ตอนที่ 1393: เมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก (2)

ตอนที่ 1393: เมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก (2)

เวลานี้เจี้ยนเฉินทำให้คนหลายสิบกลายเป็นเซียนราชา สร้างความแตกตื่นครั้งใหญ่ เมฆสีรุ้งเจ็ดสีมากมายหลายชั้นเรียงซ้อนกัน ก่อตัวคล้ายเมฆสีรุ้งเก้าสีซึ่งจะปรากฏขึ้นเฉพาะเมื่อเซียนราชาตัดผ่านเป็นเซียนจักรพรรดิ มันเป็นภาพที่น่าดึงดูดมาก

เมฆสีรุ้งเก้าสีของเซียนจักรพรรดิจะแผ่ขยายไปทั่วทั้งทวีป ในขณะที่เมฆหลายสิบชั้นในขณะนี้ได้ผ่านพ้นขอบเขตของทวีปในรูปแบบของเมฆเก้าสีผสมและแผ่ขยายถึงขอบของอีกสามเผ่าพันธุ์

ในขณะนั้น,ทั่วทั้งโลกตกตะลึงไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ในทวีปเทียนหยวน ร้อยเผ่าพันธุ์หรือสัตว์อสูร พวกเขาทั้งหมดรู้สึกตกอกตกใจมาก แม้แต่เผ่าพันธุ์ทะเลที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้มหาสมุทรลึกก็สามารถสัมผัสถึงก้อนเมฆได้ ทำให้เซียนราชาสองสามคนโผล่ออกมาจากมหาสมุทร พวกเขาจ้องมองจากระยะไกลด้วยความตกใจขณะที่มหาสมุทรปั่นป่วน

หากพวกเขาเป็นเพียงเซียนผู้คุมกฎ พวกเขาจะสงสัยอย่างแน่นอนว่าเมฆเก้าสีนั้นมาจากการตัดผ่านของเซียนราชา แต่ความลึกลับภายในกลุ่มเมฆนั้นไม่เพียงพอที่จะหลอกเซียนราชา พวกเขาทุกคนรู้สึกได้ว่าถึงแม้เมฆจะดูเหมือนว่ามีเก้าสี แต่พวกมันก็เป็นเพียงเมฆรุ้งเจ็ดสีหลายสิบเรียงซ้อนกัน

“เกิดอะไรขึ้นกับทวีปเทียนหยวน ? ทำไมจอมยุทธ์ 14 ดาวถึงตัดผ่านไปถึงระดับ 15 ดาวได้ ? ” จอมยุทธเผ่าพันธุ์ทะเลบางคนสอบถามด้วยความอยากรู้

“เจี้ยนเฉินผู้แข็งแกร่งที่สุดในทวีปเทียนหยวนนั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับศาลาเทพเจ้าแห่งท้องทะเลของเรา นั่นหมายความว่ามนุษย์เป็นสหายที่ดีของเราเช่นกัน ไปที่ทวีปเทียนหยวนกันเถอะ ไปดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น เซียนราชาจากศาลาเทพเจ้าแห่งท้องทะเลกล่าว การตัดผ่านที่เกิดขึ้นพร้อมกันของผู้คนหลายสิบคนทำให้พวกเขาสนใจและอยากรู้อยากเห็น

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ” ชายอาวุโสคนหนึ่งตกลง ใบหน้าของเขาค่อนข้างซีดและเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่อาการบาดเจ็บของเขาไม่เพียงพอที่จะหยุดเขาไม่ให้ออกไปสืบเรื่องราว

“ดวงอาทิตย์อันเจิดจ้าช่างน่าอึดอัดใจ มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังถูกเผาทั้งเป็น” ชายวัยกลางคนด่าทอออกมาอย่างร้ายกาจและไม่มีความสุขขณะที่เขามองไปที่ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า

เผ่าพันธุ์ทะเลใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาณาจักรทะเลและคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใต้น้ำที่นั่น พวกเขาไม่คุ้นเคยกับดวงอาทิตย์แม้ว่ามันไม่ได้ทำร้ายพวกเขา

