ตอนที่ 1242: หนิงซวง

ตอนที่ 1242: หนิงซวง

ค่ายกลเคลื่อนย้ายกระพริบวิบวับมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นบอลแสงสีขาวที่ไม่อาจเห็นด้านในได้ มันส่องแสงราวกับดวงอาทิตย์ในรังมรณะ

ถ้ามันอยู่ด้านนอกค่ายกลนี้ก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนจากกลางคืนเป็นกลางวัน แสงของมันเพียงพอที่จะส่องออกไปทั่วทั้งทวีป แต่มันส่องสว่างได้เพียงในรังมรณะเท่านั้นเพราะถูกค่ายกลกักเอาไว้ แม้ว่ามันจะสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่มันก็สว่างแค่เพียงในรังมรณะ

มิติที่เกิดจากค่ายกลเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับความผันผวน มันบิดเบี้ยวไปมาอย่างรวดเร็วและพร่ามัวเล็กน้อย ในตอนแรกมันเป็นแค่เงาจาง ๆ แต่มันก็กลายเป็นสมจริงมากขึ้นจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แสงสีขาวที่เกิดจากค่ายกลลดลงก่อนที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ค่ายกลขนาดใหญ่ก็หายไปเช่นกันและหวนคืนกลับไปสู่ความว่างเปล่าอีกครั้ง รังมรณะที่วังเวงกลับมาเป็นเพมือนเดิมอีกครั้ง ความแตกต่างเดียวคือตอนนี้มีคนยืนอยู่กลางอากาศในรังมรณะ

คนนี้บินอยู่อย่างเงียบ ๆ ไม่เพียงแต่เขาจะไม่เปิดเผยตัว สัญญาณที่เกี่ยวกับชีวิตต่าง ๆ ก็ไม่มีอีกด้วย ปราณหยินและความโกรธแค้นไม่อาจส่งผลกระทบกับบุคคลนี้ได้ มองดูใกล้ ๆ พลังงานชั่วร้ายและหมอกสีดำยังหลีกห่างจากชายคนนี้ พวกมันไม่อาจเข้าใกล้หรือไม่อยากเข้าใกล้กันแน่

เขาเป็นชายวัยกลางคนในชุดขาว ดวงตาของเขาลุ่มลึกและรูปลักษณ์ของเขาก็โดดเด่น ดูเหมือนว่าเขาจะอายุ 40 ปีเท่านั้นผ่านทางหน้าตาของเขา แม้ว่าเขาจะไม่มีการแสดงออกใดๆ แต่ดูเหมือนกับว่าเขาจะมองเย้ยทุกสรรพสิ่งอย่างไม่แยแสขณะกวาดตามอง

ถ้าหากใครเคยเข้าไปในเมืองทหารรับจ้างก่อนที่จะเห็นชายคนนี้ พวกเขาจะคิดว่าเขานั้นเหมือนกับรูปปั้นของโมเทียนหยุนที่ตั้งอยู่กลางเมือง ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างเขากับโมเทียนหยุนคือรูปปั้นนั้นอยู่มากอย่างยาวนานและยังทำให้รู้สึกว่ามันเป็นราวกับดาบของโลก มันรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบอยู่ภายใต้ดาบของเขา ในขณะเดียวกันชายที่อยู่ในรังมรณะนั้นดูเรียบง่ายกว่ามาก

ชายวัยกลางคนมองไปรอบ ๆ ขณะที่เขาจ้องมองอย่างช้า ๆ ไปทั่ว ๆ ทุกส่วนของโลก ภาพที่เขาคุ้นเคยได้กระตุ้นสัมผัสจากความทรงจำที่ปรากฏผ่านดวงตาที่ล้ำลึกของเขา มันราวกับบ่อน้ำที่ถูกหินกระทบและทำให้เกิดคลื่นกระจายออกไป แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่ความตื่นเต้นก็ยังมีให้เห็นผ่านสายตาของเขา

ทันใดนั้นชายผู้นั้นก็ได้หายตัวไปโดยไม่มีร่องรอยก่อนที่จะปรากฏอีกครั้งในถ้ำที่เต็มไปด้วยพลังกลืนวิญญาณในเวลาต่อมา ฮุสตันไม่รู้สึกถึงการปรากฏตัวของเขาขณะที่บ่มเพาะอยู่ข้างสระ

ชายวัยกลางคนมาถึงด้านหน้าฮุสตันและตรวจสอบเขา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ในเวลานั้นก็มีแสงสีโลหิตพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วฮุสตัน มันเป็นลูกกลม ๆ ขนาดนิ้วหัวแม้มือ หินปีศาจชั้นฟ้าที่เจี้ยนเฉินมอบให้กับฮุสตัน

หินลอยเข้าหาชายวัยกลางคนอย่างช้า ๆ แสงสีโลหิตกระพริบท่ามกลางความมืดผ่านเข้าไปในความคิดของชายกลางคน ดูเหมือนว่ามันจะมีความสุขมาก

ชายวัยกลางคนมองไปที่หินปีศาจชั้นฟ้าและกล่าวว่า หินปีศาจชั้นฟ้า ความสามารถของคนผู้นี้ดีพอสมควร แต่ไม่มากพอที่จะใกล้เคียงกับอัจฉริยะที่หาได้ยาก ทำไมเจ้าถึงเลือกเขาเป็นผู้สืบทอดของหนิงซวง ?

หินปีศาจชั้นฟ้าดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ชายคนนั้นพูด มันสั่นเล็กน้อยและกระพริบอย่างแสงโลหิตอย่างรวดเร็ว มันส่งความคิดและความรู้สึกผิด ราวกับเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังถูกรังแก

ชายผู้นั้นตะลึงก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง เพราะว่าเจ้าได้พบกับจิตวิญญาณกระบี่ม่วงฟ้าของนิกายกระบี่สวรรค์ม่วง ซึ่งเป็นผู้นำระดับสูงของเก้านิกายใหญ่จากโลกอมตะ แม้ว่าความสามารถของเขาจะขาดแคลนไปบ้าง แต่เจ้าก็กลัวจิตวิญญาณกระบี่จะเชื่อมโยงความสำพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเจ้าของจิตวิญญาณกระบี่ ที่เจ้าเลือกเขาเป็นผู้สืบทอดแน่นอนว่าข้าประหลาดใจมาก ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเจอเจี้ยนเฉินจริง ๆ ในตอนนี้เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในอาณาจักรทะเลและถูกนำมายังทวีปเทียนหยวน เวลาที่เราตกลงกันก็เกิดขึ้นแล้วเช่นกันดังนั้นเจ้าจึงพาเขามาที่นี่หลังจากที่กลายเป็นเซียนจักรพรรดิ