ตอนที่ 1398: โลกที่ถูกผนึก (3)

ตอนที่ 1398: โลกที่ถูกผนึก (3)

เจี้ยนเฉินรู้สึกตกใจอย่างยิ่งหลังจากเรื่องนี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้ก่อตั้งตระกูลเจียงหยางและสำนักดาบทรราชจะมีเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อเช่นนี้

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เขาพูดไม่ออกก็คือความจริงที่ว่าปู่ทวดของเขาและกุยไฮ่ยี่เต่าลงมาจากโลกแห่งเซียนจริง ๆ หลังจากที่พวกเขาถูกดูดเข้าไปในรอยแตกของมิติ ซึ่งเกิดจากการต่อสู้ระหว่างราชาเทพบางคน พวกเขามาถึงทวีปเทียนหยวนเพราะโชคช่วย

หากไม่ได้อุโมงค์ที่ปรากฏในช่วงเวลาที่เหมาะสมภายในรอยแตก ปู่ทวดของเขาอาจจะเสียชีวิตที่นั่น

“มีคน 10 คนที่สามารถเอาชีวิตรอดมาได้และมาอยู่ในทวีปเทียนหยวน เราพยายามหลบหนีจากรอยแตกของมิติได้สำเร็จ แต่เราทุกคนได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่เพียงแต่บาดแผลภายนอกเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อวิญญาณของเราอีกด้วย เนื่องจากเราได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก ประกอบกับบาดแผลในวิญญาณที่เกิดจากบัญญัติของโลกทำให้ระดับการบ่มเพาะของเราลดลงจากขอบเขตดั้งเดิมไปเป็นระดับเซียนจักรพรรดิ”

“ในสิบคนไม่ใช่ว่าทุกคนมาจากกลุ่มนักผจญภัยของข้า แต่เราทุกคนกลายเป็นสหายที่ดีที่สุด หลายทศวรรษต่อมา เราทำการฟื้นฟูร่างกายจนสมบูรณ์ แต่การบาดเจ็บของวิญญาณของเรายังคงอยู่ มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะบ่มเพาะเพิ่มให้สูงกว่านั้น และเรายังต้องทนต่อความเจ็บปวดจากวิญญาณตลอดเวลา ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้ โชคดีที่พวกเราคนหนึ่งเป็นลูกศิษย์ของนิกายขนาดใหญ่ เขาถูกดูดเข้าไปในหายนะเมื่อเขาออกจากนิกายเพื่อเดินทาง เขาเลือกเสี่ยงต่อการถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศต่อนิกายของเขาและสอนให้เรารู้ทักษะลับในการกลับชาติมาเกิด ด้วยทักษะนี้ การบาดเจ็บของวิญญาณของเราที่เกิดจากบัญญัติก็ค่อย ๆ หมดไป”

“หลังจากเรียนรู้ทักษะลับและก่อนเข้าสู่การเกิดใหม่ เราทุกคนตกลงที่จะสร้างตระกูลของเราเองที่ที่เราจะปล่อยให้วัตถุเซียนที่ร่างกายของเราเลี้ยงดู เรายังผนึกความทรงจำของเราไว้ในอาวุธและเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันถูกกลืนกินไปตามกาลเวลา เราจึงตั้งใจทิ้งทักษะลับที่ทำให้ลูกหลานของเราสามารถบำรุงรักษาวัตถุเซียนในแต่ละรุ่นไว้ได้ นั่นคือวิธีที่วัตถุเซียนยังคงอยู่แม้กระทั่งทุกวันนี้หลังจากสูญเสียเจ้านายของพวกมันไปแล้ว”

“เราได้เกิดใหม่หลายพันครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เกิดใหม่และต้องบ่มเพาะไปในแต่ละชีวิตไปจนถึงชีวิตนี้ จากนั้นบาดแผลในวิญญาณของเราก็ถูกลบไปจนหมด วัตถุเซียนของเรารู้สึกถึงตัวเราทันทีที่เรากลายเป็นเซียนราชาและรีบกลับมาจากที่ไกลออกไป ฟื้นความทรงจำของเราให้กลับมาหาเราและช่วยให้เรากลับไปเป็นคนเดิม”

เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่กุยไฮ่ยี่เต่ากลายเป็นเซียนราชา ย้อนกลับไปตอนนั้น เขากำลังเดินทางไปยังอาณาจักรแห่งท้องทะเลกับหวงหลวนและเพิ่งตัดผ่านเป็นเซียนราชา เมฆสีรุ้งเจ็ดสีขยายไปทั่วท้องฟ้าและบุคคลที่ตัดผ่านคือกุยไฮ่ยี่เต่า

ในขณะที่เขากำลังตัดผ่าน ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิของสำนักดาบทรราชก็พุ่งออกมาโดยไม่มีใครควบคุม มันอนุญาตให้กุยไฮ่ยี่เต่าควบคุมตามที่เขาต้องการ

ในเวลาเดียวกันเขาก็คิดถึงตอนที่หยางลี่เกือบทำให้ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิของตระกูลเจียงหยางอาละวาดเมื่อตอนที่เขาเข้ามาในบริเวณต้องห้ามของตระกูลเป็นครั้งแรก เขาเกือบทำให้โลกใบจิ๋วล่มสลาย และเนื่องจากเขาเกือบทำให้โลกล่มสลาย เขาจึงทำความผิดร้ายแรง เขาถูกขับไล่ออกจากตระกูลและความสามารถของเขาก็ถูกผนึกไว้เช่นกัน ทำให้เขาไม่สามารถบรรลุขอบเขตเซียนได้ตลอดชีวิต จากมุมมองสิ่งต่าง ๆ ในตอนนี้ อาวุธบรรพบุรุษของตระกูลเจียงหยางต้องรู้สึกว่าเจียงหยางซูหยุนคงเป็นคนที่กลับมาเกิดซึ่งก็คือเจ้านายของมันและฟื้นจากบาดแผลที่วิญญาณของเขาได้รับ ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมมันถึงผิดปกติตั้งแต่ตอนนั้น อย่างไรก็ตามเจียงหยางซูหยุนคงยังอ่อนแออยู่ในตอนนั้น เขายังห่างไกลจากระดับเซียนราชา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดไม่ได้เกิดขึ้น ขั้นตอนที่วัตถุเซียนจะพาเขาไปเป็นเจ้านายอีกครั้งและปลดปล่อยความทรงจำของเขา

เจี้ยนเฉินรู้สึกโชคดีเมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้น เจียงหยางซูหยุนคงยังคงเป็นเซียนสวรรค์เป็นเวลาพันปีและเกือบจะถึงจุดจบของชีวิต เขาได้รับความทรมานจากตราประทับ เขาต้องประสบกับความเจ็บปวดทรมานทุกครั้งที่เขาตื่น มีเพียงเสียงเพลงจากพิณของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เท่านั้นที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขาได้เล็กน้อย หากเขาไม่ได้พบกับเจี้ยนเฉิน เขาอาจต้องตายเพราะสิ้นอายุขัย

ความเกลียดชังของเจี้ยนเฉินที่มีต่อเจียงหยางชิงหยุนลึกซึ้งยิ่งขึ้นเมื่อเขาคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาเกือบจะฆ่าบรรพบุรุษของตัวเอง