หลังจากนั้นจอมยุทธ์เผ่าพันธุ์ทะเลทุกคนก็ฉีกประตูมิติเปิดออกมาและเดินทางไปยังทวีปเทียนหยวน

ในเวลาเดียวกันสัตว์อสูรหลายตัวก็ออกมาเช่นกัน การตัดผ่านที่เกิดขึ้นพร้อมกันของเซียนผู้คุมกฎหลายคนเป็นเหตุการณ์ที่ควรค่าแก่การตรวจสอบ พวกเขาทุกคนต้องการไปยังทวีปเทียนหยวนเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาต้องการค้นหาว่ามีทางลัดจากการเป็นเซียนผู้คุมกฎไปยังระดับเซียนราชาจริงหรือไม่

แม้แต่ผู้ปกครองทั้งสามของทวีปที่กำลังพักฟื้นในโถงของศาลาสัตว์เทวะก็ตื่นตัว พวกเขาบินวนเวียนอยู่ด้านนอกโถงศักดิ์สิทธิ์ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปยังทิศทางของทวีปเทียนหยวน

ทวีปแห่งความสูญเปล่าที่ตั้งอยู่ในร้อยเผ่าพันธุ์เป็นสถานที่ที่น่าหดหู่และน่าเบื่อ ทรายสีเหลืองและดินแห้งซึ่งทอดตัวไกลที่สุดเท่าที่ดวงตาจะมองเห็นและแม้แต่ภูเขาโบราณก็เปลือยเปล่า ไม่ค่อยมีสีเขียวใด ๆ ปรากฏให้เห็น

ในใจกลางของทวีปมีภูเขาที่สูงตระหง่านเข้าไปเมฆ มันเป็นที่รู้จักกันดีในทวีปนี้เพราะอำนาจทั้งหมดของร้อยเผ่าพันธุ์นั้นมีศูนย์กลางอยู่ที่ภูเขา

ภูเขานี้เป็นที่รู้จักในนามภูเขาเทพเจ้าสงคราม มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในร้อยเผ่าพันธุ์เพราะมันเป็นที่ที่ตั้งของโถงเทพเจ้าสงคราม

ห้องโถงศักดิ์สิทธิ์สีทองส่องประกายด้วยความแวววาวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันเป็นประกายราวกับดวงอาทิตย์ มันยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ เหมือนสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่หลับใหลเปล่งประกายด้วยศักดิ์ศรีและความศักดิ์สิทธิ์

เถี่ยต้าที่สูง 3 เมตรนั่งบนบัลลังก์สีทองตรงกลาง มันหมายถึงผู้ที่มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภายใน ผิวสีทองของเขาดูเหมือนจะหลอมรวมกับบัลลังก์ มันเปล่งประกายแวววาวสีทองจาง ๆ ที่สะท้อนกับห้องโถง

เหล่าจอมยุทธ์ของร้อยเผ่าพันธุ์ทั้งหมดรวมตัวกันต่อหน้าเถี่ยต้า พวกเขาคุกเข่าลงบนพื้นด้วยอารมณ์ซาบซึ้ง ผู้อาวุโสสองสามคนถึงกับร้องไห้ในขณะที่ร่างกายของพวกเขาสั่นไหวอย่างไม่สามารถควบคุมได้

โดยพื้นฐานแล้วคนทุกคนในห้องโถงมีบาดแผลที่เกิดขึ้นจากการต่อสู้กับโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ไม่ได้สนใจกับบาดแผลใด ๆ ไม่ว่าพวกเขาจะบาดเจ็บมากแค่ไหน ตราบใดที่พวกเขาสามารถยืนและยังมีสติพวกเขาก็จำเป็นต้องก็มารวมตัวกันที่นี่เพื่อต้อนรับเทพเจ้าสงครามของพวกเขา

“มหาราชาแห่งสงคราม ในที่สุดท่านก็กลับมา พวกเรา ร้อยเผ่าพันธุ์รอคอยท่านอย่างเจ็บปวด..”