ตอนที่ 1191 - ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน

ตอนที่ 1191 – ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน

จิตวิญญาณกระบี่ยังคงนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนที่จือหยิงจะอธิบายว่า “ไม่ใช่เพราะร่างบรรพกาลไม่สามารถบ่มเพาะได้ แต่ไม่มีวิธีการบ่มเพาะใดในโลกที่เหมาะกับร่างบรรพกาล มีเพียงการบ่มเพาะที่สอดคล้องกันเท่านั้นที่จะได้ผล และการเติบโตของร่างบรรพกาลนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ขั้นตอนแรกของการบ่มเพาะคือการหล่อหลอมและปรับแต่งร่างกาย หลังจากเสร็จสิ้นพลังบรรพกาลจะปรากฏขึ้นภายในร่างกาย”

“นั่นคือพลังงานสีเทาที่ปรากฏขึ้นบนมือของเสี่ยวเป่าก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่ ? ” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จ้องไปที่จือหยิงตาไม่กระพริบ ในขณะที่นางทุ่มเทความสนใจของนางทั้งหมดเพื่อเสี่ยวเป่า นางต้องการที่จะเรียนรู้ความลึกลับของร่างบรรพกาลของเสี่ยวเป่าโดยเร็วที่สุด

อย่างไรก็ตาม นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเจี้ยนเฉินในขณะที่นางนึกถึงพลังสีเทาที่ปรากฎก่อนหน้านี้ นางเคยเห็นพลังที่ควบคุมโดยเจี้ยนเฉินและประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของนางจำได้ว่าก๊าซสีเทานั้นคล้ายกับพลังที่เจี้ยนเฉินใช้มาก มันเป็นเพียงว่าพลังของเสี่ยวเป่าที่ขาดพลังการทำลาย

“ถูกต้อง นั่นเป็นพลังบรรพกาล แต่เป็นเพียงพลังบรรพกาลที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเขาเพื่อปรับแต่งร่างกายของเขา ตอนที่เสี่ยวเป่ารู้สึกตื่นเต้น เขาจึงเปิดใช้งานโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตามร่างบรรพกาลของเสี่ยวเป่ายังไม่ได้รับการหล่อหลอมอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นพลังงานทั้งหมดที่เขาดูดซับจะหลอมรวมเป็นเนื้อของเขาและหล่อหลอมเข้ากับร่างกายของเขาเอง เพียงแค่เมื่อขั้นตอนนี้เสร็จสมบูรณ์ พลังบรรพกาลจะปรากฏขึ้นภายในจุดตันเถียนและเขาจะสามารถฝึกฝนได้” จือหยิงอธิบายในรายละเอียด

หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จมอยู่กับความคิดของนาง นางพึมพำว่า” ดูเหมือนว่าไม่ใช่สมบัติสวรรค์ที่ไร้ประโยชน์สำหรับเสี่ยวเป่า แต่มันไม่เพียงพอที่จะทำสิ่งที่เขาต้องการให้สำเร็จ”

“พลังบรรพกาลเป็นพลังที่เป็นส่วนหนึ่งของเอกภพ การหล่อหลอมพลังเพียงเส้นเดียวก็จะต้องใช้พลังงานในปริมาณมาก เพียงแค่สมบัติสวรรค์หมื่นปีเพียงชิ้นเดียว แม้แต่ 10 ชิ้นก็ยังไม่พอเพราะร่างบรรพกาลของเสี่ยวเป่ายังไม่คืบหน้าไปถึงหนึ่งในสิบของการหลอมรวมจากการสำรวจของข้า ร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ไม่สามารถต้านทานพลังบรรพกาลได้” ฉิงโซวอธิบายอย่างจริงจัง นางกับจือหยิงต่างก็เป็นจิตวิญญาณกระบี่ทั้งคู่ แต่พวกเขาก็มีตัวตนอยู่มานานมาก พวกเขาเคยเห็นคนที่มีร่างบรรพกาลหลายครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงมีความเข้าใจอย่างชัดเจนเกี่ยวกับร่างที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

