ตอนที่ 1391: เถี่ยต้าออกเดินทาง

ตอนที่ 1391: เถี่ยต้าออกเดินทาง

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นเริ่มสงสัยแล้วว่าเจี้ยนเฉินและเถี่ยต้ากำลังจะเปิดฉากการต่อสู้กันหรือไม่ เถี่ยต้าเดินมาถึงข้าง ๆ เจี้ยนเฉินและขวานทองคำในมือของเขาก็หายไปช้า ๆ ในขณะนั้นดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นคนธรรมดาจากสภาวะเทพเจ้าสงครามก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่แตกต่างจากคนอื่นนอกจากผิวสีทองของเขา

หลังจากตัดผ่าน เถี่ยต้าก็สามารถระเบิดพลังทำลายโลกได้ แต่เขาก็สามารถกลับไปที่จุดเดิมได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ

“เจี้ยนเฉิน ข้าอยากไปที่ทวีปแห่งความสูญเปล่าของเผ่าร้อยเผ่าพันธุ์” เถี่ยต้ากล่าวด้วยเสียงนุ่มนวลแต่มีความจริงจัง ดวงตาของเขาส่องประกายด้วยความสนใจ เมื่อเขาได้รับส่วนหนึ่งของความทรงจำของเอ่อหยินจากหยดเลือดสีทองบนเกาะมังกร เขาก็เต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเยี่ยมชมทวีปแห่งความสูญเปล่าในวันหนึ่ง เพราะเขารู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่าสถานที่นั้นเป็นของเขา

ก่อนหน้านี้เขาอ่อนแอเกินไป หากเขาเปิดเผยตัว ร้อยเผ่าพันธุ์คงไม่สามารถช่วยเขาได้แม้ว่าพวกเขาจะระดมกองกำลังทั้งหมดก็เพราะไม่เพียงพอ สัตว์อสูรจะแห่กันมาฆ่าเขา รวมถึงจอมยุทธ์จากทวีปเทียนหยวนเช่นกัน

สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างกัน พลังของเขามาถึงระดับที่เขาสามารถมองลงไปทั่วโลกได้แล้ว ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้ ตราบใดที่จอมยุทธ์ขอบเขตดั้งเดิมไม่มาปรากฏตัว

ไปสิ วันหนึ่งข้าจะตามเจ้าไปหลังจากที่ข้าจัดการกับเรื่องที่เกี่ยวกับทวีปเทียนหยวนเสร็จ” เจี้ยนเฉินตอบอย่างใจเย็น แต่เขาก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยในใจ เขาสามารถบอกได้ว่าสัตว์อสูรส่วนใหญ่และร้อยเผ่าพันธุ์ยังคงยึดติดกับความบาดหมางในอดีต ตอนนี้เถี่ยต้าเป็นตัวแทนของร้อยเผ่าพันธุ์และเสือขาวก็จะอยู่ในฐานะตัวแทนของสัตว์อสูรในอนาคต สิ่งที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดคือการที่เสือขาวต่อสู้กับเถี่ยต้าในวันหนึ่งข้างหน้า

เถี่ยต้าออกไปหลังจากเรียกตัวจอมยุทธ์ของร้อยเผ่าพันธุ์ไปพร้อมกับเขา เขากลับไปยังทวีปแห่งความสูญเปล่า แม้ว่าในตอนแรกจะมีผู้คนน้อยกว่าหนึ่งในสาม แต่พวกเขาทั้งหมดก็มีความสุขมาก

เกราะสวรรค์ที่ส่งต่อกันมาตั้งแต่สมัยโบราณในหมู่คนแคระได้แตกหัก จอมยุทธ์คนแคระนำเศษซากกลับไปยังทวีปพร้อมกับพวกเขาด้วย ต้นไม้เทพเจ้าเอลฟ์ก็หายไปเช่นกันโดยพวกเอลฟ์พามันไป

อย่างไรก็ตามต้นไม้เทพเจ้าเอลฟ์ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากมายหลังจากดูดซับพลังชีวิตของเซียนจักรพรรดิต่างแดนนับโหล เมื่อต้นไม้หายไป กิ่งก้านของต้นไม้เทพเจ้าเอลฟ์ก็กลับมาเหมือนเดิมก่อนหน้านี้ พลังชีวิตจากเหล่าเซียนจักรพรรดิได้หายสาบสูญไปโดยสิ้นเชิง

ดาบทำลายคลื่นและกระบี่หยางธรรมะพุ่งออกไปไกลเมื่อการรบสิ้นสุดลง ตลอดการสู้รบไม่มีใครเห็นคนที่ควบคุมมัน แต่หลายคนจำได้ว่ามันเป็นอาวุธพิเศษสองชิ้นของสำนักดาบทรราชและตระกูลเจียงหยาง พลังที่อาวุธทั้งสองแสดงให้เห็นนั้นทำให้หลายคนตกใจ

อาวุธทั้งสองแสดงพลังที่เหนือกว่าสิ่งใด ๆ ที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง แม้ในสมัยโบราณที่รุ่งโรจน์ เซียนจักรพรรดิก็ไม่สามารถแสดงพลังดังกล่าวได้เมื่อควบคุมพวกมัน

หลังจากนั้นประชาชที่รวมตัวกันที่นั่นก็แยกย้ายกันไป ซ่างเฉียงกลับสู่ทวีปสัตว์เทวะพร้อมกับสัตว์อสูรเช่นกันโดยไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง พวกเขาทั้งหมดได้รับบาดเจ็บสาหัสและต้องกลับไปรักษาตัวให้เร็วที่สุด

เทพเจ้าแห่งท้องทะเลก็กลับไปด้วยเช่นกัน นางจากไปอย่างเงียบ ๆ นางทิ้งเซียนราชาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บไว้ประมาณหนึ่งโหลเพื่อช่วยเฝ้าระวังอุโมงค์

ภายในพริบตา มีเพียงมนุษย์ไม่กี่ร้อยเท่านั้นที่เหลืออยู่ และมีเพียงเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงระดับ 7 ที่อ่อนล้าไม่กี่คน พวกเขาเป็นมนุษย์ที่สามารถอยู่รอดได้จนจบ พวกเขาอาจกลายเป็นเซียนราชากลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ในทวีปเทียนหยวน นอกเหนือจากคนไม่กี่คนที่ยังคงทำสมาธิบ่มเพาะและไม่ได้เข้าร่วมในการต่อสู้