ตอนที่ 1436 - ร่วมกันสร้างความแข็งแกร่ง (1)

ตอนที่ 1436 – ร่วมกันสร้างความแข็งแกร่ง (1)

“ท่านผู้คุมกฎ ไม่ว่าอะไรก็ตาม ท่านจะเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าเต่า ท่านจะเป็นผู้คุมกฎที่น่าเคารพนับถือและยิ่งใหญ่ที่สุดของเผ่าเต่า เหตุผลเดียวที่ว่าทำไมเราถึงรุ่งโรจน์ในวันนี้ก็เพราะท่านผู้คุมกฎ” ผู้อาวุโสของเผ่าพูดด้วยอารมณ์ เขารู้สึกได้ถึงความเคารพจากก้นบึ้งของหัวใจของเขาที่มีต่อเจี้ยนเฉิน

“ท่านผู้คุมกฎ ชีวิตของข้าเป็นของท่าน ไม่สำคัญว่าท่านจะเป็นมนุษย์หรือเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าทะเล ข้า ไทโตว จะปฏิบัติต่อท่านในฐานะเจ้านายของข้าเสมอ ไทโตวคุกเข่าของเขาและพูดอย่างจริงจังในขณะที่เขาก้มหัวลงต่ำ

อารมณ์ของเจี้ยนเฉินค่อนข้างสับสนปนเปเมื่อเขามองดูคนเหล่านี้ เมื่อพลิกมือของเขาก็ปรากฏว่ามีของบางอย่างหลุดออกมา มันลอยไปอย่างช้า ๆ ไปตรงหน้าผู้อาวุโสของเผ่าภายใต้การควบคุมของเจี้ยนเฉิน

ผู้อาวุโสเผ่าเต่าจับจ้องไปที่ของเล็ก ๆ นั้นทันที พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงปราณของผู้คุมกฎเผ่าเต่าที่มีอย่างหนาแน่นภายในตัวมัน

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้รับปราณและมันเป็นเพราะเหตุนี้ที่ข้าได้ครอบครองปราณเผ่าเต่าของผู้คุมกฎเผ่าเต่า นี่เป็นของเผ่าเจ้า ดังนั้นข้าจะส่งคืนให้ตอนนี้” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆ เมื่อเขาถอนหายใจข้างใน มันเป็นเพราะปราณนี้ที่ทำให้เขาได้มีความสัมพันธ์กับเผ่าเต่าในอาณาจักรแห่งท้องทะเล ในเวลาเดียวกันมันก็เป็นเหตุผลที่ผู้อาวุโสสูงสุดสละชีวิตเพื่อช่วยชีวิตเขา

ปราณนี้เพิ่มขึ้นและลดลงมากในการเดินทางของเขาในอาณาจักรแห่งท้องทะเล

พวกผู้อาวุโสของเผ่าเต่ายังคงคุกเข่าอยู่ ไม่มีใครยื่นมือออกไปรับปราณของเผ่าเต่า

เจี้ยนเฉินพูดเมื่อเขาเห็นสิ่งนี้ “ความสัมพันธ์ของข้ากับเผ่าเต่าทั้งหมดถูกชักนำขึ้นมาโดยปราณนี้ ตอนนี้เผ่าเต่าได้กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองในอดีต ข้าได้ทำตามความปรารถนาสุดท้ายของผู้อาวุโสสูงสุด ข้าจะไม่ไปที่เผ่าเต่าบ่อย ๆ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ดังนั้นให้ถือว่าปราณนี้เป็นสิ่งที่ข้าได้ทิ้งไว้กับเผ่า อย่าลืมว่าปราณนี้ได้พาข้าไปร่วมเผ่าเต่าในอดีต”

เซียนราชาของเผ่าเต่าทั้งหมดหดหู่ใจอย่างมาก พวกเขายอมรับปราณเต่าอย่างรอบคอบด้วยอารมณ์ที่หนักหน่วงและความเลื่อมใส พวกเขาถือมันไว้ในมือเหมือนขุมทรัพย์ที่พวกเขากลัวว่าจะถูกทำลาย ในช่วงเวลานั้นปราณเต่าได้กลายเป็นสมบัติที่ล้ำกว่าสิ่งอื่นใดในสายตาของพวกเขา

นี่เป็นเพราะนี่เป็นสมบัติที่ผู้คุมกฎที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ทิ้งไว้ให้พวกเขา มันเป็นอะไรบางอย่างที่นำพาเขาไปพักหนึ่งแล้ว ปราณเต่านั้นไม่ได้มีมูลค่ามากนัก แต่มันก็มีคุณค่าอย่างมากต่อเผ่าเต่า

“พวกเจ้าทุกคนใช้ลูกท้อเมฆม่วงเพื่อให้ไปถึงเซียนราชามาก่อน ลูกท้ออมตะสามารถบริโภคได้ครั้งเดียวทุก ๆ ร้อยปี ดังนั้นเจ้าจะไม่สามารถมีส่วนร่วมในการชุมนุมครั้งนี้ได้” เจี้ยนเฉินกล่าวกับพวกเขา

“ผู้คุมกฎเรามาคราวนี้เพื่อพบท่านเป็นการส่วนตัว ไม่มีอะไรที่เราต้องการอีกแล้ว” ผู้อาวุโสตอบอย่างสุภาพ เขาไม่รู้สึกเสียใจเลย ด้วยความแข็งแกร่งดั้งเดิมของพวกเขา การเป็นเซียนราชาจะเป็นความฝันอันแสนไกลสำหรับพวกเขา บางคนจะไม่สามารถไปถึงระดับของการบ่มเพาะในปัจจุบัน ผู้คุมกฎช่วยให้พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นเซียนราชาดังนั้นพวกเขาจึงดีใจมาก

อย่าลืมว่า เซียนราชานั้นเป็นข้อจำกัดของการบ่มเพาะในตอนนี้ ส่วนเซียนจักรพรรดินั้นหาได้ยาก

ผู้อาวุโสออกไป พวกเขาไม่ได้พักอยู่ในตระกูลเจียงหยางอีกต่อไปและรีบกลับไปที่เผ่าเต่าแทนเนื่องจากพวกเขาถือปราณเผ่าเต่าของเจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวัง พวกเขาจัดพิธีใหญ่โตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าเต่าทั้งหมดและสร้างหอคอยศักดิ์สิทธิ์ โดยที่ปราณนั้นประดิษฐานอยู่บนชั้นสูงสุดของหอคอย

เจี้ยนเฉินพบคนรู้จักอีกครั้งในไม่ช้าหลังจากที่ผู้อาวุโสเผ่าเต่าได้ออกเดินทาง ฉิงยี่หยวนมาถึงตระกูลเจียงหยางด้วยเสื้อคลุมสีฟ้าเพื่อพบกับเจี้ยนเฉิน

ฉิงยี่หยวนได้ทะลวงผ่านด่านเซียนจักรพรรดิเมื่อพบกันอีกครั้ง เมื่อนางบริโภคลูกท้อเมฆม่วง ปริมาณพลังงานได้รั่วไหลออกมาอย่างจำกัด แม้ว่ามันจะเป็นแค่ลูกท้ออมตะระดับ 1 แต่ก็ทำให้พลังของนางเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ฉิงยี่หยวนนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเจี้ยนเฉิน นางอยู่ในอารมณ์เศร้าโศก มีความเหงาปรากฏอยู่ในดวงตาของนางพร้อมกับความสับสน