ตอนที่ 1026: ทักษะคำทำนายสุดยอด

ตอนที่ 1026: ทักษะคำทำนายสุดยอด

ทาจิและฟางหยันลอยอยู่กลางอากาศหน้าซีด เลือดยังคงอยู่ที่มุมปากของพวกเขาในขณะที่ชุดขาวของพวกเขาย้อมไปด้วยสีเลือด พวกเขาดูน่าเวทนามาก

เจี้ยนเฉินไม่ได้ฆ่าทาจิและฟางหยัน ทวีปเทียนหยวนกำลังจะเจอกับหายนะในอนาคตอันใกล้ ทาจิและฟางหยันเป็นเซียนราชาชั้นสวรรค์ที่ 5 และ 6 ดังนั้นพวกเขาจะเป็นกำลังหลักในการขับไล่ผู้รุกรานของโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งได้

“พวกเจ้าทั้งสองยังไม่ใกล้เคียงกับการเป็นคู่มือของข้า ไปซะ เจ้าจะไม่ยุ่งกับเรื่องของนิกายดาบโลหิตในวันนี้ ไม่เช่นนั้น จะถือว่าเจ้าเป็นศัตรูกับนิกายดาบโลหิต” เจี้ยนเฉินพูดแล้วเก็บยุทธภัณฑ์จักรพรรดิไป

ทาจิและฟางหยันมองหน้ากันและกัน พวกเขาทั้งคู่ตกอยู่ในปัญหา และพวกเขาก็มองไปที่หลัวโตวที่ได้รับบาดเจ็บหนักเหมือนกัน พวกเขาถอนหายใจเบา ๆ และไม่ได้พูดอะไรต่อ พวกเขาฉีกมิติและเปิดประตูมิติแล้วจากไปในนั้น

ทั้งคู่รู้ดีว่าเจี้ยนเฉินมีความสามารถที่จะฆ่าพวกเขาได้จากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ แต่เขาก็แสดงความเมตตาในตอนท้าย นี่เป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่ได้ข่มขู่อะไรเลยก่อนที่จะจากไป

ทาจิและฟางหยันจากไปพร้อมกันและกลับไปที่จักรวรรดิเฟยลี่ หลัวโตวเสียกำลังสนับสนุนไป งนั้นใบหน้าของเขาจึงว่างเปล่าเปล่าเปลี่ยว อย่างไรก็ตาม ดวงตาของเขาก็เป็นประกายอย่างรวดเร็ว เขาไม่ลังเลแล้วฉีกมิติรอบ ๆ ออกเพื่อเปิดประตูมิติ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ประตูจะเสร็จ เจี้ยนเฉินก็ปรากฏขึ้นที่ข้าง ๆ เขาและต่อยเข้าไปที่ประตู เขาทำให้มิติสั่นไหวอย่างรุนแรง และป้องกันไม่ให้ประตูมิติเกิดขึ้นมาได้

“เจ้ามีจิตสังหารที่รุนแรงมากต่อนิกายดาบโลหิต ถ้าข้าปล่อยเจ้าไปในวันนี้ เจ้าจะต้องมาทำร้ายนิกายดาบโลหิตแน่เมื่อเจ้าแข็งแกร่งกว่านี้ ดังนั้นเจ้าจะต้องตายวันนี้” พลังแห่งการมีอยู่ของเจี้ยนเฉินพุ่งพวยขึ้นในขณะที่เขาจ้องไปที่หลัวโตว หลังจากนั้น เขาก็ต่อยไปที่หน้าอกของหลัวโตวจนทะลุ ซี่โครงและอวัยวะของเขาแหลกเละ

หลัวโตวกระอักเลือดออกมา เขาทนการบาดเจ็บและจ้องอย่างเย็นชาไปที่เจี้ยนเฉิน เขาตะโกนออกมา “ข้าเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิของจักรวรรดิเฟยลี่ ! ถ้าเจ้าฆ่าข้า จักรวรรดิเฟยลี่ต้องไปทำลายนิกายดาบโลหิตของเจ้าจนราบเป็นหน้ากลองแน่ ! ฮุสตันจะตายในอีกไม่ช้าแล้ว ! เขาจะปกป้องนิกายไม่ได้ ! “

ใบหน้าของเจี้ยนเฉินหมองลงหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น จิตสังหารพวยพุ่งในดวงตาของเขาในขณะที่เขาคำรามออกมา “เจ้าหาที่ตายที่ไม่เคารพลุงเซียว ! ” เจี้ยนเฉินเปล่งรัศมีจิตสังหารที่น่ากลัวออกมาในขณะที่เขาไล่ตามหลัวโตวไป ชั้นพลังบรรพกาลบาง ๆ เคลือบอยู่ที่หมัดของเขาในขณะที่เขาต่อยไปที่หัวของหลัวโตว