” เฮ้อ” จือหยิงพลันถอนหายใจออกมาในทันใด การจ้องมองของเขาต่อเสี่ยวเป่ากลายเป็นความเศร้าโศกขณะที่เขาพูดว่า” ข้าจำไม่ได้เลยว่ามันนานแค่ไหนแล้วตั้งแต่ร่างบรรพกาลโดยกำเนิดปรากฏขึ้นมา จากสิ่งที่ข้าสามารถจำได้แม้ในโลกของเรา ร่างบรรพกาลปรากฏขึ้นเพียง 3 ครั้งตั้งแต่ร่างบรรพกาลส่วนใหญ่ได้มีมา มันเป็นเพียงพลังของโลกที่นี่บางเบาเกินไป มันยากอย่างยิ่งที่จะรองรับผู้เชี่ยวชาญของร่างบรรพกาล ตอนนี้ด้วยร่างบรรพกาล ทรัพยากรที่มีอยู่ใกล้พอเพียงและเมื่อเขาบ่มเพาะต่อไปพลังงานที่เขาต้องการจะยิ่งมากขึ้นไปอีก”

หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ตกตะลึง นางขมวดคิ้วเล็กน้อย จากสิ่งที่จือหยิงพูด นางสามารถบอกได้ว่ามันคงเป็นเรื่องยากมากสำหรับเสี่ยวเป่าที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาในอนาคต

“ทุกสิ่งจะคลี่คลายด้วยตัวมันเอง จือหยิง, ฉิงโซว ข้าจะหาทางที่จะหาทางหาพลังงานที่เสี่ยวเป่าต้องการในอนาคตเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขา เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเสี่ยวเป่าที่จะต้องหล่อหลอมร่างกายของเขาให้เสร็จ” เจี้ยนเฉินกล่าว เขาหยุดและจมอยู่ในความคิดก่อนที่จะพูดต่อ “จือหยิง, ฉิงโซว, เสี่ยวเป่าครอบครองของร่างบรรพกาลเช่นเดียวกับข้า ข้าสามารถใช้ร่างบรรพกาลของข้าเองเพื่อช่วยเขาหล่อหลอมร่างกายของเขาได้หรือไม่ ? ”

“ไม่ได้” จือหยิงปฏิเสธโดยไม่คิดสักเสี้ยววินาที เขาอธิบายอย่างเคร่งขรึมว่า” นายท่าน เสี่ยวเป่าอาจครอบครองร่างบรรพกาล แต่ในแง่ของความแข็งแกร่ง ร่างกายของเขายังไม่มีความทนทานที่เหมาะสม เขาทนพลังบรรพกาลขั้นที่ 3 ไม่ได้”

“ดูเหมือนว่าข้าจะสามารถใช้ได้เพียงสมบัติสวรรค์เท่านั้น” เจี้ยนเฉินตอบกลับอย่างเสียใจ ทรัพยากรที่จำเป็นในการยกระดับร่างบรรพกาลจากขั้นแรกไปยังขั้นที่ 3 นั้นน่ากลัวในขณะที่พลังงานที่จำเป็นในการเข้าถึงขั้นที่ 4 นั้นยิ่งน่ากลัวกว่า เจี้ยนเฉินนึกภาพออกว่าเสี่ยวเป่าจะเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาได้ยากเพียงใด

สำหรับจิตวิญญาณกระบี่ ร่างบรรพกาลสองร่างที่ปรากฎขึ้นในเวลาเดียวกันนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวในโลกใบนี้ที่ขาดแคลนพลังงาน

เจี้ยนเฉินสงบลงและมองเสี่ยวเป่าในอ้อมแขนของเขา เขาพูดว่า” เสี่ยวเป่า ชื่อที่ท่านแม่ของเจ้าตั้งให้เจ้านั้นไม่ดี เจ้าต้องการให้พ่อของเจ้าตั้งชื่อให้เจ้าอีกชื่อหนึ่งหรือไม่ ? ”

“ตกลง ! ” เสี่ยวเป่าไม่รู้สึกขัดแย้งเลยและเห็นด้วยอย่างตรงไปตรงมา

” ดังนั้นให้ข้าคิดว่าข้าควรจะตั้งชื่อของเจ้าว่าชื่ออะไรดี” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วขณะที่เขาคิดจริงจัง

ดวงตาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เยือกเย็นและนางดึงเสี่ยวเป่ากลับมาในทีเดียว นางพูดว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลกับสิ่งนั้น ข้าได้ตั้งชื่อให้เสี่ยวเป่าแล้ว เขาจะถูกเรียกว่า ซ่างกวนเปาเอ๋อ”

“ซ่างกวนเปาเอ๋อ ? ทำไมถึงต้องใช้แซ่ซ่างกวน ? ” เจี้ยนเฉินถามด้วยความสับสน