ตอนที่ 117: การต่อสู้ที่ดุเดือดจนทำให้คนอื่นสั่นกลัว

ตอนที่ 117: การต่อสู้ที่ดุเดือดจนทำให้คนอื่นสั่นกลัว

กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเริ่มโอบล้อม ขณะที่พวกเขามองดูเจี้ยนเฉินสู้กับหมูป่าเขาคนเดียว สายตาของพวกเขาต่างจับจ้องไปที่เจี้ยนเฉิน ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจหรือไม่ ทุกคนก็ต้องการเห็นให้แน่ชัดว่าเจี้ยนเฉินจะสังหารหมูป่าเขาได้อย่างไร

หัวหน้าเคนดัลมีสีหน้าจริงจัง ขณะที่เขาโคจรพลังออกจากมือขวา ขวานขนาดใหญ่ก็ปรากฏอยู่ในมือของเขาและเขาก็จับมันแน่นพร้อมกับการจ้องมองอย่างดุดันไปยังร่างที่อ่อนแอของเจี้ยนเฉิน ทันทีที่เจี้ยนเฉินไม่อาจต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 3 ได้ พวกเขาจะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือเจี้ยนเฉินอย่างไม่ลังเล ในกลุ่มนี้เขาเป็นคนเดียวภายในกลุ่มที่สามารถรับมือกับหมูป่าเขาได้ แม้ว่ามันจะลำบากสักหน่อย

เจี้ยนเฉินก็เหมือนกับสัตว์ประหลาด เขาพุ่งเข้าไปหาหมูป่าเขาอย่างรวดเร็ว กระบี่วายุโปรยของเขาก็กลายเป็นสีเงินแวบออกไปราวกับสายฟ้าก่อนที่จะพุ่งเข้าไปยังลำคอของหมูป่าเขา

เมื่อเห็นแสงสีเงินแวบออกมา ดวงตาของหมูป่าเขาก็วาววับราวกับถูกเผา มันส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ และร่างที่มีน้ำหนักมากของมันก็ถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันมันก็พยายามหันตัวทั้งหมดของไปด้านข้างเพื่อพยายามหลบเลี่ยงคมกระบี่ของเจี้ยนเฉิน

แม้ว่าหมูป่าเขาจะพยายามอย่างมากที่จะหลบเลี่ยง แต่ร่างกายที่ใหญ่โตของมันนั้นยุ่งยากเกินไป นอกจากนี้ความเร็วยังเป็นจุดอ่อนของมัน มันไม่มีทางที่จะหลบกระบี่ที่รวดเร็วราวกับสายฟ้าของเจี้ยนเฉินได้

“ปึด!”

กระบี่วายุโปรยเจาะเข้าไปในลำคอของหมูป่าเขาและได้คร่าชีวิตมันทันที หลังจากนั้นร่างกายของมันก็หนักอึ้งอย่างกะทันหัน ดวงตาคู่โตของมันค่อย ๆ สูญเสียประกายชีวิตก่อนที่จะร้องออกมาอย่างน่าสมเพชพร้อมกับปล่อยให้ร่างกายของมันล้มลงกับพื้น

เจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยออกมาจากคอของหมูป่าเขา ขณะที่ดึงกระบี่ออกมา เลือดก็พุ่งออกมาจากคอของหมูป่า ส่วนเลือดที่อาบกระบี่ก็ไปรวมตัวกันที่ปลายกระบี่หยดลงพื้น

เก็บกระบี่วายุโปรยเข้าไปในร่าง เจี้ยนเฉินเผยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา หลังจากที่เขาทะลวงขึ้นมาเป็นเซียนระดับสูงขั้นกลาง ความแข็งแกร่งของเขานั้นเกินกว่าตอนที่เขาเป็นเซียนระดับสูงขั้นต้นเสียอีก ไม่ว่าจะเป็นความเร็วของกระบี่วายุโปรยของเขาหรือความแข็งแกร่งของปราณกระบี่ ทั้งสองอย่างนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ตอนนี้การสังหารสัตว์อสูรระดับ 3 นั้นไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