หัวของหลัวโตวระเบิดออกจากหมัดที่โกรธเกรี้ยวของเจี้ยนเฉิน วิญญาณของเขาสลายไปก่อนที่มันจะได้หนี

หลัวโตวไม่คิดว่ามันจะไปทำให้เขาตายเร็วขึ้นแทนที่จะช่วยชีวิตเขาไว้จากสิ่งที่เขาพูดออกไปก่อนที่จะตาย

“ผู้พิทักษ์จักรพรรดิหลัวโตว ! ” ผู้พิทักษ์จักรพรรดิทั้งสี่ของอาณาจักรหลงฉีเห็นการตายของหลัวโตว พวกเขาจ้องตาโตซึ่งเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เจี้ยนเฉินมองไปที่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเสียใจ บางทีการที่ความแข็งแกร่งของเขาที่เพิ่มขึ้นนั้นได้มีผลกระทบต่อจิตใจของเขา เขาจึงไม่สนที่จะจัดการกับเซียนผู้คุมกฎของอาณาจักรหลงฉี นั่นเพราะมันไม่ได้มีความไม่เข้าใจอะไรกันระหว่างพวกเขาเลย

เจี้ยนเฉินไม่ได้มองไปที่เซียนผู้คุมกฎในขณะที่เขาบินไปทางพระราชวัง เขาตรึงไปที่พลังแห่งการมีอยู่ของชายชราหม่าเทิงและซิตู

ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ของนิกายดาบโลหิตไม่ได้วุ่นวายกับผู้พิทักษ์จักรพรรดิทั้งสี่เมื่อพวกเขาเห็นว่าเจี้ยนเฉินไม่ได้พยายามจะทำอะไรยุ่งยากให้พวกนั้น ก่อนที่พวกเขาจะตามเจี้ยนเฉินไปที่ส่วนที่แยกตัวอยู่ภายในพระราชวัง

ในตอนนี้ ชายชราซิตูและหม่าเทิงกำลังพิงอยู่ที่ประตูด้วยความกลัว พวกเขาส่องผ่านช่องเล็ก ๆ ออกมาเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก พวกเขาสั่นเล็กน้อย พวกเขาเต็มไปด้วยความกลัว

ทั้งสองคนได้เห็นการต่อสู้ในท้องฟ้าในขณะที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ พวกเขาคุ้นกับลักษณะรูปร่างของเจี้ยนเฉินดีในตอนที่พวกเขาไล่ล่าเจี้ยนเฉินในเมืองแห่งเทพเจ้า พวกเขาเห็นเจี้ยนเฉินทำให้เซียนราชา 2 คนได้รับบาดเจ็บ และก็สังหารไปหนึ่งคนอย่างไม่ยากเย็นอะไร พวกเขาตะลึงในความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน และยากที่จะยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริง

“ซะ ซะ ซิตู จะ จะ เจ้าคิดว่า นะ นั่นคือเจี้ยนเฉินจริง ๆ งั้นหรือ ? ” ชายชราหม่าเทิงพูดผ่านทักษะสื่อสาร เขากัดฟันกรอด

“พวกเราจบสิ้นแล้ว พวกเราจบสิ้นแน่ครั้งนี้ ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้อย่างไร ? ข้าจำว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งมากไปกว่าพวกเราทั้งสองคนเลยตอนที่พวกเราเจอเขาครั้งแรกที่เมืองแห่งเทพเจ้า” ใบหน้าของชายชราซิตูไร้สีเลือด ในตอนนั้นเอง ความกลัวก็ได้มาแทนที่ความรู้สึกอื่นทั้งหมดของเขา

ทันใดนั้นเอง ท่าทางของชายชราหม่าเทิงก็เปลี่ยนไป เขาร้องออกมา “บ้าเอ้ย พวกเขามาทางที่พวกเราอยู่แล้ว ข้าลืมไปได้อย่างไร ? จอมยุทธของนิกายดาบโลหิตมีวิธีที่จะหาพวกเราได้ หนี ! ” ชายชราสองคนไม่สนในการปิดบังพลังแห่งการมีอยู่ของตัวเองอีกต่อไป พวกเขาพุ่งขึ้นไปบนเพดาน และหนีไปไกลด้วยความเร็วสูง