ตอนที่ 1224: การพบกันอีกครั้งของแม่ลูก (2)

เจี้ยนเฉิน รุยจิน หงเหลียน และเฮยยู่ทุกคนสังเกตไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ด้านหน้าของพวกเขาอย่างตาไม่กระพริบ พลังแห่งการมีอยู่ที่มหาศาลและโบราณโจมตีวิญญาณของพวกเขา และทำให้พวกเขาตกตะลึง

รุยจินและหงเหลียนเป็นสองคนแรกที่สงบลง พวกเขาจ้องอย่างเคร่งเครียดไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์และมีความคิดเหมือนกันก็เกิดขึ้นในจิตใจของพวกเขา โถงศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มาจากโลกนี้เลย

เสียงอื้ออึงดังขึ้น ประตูผลึกเปิดออก หญิงงามที่ขาวเหมือนหิมะทั้งตัวก็ยืนเท้าเปล่าอยู่ ในขณะที่ความเย็นก็พุ่งออกมาทันที

“น้องเล็ก ! ” หญิงสาวพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เจี้ยนเฉิน เหมือนว่า รุยจิน หงเหลียน และเฮยยู่นั้นไม่มีตัวตน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้นในขณะที่เสียงของนางนั้นสั่นไหวเล็กน้อย

สายตาของเจี้ยนเฉินก็มองไปที่นาง แม้ว่าพวกเขาจะไม่พบกันมาเป็นทศวรรษแล้ว แต่เขาก็ยังจำใบหน้าของนางได้เพียงแค่มองปราดเดียว นางเป็นคนที่เขากำลังตามหา พี่สาวของเขา เจียงหยาง หมิงเยว่

“พี่รอง ! ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกมา ในขณะที่หัวใจของเขาก็เริ่มปั่นป่วนเช่นกัน พี่สาวของเขาที่เป็นห่วงเขามากที่สุดในตอนที่เขายังเด็ก ในตอนที่พี่สามของเขาเจียงหยางเค่อรังแกเขาหลายครั้งหลายครา และทุกครั้งที่เจียงหยาง หมิงเยว่เห็นเข้า นางก็จะมาอยู่เคียงข้างเขาอย่างไม่ลังเล ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงเห็นความเป็นพี่น้องกับนางเป็นเหมือนแสงสว่างที่สำคัญ สำคัญเกินกว่าความเป็นพี่น้องของเขากับเจียงหยางหู่เสียอีก

น่าเสียดายหลังจากเรื่องที่เกิดที่สำนักหัวหยุนในตอนนั้น เจี้ยนเฉินก็ถูกบีบบังคับให้ต้องออกจากเมืองลอร์ไป เขาไม่เคยเห็นพี่สาวของเขาอีกเลยและยังไม่ได้ยินข่าวที่เกี่ยวกับนางอีกด้วย ทั้งเขาและหยูเฟิงหยานก็เชื่อหลายครั้งว่าเจียงหยาง หมิงเยว่นั้นประสบอุบัติเหตุและถึงแก่กรรมไปแล้ว ซึ่งทำให้พวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเสียใจ

เจียงหยาง หมิงเยว่ก้าวออกมาจากธรณีประตูใหญ่และวิ่งไปทางเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินก็วิ่งไปทางนางอย่างตื้นตัน ในขณะที่พวกเขาเข้าใกล้กันเรื่อย ๆ เจี้ยนเฉินก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบ ๆ เขาที่ลดลงอย่างรวดเร็ว ในตอนที่พวกเขาอยู่ห่างกัน 10 เมตร เจี้ยนเฉินก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็ง

เจี้ยนเฉินสงบลงอย่างรวดเร็ว เขาสามารถสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบ ๆ ที่จู่ ๆ ก็ลดลง และเขาอดไม่ได้ที่รู้สึกตกใจในใจ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขายิ่งตกใจกว่าก็คือความเย็นทั้งหมดนั้นมาจากเจียงหยาง หมิงเยว่

ใบหน้าของเจียงหยาง หมิงเยว่เปลี่ยนไปทันทีในตอนที่นางเห็นชั้นน้ำแข็งบนตัวเจี้ยนเฉิน นางหยุดทันทีและถอยกลับไปอย่างรวดเร็วให้ห่างจากเจี้ยนเฉิน ในเวลาเดียวกัน นางก็รีบตะโกนออกไป “อย่าเข้ามา ! ”

เจี้ยนเฉินหยุดและมองไปที่นางที่อยู่ห่าง 30 เมตรออกไป เขาถาม “พี่สาม เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมท่านถึงเปล่งรัศมีความหนาวเย็นออกมาแบบนี้ ? ”

เจียงหยาง หมิงเยว่เปล่งรัศมีความหนาวเย็นมากออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาอยู่ในโลกที่เป็นหิมะและน้ำแข็ง ชั้นน้ำแข็งก็คงเกิดขึ้นที่รัศมีหลายพันเมตรไปแล้ว แม้แต่ร่างที่เป็นน้ำยังแข็งได้เลย

เจียงหยาง หมิงเยว่เจ็บปวด “น้องเล็ก มันคือร่างน้ำแข็งที่ลึกซึ้งของข้า ร่างน้ำแข็งที่ลึกซึ้งของข้ายังไม่เติบโตอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถควบคุมปราณน้ำแข็งที่ลึกซึ้งที่ข้าเปล่งรัศมีออกมาได้อย่างสมบูรณ์”

“ท่านกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร พี่สาม ? เรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไรกัน ? ” เจี้ยนเฉินถามอย่างค่อนข้างเร่งรีบ ในความทรงจำของเขา พี่สาวของเขาไม่ได้เป็นแบบนี้มาก่อน

“เรื่องมันยาว ข้าจะบอกเจ้าอย่างละเอียดทีหลัง แต่ข้าได้ยินมาจากผู้พิทักษ์ซุยว่าเจ้าเจอเข้ากับปัญหาเมื่อหลายปีก่อน ตระกูลหรือนิกายใหญ่รังแกเจ้างั้นหรือ ? อย่ากังวลไปเลย ในตอนที่ร่างน้ำแข็งของข้าเติบโตเต็มที่ ข้าจะไปที่ทวีปเทียนหยวนและสั่งสอนบทเรียนให้กับพวกนั้นเอง” เจียงหยาง หมิงเยว่สัญญาอย่างเป็นหมั้นเป็นเหมาะ นางห่วงเจี้ยนเฉินมาก เหมือนว่าเขายังเป็นเด็กเสมอในสายตาของนาง

ความคิดเห็น