เมื่อมองไปที่หมูป่าเขาระดับ 3 ที่นอนอยู่บนพื้น เจี้ยนเฉินก็พูดอย่างเฉยเมยว่า หัวหน้าเคนดัล ข้าจะทิ้งซากสัตว์อสูรระดับ 3 ตัวนี้ให้ท่านจัดการ

ตอนนี้ไม่มีใครสักคนขานรับต่อคำพูดของเจี้ยนเฉิน เขารู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เจี้ยนเฉินจึงหันกลับมามองไปยังเพื่อนกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีที่กำลังมองไปยังหมูป่าที่อยู่บนพื้นอย่างจริงจัง พวกเขายังคงไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นของทหารจับจ้างทุกคน เจี้ยนเฉินก็ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม สำหรับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี สัตว์อสูรระดับ 3 เป็นอะไรที่เกินความสามารถของพวกเขา พวกเขาไม่อาจฆ่ามันได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวและถ้าพวกเขาถูกโจมตีแม้สักครั้งกลับมา นั่นจะเป็นจุดจบของพวกเขา สำหรับทหารรับจ้างที่มีความแข็งแกร่งน้อยกว่าสัตว์อสูรระดับ 3 การเผยความแข็งแกร่งของเขาทำให้ทุกคนตะลึง

ผู้คนต่างตกอยู่ในอาการมึนงงอยู่พักหนึ่ง หัวหน้าเคนดัลเป็นคนแรกที่ฟื้นตัวจากอารมณ์ของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าเพื่อระงับอาการของเขาอย่างช้า ๆ และมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทางที่ซับซ้อนขณะที่พูดว่า เจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้ามันผิดปกติ แม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับ 3 ก็ไม่อาจต่อสู้กับเจ้าได้อย่างเต็มที่ เจ้าสามารถฆ่ามันได้ง่าย ๆ เหมือนขนม นี่คือสัตว์อสูรระดับ 3 เจ้าก็รู้

หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็รู้สึกตัว พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยอาการที่ยากจะเชื่อและตกใจ

ฉางหนิงเฟยถอนหายใจออกมายาว ๆ และพูด ไฮ้ ความแข็งแกร่งของเจ้านี่มันไม่น่าเชื่อเลย นี่คือสัตว์อสูรระดับ 3 แต่สมองข้าผิดเพี้ยนไปแล้วที่คิดว่านี่มันไม่ต่างอะไรกับสัตว์อสูรระดับ 1 หลังจากที่เห็นเจ้าจัดการกับมัน

เมื่อได้ยินอย่างนี้ทุกคนก็พยักหน้าพร้อมกันขณะที่ดีรี่พูดว่า เจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้าอยู่ที่เซียนระดับสูงขั้นกลางจริง ๆ หรือ ? การที่ได้เห็นเจ้าฆ่าสัตว์อสูรระดับ 3 ได้ง่าย ๆ อย่างนี้ ข้าก็ยากที่จะเชื่อว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในขอบเขตเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ดีรี่มองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างซับซ้อนผสมกับความอิจฉา ท้ายที่สุดแล้วเจี้ยนเฉินนั้นอายุน้อยกว่าเขา ใครกันล่ะที่จะไม่อิจฉาความแข็งแกร่งของเขา?

คาโบลด์ลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดปากพูดว่า เจี้ยนเฉิน เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งที่เจ้าใช้ตอนนี้คือทักษะระดับสูง ? ข้ามองไม่ทันเลยจริง ๆ ว่ากระบี่ของเจ้าทะลวงคอของหมูป่าไปเรียบร้อยแล้ว

ถูกต้อง ข้าก็เห็นไม่ชัดเช่นกัน ที่จริงแล้วไม่เห็นแม้แต่เงา หูป๋อพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

เมื่อได้ยินอย่างนี้ เจี้ยนเฉินก็ยิ้มและพูดว่า มันพูดไม่ได้ว่านี่เป็นทักษะต่อสู้ การฟันกระบี่ของข้านั้นเร็วมาก