ตอนที่ 1425 - มรดกของเทพเจ้าสัตว์อสูร (4)

ตอนที่ 1425 – มรดกของเทพเจ้าสัตว์อสูร (4)

ในขณะที่เจี้ยนเฉินไม่สามารถทำอะไรได้แต่ก็นึกถึงจิตวิญญาณราชันย์ ถ้าเขาเปรียบเทียบจิตวิญญาณราชันย์ กับแสงแห่งความตาย ผลลัพธ์จะทำให้เจี้ยนเฉินตกตะลึงเพราะจิตวิญญาณราชันย์จะไม่สามารถทนมันได้เลย เขาจะต้องถูกทำลายโดยแสงในท้ายที่สุด

“เทพเจ้าสงครามเอ่อหยินเคยกล่าวไว้ว่าพยัคฆ์ปีกเทวะได้บรรลุขีดจำกัดของอายุขัยและสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตราบใดที่โลกยังมีอยู่ นั่นเป็นตัวแทนของเทพเจ้า เขาเป็นเทพเจ้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถามตัวเอง เขาประหลาดใจอย่างมากกับแสงที่น่ากลัว

ในที่สุดเขาก็เชื่อว่าบันทึกโบราณไม่ได้พูดเกินจริงอะไรเลย ทันทีที่บางสิ่งที่ไม่ใช่พยัคฆ์ปีกเทวะได้เปิดใช้งานอาคม พวกมันจะถูกทำลายแม้ว่าพวกมันจะไปถึงจุดสูงสุดของโลกในโลกนี้

เรื่องนี้ไม่ได้หมายถึงจุดสูงสุดของเซียนจักรพรรดิ แต่เป็นขอบเขตดั้งเดิม

ซ่างเฉียงและนูบิสยังเผยให้เห็นสีหน้าที่แตกต่างกันอย่างมากเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกว่าค่ายกลสังหารนั้นน่ากลัว การปรากฏตัวที่น้อยที่สุดที่มีการรั่วไหลออกมาทำให้พวกมันสั่นไหวภายใน หากพวกเขาถูกแผดเผาอย่างรุนแรงจากค่ายกล …

พวกเขาไม่สามารถจินตนาการถึงผลลัพธ์สุดท้ายได้อีกต่อไป

รัมกุยเนสทรมานมากกว่าพวกเขา นางก้าวถอยหลังกลับไปหลายสิบก้าวและหน้าซีดอย่างสิ้นเชิง ความตกใจและความกลัวปรากฏอยู่เต็มใบหน้าของนาง

“เส้นทางแห่งการสังหาร พยัคฆ์ปีกเทวะคนนี้ได้เข้าใจเส้นทางแห่งการสังหารอย่างแท้จริงในระดับที่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้อยู่ในโลกนี้ เขาเป็นใคร ? เขามาจากไหน..” ในเวลาเดียวกันจิตวิญญาณของกระบี่ก็พึมพำเบา ๆ กับตัวเองเช่นกัน พวกเขาเคร่งเครียดอย่างมาก

แสงแห่งความตายที่น่าสยดสยองส่องลงมาจากท้องฟ้าและกวาดเข้าไปในบริเวณที่ล้อมรอบค่ายเท่านั้น ดูเหมือนว่ามันจะทำลายทุกอย่างในค่ายกล แต่เมื่อมันส่องลงบนพยัคฆ์ขาว ในท้ายที่สุด แสงแห่งความตายก็หายไปหมดหลังจากที่ถึงขอบของอาคม

ในเวลาเดียวกัน อาคมเคลื่อนย้ายได้ประจุพลังอย่างสมบูรณ์ มันส่งพยัคฆ์ขาวออกไป รอยแตกมีเล็กน้อยตามอาคมเคลื่อนย้ายขนาดใหญ่บนพื้นที่แตก

พยัคฆ์ขาวค้นพบว่ามันมาถึงทะเลแห่งดวงดาวหลังจากออกจากชั้นที่ 98 ของหอคอยสัตว์เทวะ ดวงดาวครอบคลุมพื้นที่เท่าที่มองเห็น จักรวาลนับไม่ถ้วนส่องลงมา อุกกาบาตขนาดใหญ่จะบินวนเป็นครั้งคราวด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อในอวกาศอันกว้างใหญ่ไม่ว่าจะหายไปในระยะทางหรือชนเข้ากับดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ในที่สุด

“การเข่นฆ่าควบคุมชีวิต มันครอบงำเหนือสิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบและก้าวผ่านชะตากรรมของทุกชีวิต … ”

ในขณะนี้ มีเสียงที่ดังกึกก้องอยู่ในความว่างเปล่าและก้องกังวานในหูของพยัคฆ์ขาวเหมือนระฆังขนาดใหญ่

“เพื่อให้เข้าใจถึงเส้นทางอันยิ่งใหญ่ของการสังหาร เจ้าต้องเข้าใจแหล่งที่มาของชีวิตซึ่งเป็นที่รู้กันโดยหยินสุดขั้วที่ให้กำเนิดหยางและหยางสุดขั้วที่ให้กำเนิดหยิน ตรงกันข้ามจะได้รับเมื่อเข้าใกล้แขนขาของทารก เส้นทางแห่งการสังหารคือความตาย ในขณะที่ต้นกำเนิดของชีวิตคือกำเนิด หากความตายและชีวิตเป็นหนึ่งเดียวจะมีความขัดแย้งอย่างแน่นอน เจ้าสามารถบรรลุเป้าหมายที่แท้จริงด้วยการปรับสมดุลทั้งสองอย่างเท่านั้น”

ทันใดนั้น ภูมิทัศน์รอบพยัคฆ์ขาวก็เปลี่ยนไป ดาวเคราะห์ขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้น มันถูกปกคลุมด้วยดินแดนรกร้าง แต่อ้อยอิ่งอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตเลย

ที่นั่นพยัคฆ์ขาวดูเหมือนจะได้สัมผัสกับการไหลของเวลาที่ไม่รู้จบ แต่มันก็รู้สึกเหมือนพริบตาในเวลาเดียวกัน หลังจากช่วงระยะเวลาหนึ่งที่แม้แต่พยัคฆ์ขาวไม่ทราบว่าผ่านไปนานแค่ไหนปรากฏการณ์ที่น่าสนใจบางอย่างก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนดาวเคราะห์ขนาดใหญ่หลังจากสลับกันระหว่างหยินและหยาง ปรากฏการณ์เหล่านี้ทั้งหมดมาจากโขดหินหรือสภาพภูมิอากาศธรรมชาติของดาวเคราะห์ ทุกรูปสิ่งมีชีวิตที่แปลกในท้ายที่สุดบ้างก็เกิดจากหิน บ้างก็เกิดจากฝนและบางคนก็เกิดมาจากลม

จากนั้นเป็นต้นมาดาวเคราะห์ที่ตายแล้วได้รับสิ่งมีชีวิตรูปแบบแรก