ตอนที่ 129 - ปัญหามาเยือนถึงปากประตู

ตอนที่ 129 – ปัญหามาเยือนถึงปากประตู

เมื่อมองไปยังกระบี่ที่พุ่งทะลุหัวใจของเขาด้วยสายตาที่เฉื่อยชา ชายวัยกลางคนไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น การพ่ายแพ้ต่อเด็กเหลือขอที่อายุแทบไม่ถึง 20 ปีด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่แม้แต่อยู่ในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูง มันน่าอับอายจริง ๆ

เนื่องจากการพูดคุยที่หยิ่งยโสของผู้เชี่ยวชาญตระกูลเทียนซ่ง การบ่มเพาะ 50 ปีของเขาจึงสูญเปล่าเพราะเด็กหนุ่มอายุ 20 ปี ชีวิตในวัยกลางคนของเขาถูกทำลายในชั่วพริบตา แค่คิดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงนี้ ก็ทำให้ชายวัยกลางคนเกือบร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก ในขณะที่พลังชีวิตของเขาค่อย ๆ สูญหายไปจากดวงตาที่สดใสและชัดเจนของชายคนนั้นก็ค่อย ๆ เหลือกกลับขึ้นไป ในขณะที่ร่างกายที่แข็งแรงของเขาล้มลงสู่พื้น

เจี้ยนเฉินดึงกระบี่วายุโปรยของเขาออกอย่างช้า ๆ เลือดไหลไปตามใบมีดราวกับว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ค่อย ๆ รวมตัวกันที่ปลายก่อนที่จะหยดลงกับพื้น, ทีละหยดทีละหยด หลังจากการต่อสู้สองสามครั้ง พื้นดินที่ไม่สม่ำเสมอก็เปียกโชกไปด้วยเลือด

เจี้ยนเฉินกลั้นหายใจช้า ๆ การโจมตีเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นต้นสองคนและเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงใช้พลังงานของเจี้ยนเฉินค่อนข้างน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูสามคนที่มีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขามี เจี้ยนเฉินได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้รับการบ่มเพาะมาระยะหนึ่งแล้ว การเพิ่มความแข็งแกร่งฐานของเขาในฐานะเซียนระดับสูงขั้นกลางเมื่อไม่นาน เขาก็น่าจะใช้เวลานานกว่านี้ในการพยายามฆ่า 3 เซียนผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้

อย่างไรก็ตามหลังจากฆ่าคนสามคนแล้ว ความเสียใจของเจี้ยนเฉินจากการเสียชีวิตของกัปตันเคนดัลและคนอื่น ๆ ก็ลดน้อยลงไปเล็กน้อย

เจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างไม่แยแสไปที่ศพทั้งสาม ก่อนที่จะก้มตัวลงบนเข็มขัดมิติของพวกเขาในที่สุด หลังจากลังเลบางอย่าง เขาก็เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ เพื่อดึงเข็มขัดและตรวจสอบสิ่งของข้างในของพวกมัน

เพราะเขาต้องใช้แกนอสูรมากกว่าค่าเฉลี่ยของคนทั่วไป 100 เท่าในการบ่มเพาะ เจี้ยนเฉินจึงต้องการพวกมันเป็นจำนวนมาก เห็นได้ชัดว่าเจี้ยนเฉินไม่มีเงินพอที่จะซื้อแกนอสูรจำนวนมหาศาลได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมสิ่งที่เขาต้องการที่จะได้รับมากที่สุดก็คือแกนอสูร มันเป็นไปได้สำหรับเขาเพียงอย่างเดียวที่จะได้มันมาโดยการฆ่าสัตว์อสูรหรือโดยการเอาพวกมันออกมาจากซากศพ นอกจากนี้การเอาสิ่งของจากคนตายเป็นเหตุการณ์ที่พบได้ทั่วไปในทวีปเทียนหยวน ท้ายที่สุดแล้วการต่อสู้ที่เกิดขึ้นในทวีปเทียนหยวน 30% ขึ้นไปนั้นเป็นเพราะผู้คนต่างมองหาทรัพย์สมบัติของอีกฝ่าย

เจี้ยนเฉินตรวจสอบข้าวของของพวกเขาหลังจากถอดเข็มขัดมิติ 3 เส้นออก แม้ว่าทั้งสามคนนี้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ก็ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้ร่ำรวย นอกเหนือจากของใช้ประจำวันและเครื่องมือในการตั้งค่ายแล้วพวกเขาก็ไม่มีอะไรอื่นอีก ในตอนท้ายเจี้ยนเฉินสามารถค้นพบได้เพียงเหรียญม่วงและเหรียญทอง 10 เหรียญ, แกนอสูรระดับสอง 15 อัน, และแกนอสูรระดับสาม 5 อัน

เจี้ยนเฉินเก็บแกนอสูรไว้ในเข็มขัดมิติของเขาโดยไม่ลังเล สายตาของเขาเลื่อนกลับไปที่ 10 เหรียญม่วงและทองคำ เขาลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะรับรางวัลเหล่านั้นเช่นกัน แม้ว่ามันจะไม่ใช่เงินจำนวนมาก แต่สำหรับคนธรรมดาสามัญมันก็ยังมีความมั่งคั่งอยู่บ้าง การทิ้งมันไว้ที่นี่เป็นการสิ้นเปลืองและน่าเสียดาย

หลังจากการตรวจดู เจี้ยนเฉินเหวี่ยงเข็มขัดมิติทั้งสามไปทางหนึ่ง โดยไม่ต้องไปทำลายศพ เขาตรงออกจากพื้นที่

เมื่อเขากลับมาที่เมืองเวคท้องฟ้าก็มืดไปแล้ว หลังจากทานอาหารที่โรงเตี๊ยม เจี้ยนเฉินขอห้องพักและเข้านอน

เนื่องจากเจี้ยนเฉินขอห้องธรรมดาเท่านั้นรูปแบบของมันจึงเรียบง่ายมาก มันมีโต๊ะไม้ตัวเดียวเก้าอี้สองสามตัวและเตียง นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว มันก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก อย่างไรก็ตามสถานที่นั้นเรียบร้อยและเป็นระเบียบอย่างยิ่ง ใคร ๆ ก็สามารถบอกได้ว่ามันไร้จุดด่างดำอย่างสมบูรณ์

คืนนั้นพระจันทร์เต็มดวงที่ส่องแสงลอยขึ้นสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าเปล่งแสงสีเงินของแสงจันทร์เติมเต็มท้องฟ้าสีดำสนิทด้วยสีเงินจาง ๆ แม้แต่เมฆหมอกที่กระจัดกระจายก็ยังสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

เจี้ยนเฉินขยับเก้าอี้ของเขาไปที่หน้าต่างและนั่งอยู่ที่นั่นพร้อมกับเงยศีรษะขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์กลมโตที่เปล่งแสงสว่างไสว อาจเป็นการเหมาะสมกว่าถ้าจะบอกว่าเขาอยู่ในภาวะงุนงงที่เฉื่อยชา