ตอนที่ 120: น่าตกใจกับการมาถึงของราชาพยัคฆ์

ตอนที่ 120: น่าตกใจกับการมาถึงของราชาพยัคฆ์

เจี้ยนเฉินไม่มีความคิดที่จะปะทะกระบี่กับหัวหน้าทหารรับจ้างโจว เขาหลบกระบี่ยักษ์ของหัวหน้าอย่างหวุดหวิด กระบี่ของเจี้ยนเฉินผลุบหายไปและกลายเป็นแสงสีเงินอีกครั้งเมื่อเจี้ยนเฉินแทงไปยังหัวหน้า

แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ของเจี้ยนเฉินจะไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญ แต่เป็นเพราะพลังเซียนของเขายังคงด้อยกว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญ ดังนั้นหากกระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินปะทะกับกระบี่ของหัวหน้าทหารรับจ้างโจวแล้ว เจี้ยนเฉินจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที การใช้อาวุธปะทะกันจึงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด

ข้อได้เปรียบของเจี้ยนเฉินคือการฟันกระบี่ที่รวดเร็วซึ่งจะช่วยให้เขาเอาชนะใครก็ตามที่อยู่ในระดับเดียวกับเขาโดยที่พวกเขาไม่อาจทำอะไรโต้ตอบกลับมาได้ แม้ว่าคนที่มีระดับความแข็งแกร่งสูงกว่าเขา พวกเขาก็ยังเห็นเพียงแค่ภาพเงาจาง ๆ ของใบกระบี่ ด้วยวิชาตัวเบาของเจี้ยนเฉิน เขาสามารถสู้กับใครก็ได้ที่อยู่สูงกว่าเขาหากว่าพวกเขาไม่ได้เป็นธาตุลม

ต่อให้มีพลังเซียนแข็งแกร่งมากกว่าเขา เว้นแต่ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่เสี่ยงและปิดท้ายด้วยการโจมตีไปที่จุดอ่อนของพวกเขา

เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินมีความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อในการโจมตีเข้าที่คอของเขา ใบหน้าของหัวหน้าก็ยิ่งจริงจังมากขึ้นพร้อมกับโคจรพลังเซียนของเขาที่อยู่ในร่างอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่ร่างกายของเขากำลังอยู่ในสภาวะที่สูงที่สุด ร่างกายของชายคนนั้นก็กระโดดถอยหลังออกไปด้านข้างและหลบกระบี่ของเจี้ยนเฉินได้อย่างหวุดหวิด

แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แต่หัวหน้ากลุ่มที่มีความแข็งแกร่งของเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสุดยอด เพียงแค่โคจรพลังเซียนก็ทำให้เขาสามารถกระโดดหลบออกไปได้อย่างง่าย ๆ ในเวลาเดียวกระบี่วายุโปรยของเจี้ยนเฉินก็ทำได้เพียงแค่สร้างบาดแผลที่ไหล่ของเขาเท่านั้น

ด้วยการสะบัดข้อมือ กระบี่วายุโปรยก็เคลื่อนไหวราวกับงูฉก ภายใต้ทักษะของเจี้ยนเฉิน กระบี่วายุโปรยก็ฟันไปยังคนที่อยู่ใกล้ ๆ ที่พึ่งจะหลบกระบี่ของเขาเมื่อกี้นี้

ใบหน้าของหัวหน้าไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน แม้ว่าเขาจะรู้สึกได้ว่าพลังของเจี้ยนเฉินนั้นพอ ๆ กับเขา แต่ความเร็วกระบี่ของเจี้ยนเฉินนั้นเกินกว่าที่เขาจะต่อกรได้ เขาสามารถหลบกระบี่ได้อย่างหวุดหวิดและกระบี่ของเจี้ยนเฉินก็ยังแทงมาที่ลำคอของเขาอย่างต่อเนื่อง หากว่าเขาเกิดผิดพลาดไปเล็กน้อย ก็มีโอกาสที่เขาจะตายสูงมาก

หัวหน้ายกกระบี่ยักษ์ของเขาขึ้นมาเพื่อป้องกันกระบี่ที่พุ่งเข้ามายังลำคอของเขา ทันทีที่เจี้ยนเฉินยกกระบี่ยักษ์แทงมาที่คอของเขา แม้ว่ากระบี่วายุโปรยจะไม่อาจฝ่าการป้องกันของเขาได้แต่ปราณกระบี่ที่อยู่รอบ ๆ ตัวกระบี่นั้นก็ทำให้หัวหน้าหวาดกลัวอย่างมาก เขาแอบคิดกับตัวเองอย่างลับ ๆ ว่า ช่างเป็นปราณกระบี่ที่น่ากลัวยิ่งนัก ! เด็กคนนี้ฝึกมาแบบใด หรือว่าเขามีทักษะการต่อสู้ใช่หรือไม่? แค่คิดว่ามันเกี่ยวกับทักษะการต่อสู้ วิญญาณของเขาก็แทบจะหลุดลอยออกมาอย่างไม่ตั้งใจและไม่อาจช่วยอะไรได้ เขาคิดว่าเขายังสามารถต่อกรกับทักษะการต่อสู้ของเจี้ยนเฉินได้ เนื่องจากทักษะการต่อสู้นั้นมีค่ามากในทวีปเทียนหยวนและมันช่วยให้ผู้คนพัฒนาได้อย่างก้าวกระโดด แม้ว่าเขาจะเป็นสมาชิกชั้นสูงในกลุ่มทหารรับจ้างโจวในเมืองเวค แต่เขาก็ยังไม่มีทักษะการต่อสู้และไม่ได้เป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ

ขณะที่เขากำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ มันก็เกิดเรื่องที่ร้ายแรงขึ้นกับเขา เขาเห็นแสงสีเงินส่องประกายเจิดจ้าเข้าตาของเขา เขาจึงได้ตระหนักว่าการโจมตีครั้งนี้เร็วกว่าการโจมตี 2-3 ครั้งล่าสุด ทันใดนั้นเองกระบี่สีเงินก็ได้หลบกระบี่ยักษ์ของเขาและพุ่งเข้ามาถึงคอ มีแสงแหลมเล็ก ๆ ที่เห็นได้อย่างชัดเจนแม้ว่ามันจะส่องประกายเจิดจ้า

หัวหน้ารู้สึกหวาดกลัวเกินกว่าจะเชื่อ ในช่วงเวลาที่เขากำลังขยับยกเท้าหลบและใช้ปราณกระบี่ป้องกัน แต่กระบี่ได้เข้ามาถึงในชั่วพริบตา แม้ว่าหัวหน้าจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในขอบเขตเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสุดยอด แต่เขาก็ไม่มีเวลามากพอที่จะหลบมันได้

ขณะที่กระบี่วายุโปรยกำลังจะแทงเข้ามาที่คอของหัวหน้า มีเสียงแหลมผ่านข้างหูเข้าปะทะกับกระบี่วายุโปรยจนเบี่ยงวิถีมันออกไปด้านข้างอย่างกะทันหัน ทำให้พลาดคอของหัวหน้าไป

สิ่งที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันนั้นเป็นกระบี่ของเซียนผู้เชี่ยวชาญอีกคนจากกลุ่มทหารรับจ้างโจว

แม้ว่าหลังจากที่กระบี่วายุโปรยจะพลาดลำคอไปแล้วแต่ชายผู้นั้นก็หาได้หยุดอยู่แค่นั้นไม่ เขาโจมตีเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรงทันทีพร้อมกับตะโกนออกมาว่า คาซ่า ทำไมเจ้าถึงได้มาใจลอยตอนนี้ เจ้าอยากจะตายรึไง ?

แม้ว่าชายคนนั้นจะตะโกนใส่เขา แต่หัวหน้าก็ไม่ได้โกรธเลย เขาจับไปที่คอของเขาด้วยใบหน้าซีด ๆ และหน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ นี่เป็นเพราะเมื่อครู่เขารู้สึกว่าคอของเขาถูกฟันจนเหลือแต่เกราะหนัง (หัวขาด) หลังจากที่เขาเผยช่องโหว่ออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะการแทรกแซงของอีกฝ่าย เขาจะเหลือเพียงเกราะหนังที่เรียบง่ายบนร่างกายเป็นอย่างน้อย

ในเวลานี้เจี้ยนเฉินได้ต่อสู้พัวกันอยู่กับเซียนผู้เชี่ยวชาญอีกคน ชายคนนี้มีความแข็งแกร่งอยู่ที่เซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นกลางและอ่อนแอกว่าหัวหน้าทหารรับจ้างโจวเพียงเล็กน้อย ในช่วงไม่กี่กระบี่ที่เจี้ยนเฉินได้แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากัน เขาค่อย ๆ ถูกกดดันจากเซียนผู้เชี่ยวชาญอีกคนอย่างช้า ๆ

คาซ่า ทำไมเจ้ายังคงยืนโง่งมอยู่อีก ? มาเร็วๆ ช่วยข้าจัดการกระบี่ของเจ้าเด็กนี่ มันเร็วเกินกว่าที่ข้าจะปกป้องได้ทัน ! บัดซบจริง ๆ เลย ความเร็วของเขานี่มันเร็วแค่ไหนกันเนี่ย ? เมื่อมองไปที่หัวหน้าที่ยังคงงงงันอยู่ ทหารรับจ้างคนที่กำลังต่อสู้กับเจี้ยนเฉินก็โวยวายออกมาเสียงดังและยังคงแลกเปลี่ยนกระบวนท่าราวกับพายุฝนและยิ่งแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันมากขึ้นเท่าไรความเร็วของเจี้ยนเฉินนั้นก็ยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้นและยิ่งยากที่จะป้องกันได้ แม้กระทั่งเกราะหนังของเขาก็เริ่มมีรอยกระบี่ของเจี้ยนเฉินที่แฉลบไปโดน ถึงแม้ว่าเกราะหนังจะมีความยืดหยุ่นอย่างมาก แต่เขาก็กลัวว่าอีกไม่นานร่างกายของเขาจะมีบาดแผลทั่วตัว

เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนของเขาที่กำลังก่นด่าอยู่ ดวงตาของหัวหน้าก็หรี่ลงพร้อมกับโคจรพลังเซียนไปที่อาวุธเขาอย่างรุนแรงมากขึ้น เขายกกระบี่ขึ้นและพุ่งไปหาเจี้ยนเฉินทันที

เมื่อกระบี่ฟันลงมา มีปราณกระบี่จำนวนมากลอยพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉิน