาพอย่างรวดเร็ว จากนั้นหลัวโตวก็พูดอย่างจริงจัง “กลับไปที่อาณาจักรหลงฉีทันทีและสอดแนมการเคลื่อนไหวของจอมยุทธจากนิกายดาบโลหิตเผื่อเอาไว้ ข้าต้องไปพบผู้พิทักษ์จักรพรรดิของจักรวรรดิคนอื่นก่อนที่ข้าจะไปจัดการพวกนั้น”

“รับทราบ ! “

ผู้พิทักษ์จักรพรรดิกลับผ่านประตูมิติไปที่อาณาจักรหลงฉีทันที ในขณะที่หลัวโตวก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเข้าไปที่ส่วนต้องห้ามลึกเข้าไปในพระราชวังในขณะที่จิตสังหารเป็นประกายที่ตาของเขาเป็นครั้งคราว “น้องข้า มันก็เป็นพันปีแล้วที่เจ้าตายด้วยน้ำมือของนิกายดาบโลหิต พี่ไม่สามารถแก้แค้นให้เจ้าได้ในตอนนั้น แต่ในตอนนี้โอกาสได้มาถึงแล้ว พี่สาบานว่าจักรวรรดิเฟยลี่จะทำทุกอย่างเพื่อที่จะล้างบางนิกายดาบโลหิตไปซะหลังจากที่ฮุสตันตายไปแล้ว ข้าจะแก้แค้นให้เจ้า”

ในตอนนั้น หลัวโตวมีทางเลือกที่จะอยู่ที่อาณาจักรหลงฉีหลังจากที่เขาสำเร็จเป็นเซียนราชาแล้ว เขาสามารถทำให้ฐานะของอาณาจักรรุ่งโรจน์ขึ้นมาได้ อย่างไรก็ตาม เขาเลือกที่จะมาที่จักรวรรดิเฟยลี่ในฐานะผู้พิทักษ์จักรพรรดิอย่างไม่ลังเล ด้วยเหตุผลที่สำคัญที่สุดคือเรื่องนิกายดาบโลหิต เขาต้องการที่จะใช้จักรวรรดิเฟยลี่เพื่อที่จะกำจัดนิกายดาบโลหิต

ในอาณาจักรหลงฉี ผู้พิทักษ์จักรพรรดิได้นำคำสั่งของหลัวโตวกลับมาจากจักรวรรดิเฟยลี่ ดังนั้น ผู้พิทักษ์ทั้งสี่จึงไม่ได้ไปสร้างความวุ่นวายให้ผู้พิทักษ์ทั้งสี่อีก แทนที่กัน พวกเขาอยู่ในพระราชวัง ในขณะที่พวกเขาสัมผัสถึงพลังแห่งการมีอยู่ของผู้พิทักษ์ พวกเขาสังเกตการเคลื่อนไหวของทั้งสี่อยู่ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม ทั้งสี่พลาดที่จะสังเกตถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนที่ปรากฎอยู่ในพระราชวังและกำลังซ่อนตัวอยู่ในที่ที่แยกออกไป

ในพริบตาเดียวสองวันก็ผ่านไป มันสงบสุขมากในช่วงเวลานี้ และเมืองหลวงของอาณาจักรหลงฉีก็เป็นปกติ คนเคลื่อนไปมาในถนนที่พลุกพล่านและเสียงดัง มันมีชีวิตชีวามาก

ในตอนนี้เอง เสียงลมหลายเสียงก็ดังขึ้นมา ร่างหลายร่างได้เข้าใกล้มาที่เมืองหลวงแต่ไกล พวกเขาเคลื่อนที่ไวมากและมาถึงที่กลางอากาศของเมือง แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ที่เส้นขอบฟ้าก่อนหน้านี้เพียงวินาทีเดียว

“พวกเขาอยู่ในเมืองนี้” หนุ่มที่หล่อที่อยู่ในชุดดำมากพูดออกมา ดูอายุยี่สิบกว่า เขาถือลูกธนูสีแดงเลือดเอาไว้ ในขณะที่สายตาของเขาแหลมคมเหมือนดาบที่ชักออกจากฝัก เขากวาดสายตามองไปที่เมือง

พวกเขาคือ เจี้ยนเฉิน รุยจิน เฮยยู่ และหงเหลียน หลังจากกลายวันของการเดินทาง ทั้งสี่ก็ข้ามทวีปมาไกลและมาตามทิศทางที่ลูกธนูชี้มา

แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะบินมา และมีเพียงเจี้ยนเฉินก็ไม่ใช่เซียนราชาในรับสูงสุด แต่ความเข้าใจในมิติของเขาในมิติของพวกเขาก็อยู่ในระดับที่เยี่ยมมาก พวกเขาเดินทางโดยใช้พลังมิติ แม้ว่ามันจะไม่สามารถเดินทางได้หลายล้านกิโลเมตรในก้าวเดียวเหมือนประตูมิติ แต่พวกเขาก็ยังคงเร็วอย่างเหลือเชื่อ

ดังนั้น เจี้ยนเฉินจึงใช้เวลาน้อยมากในการเดินทางมากกว่าสิบล้านกิโลเมตรจากเมืองทหารรับจ้างมาโดยมีรุยจินที่แบกเขาเอาไว้

ทันทีที่ทั้งสี่มาถึงบนอากาศของเมือง ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกันและตื่นจากการทำสมาธิ หนึ่งในนั้นพูดออกมา “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ของเครื่องหมายดาบโลหิต หัวหน้านิกายคนใหม่มาแล้ว พวกเราไปต้อนรับเขาเร็ว”

ร่างทั้งสี่บินออกไปจากหน้าต่างเป็นภาพราง ๆ สีแดง พวกเขาปรากฏขึ้นในอากาศเหมือนผีและเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฉิน

ในตอนแรกทั้งสี่พุ่งความสนใจไปที่ลูกธนูที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ก่อนที่พวกเขาจะมองไปที่เจี้ยนเฉินช้า ๆ พวกเขาอึ้งเมื่อจำเจี้ยนเฉินได้ สายตาของพวกเขาว่างเปล่า พวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