ตอนที่ 1408: การเปลี่ยนแปลงของซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน (2)

ทะเลสีฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดสงบนิ่งเมื่อถึงรุ่งเช้า พื้นผิวของมหาสมุทรนั้นดูเหมือนผ้าห่มสีฟ้าเรียบซึ่งเชื่อมต่อกับท้องฟ้า

แสงสีแดงขนาดใหญ่เริ่มขึ้นจากขอบฟ้าอย่างช้า ๆ มันเปล่งประกายด้วยแสงแดดอันอบอุ่นสีทองย้อมสีน้ำทะเลสีฟ้าให้เป็นสีทอง แสงนั้นเปล่งประกายและแวววาว

เกาะเล็ก ๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ในทะเลอันกว้างใหญ่อันไม่มีที่สิ้นสุด ห่างไกลจากทวีปเทียนหยวน ชาวประมงทั่วไปไม่กี่คนเข้ามาและออกจากท่าเรือของเกาะบนเรือประมงของพวกเขา ซึ่งสร้างขึ้นจากไม้และโลหะ พวกเขากำลังเตรียมการสำหรับการออกทะเล

ใกล้กับเกาะมีแผ่นจารึกหินสูงสามร้อยเมตร แผ่นจารึกนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ไม่ได้สร้างมาจากหินก้อน บนแผ่นจากรึกมีคำที่น่าเกรงขามสามคำคือ ‘เกาะสามเซียน’

นี่คือเกาะสามเซียนที่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์อาศัยอยู่ มีเมืองเล็ก ๆ บนเกาะ ซึ่งชาวประมงพื้นเมืองยึดครองทั้งหมด พวกเขาหาเลี้ยงชีพด้วยการตกปลาเมื่อพวกเขาไม่ได้บ่มเพาะ โดยรวมแล้วพวกเขาไม่มีพลังเลย นอกเหนือจากเซียนที่อยู่บนภูเขา ไม่มีเซียนผู้คุมกฎเลย

เซียนที่อยู่บนภูเขานั้นมีสถานะต่างกันมากบนเกาะ พวกเขาเป็นเหมือนเทพเจ้าสำหรับชาวประมง เป็นที่นับถือและศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนบนเกาะมักจะกราบไหว้ภูเขาด้วยความจริงใจ

ในขณะนี้มีชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ บนชายฝั่ง ดูเหมือนเขาจะหลอมรวมกับมิติโดยรอบ ทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับใครบางคนที่จะค้นพบเขา คนที่อ่อนแอกว่าจะไม่สังเกตเห็นเขาแม้ว่าพวกเขาจะจ้องมองเขาก็ตาม

ชายคนนั้นไม่ได้แก่มาก เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวและดูเหมือนจะอยู่ในวัยยี่สิบปีเท่านั้น เขาหล่อเหลา, สง่างาม, และมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ ใบหน้าของเขาแน่วแน่และเข้มงวดจากการผ่านประสบการณ์ชีวิตมากมาย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สะดุดตาที่สุดเกี่ยวกับเขาคือกระบี่ทั้งสองที่หลังของเขา หนึ่งในนั้นส่องแสงสีม่วงจาง ๆ ในขณะที่อีกเล่มหนึ่งส่องแสงสีฟ้าจาง ๆ

กระบี่ทั้งสองไม่ได้อยู่ในฝักและมันก็ไม่ได้ผูกติดอยู่กับเขาด้วยเชือกหรือสิ่งใด ดูเหมือนว่ามันจะติดอยู่กับด้านหลังของชายหนุ่ม ไม่ร่วงหล่นลงมา

ไม่แปลกใจเลยที่คนผู้นี้คือเจี้ยนเฉิน เขาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าในขณะที่จ้องมองลงไป เขาจ้องแผ่นจารึกหินขนาดใหญ่สักพัก เกาะนี้มีแผ่นจารึกในครั้งแรกที่เขามาที่นี่ แต่อันที่อยู่ตอนนี้ใหญ่กว่าเดิม เห็นได้ชัดว่ามันเป็นอันใหม่

“เพียงชั่วพริบตา ข้าก็ห่างจากเสี่ยวเป่ามาหลายปี ข้าสงสัยว่าเขาบ่มเพาะร่างบรรพกาลอย่างไร” เจี้ยนเฉินคิด เขาคิดถึงลูกชายของเขามากยิ่งขึ้นหลังจากเดินทางมาถึงเกาะ เขาปกปิดพลังแห่งการมีอยู่ของเขาในขณะที่เขาบินไปที่ภูเขาในระยะไกล

เจี้ยนเฉินไม่ได้ใช้การรับรู้ทางวิญญาณ เขาทั้งตื่นเต้นและมีความสุข เขาต้องการใช้สายตามองลูกชายของเขาก่อน

ก้อนหินสีเทาสูงสิบเมตรตั้งอยู่อย่างเงียบ ๆ บนขอบหน้าผาบนภูเขา เด็กชายคนหนึ่งที่อายุสิบปีนั่งหลับตาอยู่บนก้อนหิน เขาหมุนเวียนพลังงานของโลก ใต้ก้อนหินเป็นหน้าผาสูงหลายพันเมตร เด็กชายคนนี้มีความกล้าหาญมากกว่าคนธรรมดาทั่วไป เขายังเด็ก แต่เขานั่งอยู่ที่นั่นอย่างมั่นคงโดยไม่หวาดกลัว

กระแสลมสีขาวที่มองเห็นได้พุ่งขึ้น เขาหายใจเข้าออกทางปากและจมูกของเขา พลังงานของโลกที่บริสุทธิ์อย่างมากควบแน่นรอบตัวเขา มันเข้าและออกจากรูขุมขนด้วยจังหวะการหายใจของเขา

ทุกลมหายใจของเด็กชายจะสะท้อนกับพลังงานของโลกในบางช่วง ทุกรูขุมขนเปิดออกเมื่อเขายอมรับการชำระจากพลังงาน มันทำความสะอาดสิ่งสกปรกภายในตัวเขาและขจัดสิ่งไม่ดีออกไป

ผู้หญิงในชุดสีม่วงยืนอยู่ข้างหลังเด็กชาย นางถือพิณ นางงดงามอย่างมาก รัศมีของนางบดบังเทพธิดาจำนวนมาก นางให้ความรู้สึกเหมือนอยู่นอกโลกและดูเหมือนนางฟ้าจากสวรรค์