ตอนที่ 1451: การทำลายผนึก (1)

ตอนที่ 1451: การทำลายผนึก (1)

สัตว์อสูรจากวัตถุวัตถุมิติคุ้นเคยกับสัตว์อสูรระดับ 8 เพราะว่าพวกมันเป็นพี่น้องกัน สัตว์อสูรระดับ 8 ครั้งหนึ่งเคยได้รับความเคารพและเกรงกลัวและสัตว์อสูรระดับ 7 ก็ยังเคยปกป้องจากพวกมันอีกด้วยในครั้งอดีต

อย่างไรก็ตาม มีสัตว์อสูรระดับ 8 ราว 12 ตัวในวัตถุมิติ มีการแข่งขันและเป็นปรปักษ์กันในพวกมัน

อย่างไรก็ตาม สัตว์อสูรชั้นสูงที่เพิ่งออกมายังโลกภายนอกตื่นเต้นอย่างมากเมื่อสัตว์อสูรระดับ 8 ได้เข้าร่วมด้วย จากการสนทนา พวกมันได้เข้าร่วมกับตระกูลเปิง พวกมันเรียนรู้ชีวิตที่โหดร้ายบนทวีปสัตว์เทวะ ขนาดสัตว์อสูรระดับ 7 บางตัวก็ไม่สามารถหาสถานที่ซึ่งพวกมันสามารถตั้งรกรากได้อย่างถาวร อย่างไรก็ตาม สถานการณ์แตกต่างกันอย่างมากถ้าพวกมันได้รับการปกป้องจากสัตว์อสูรระดับ 8 ที่ทรงพลังทั้ง 3 ตัว

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สัตว์อสูรทั้งหมดจากวัตถุมิติก็ลืมเรื่องความบาดหมางในอดีตก่อนของพวกมัน ตราบใดที่ความบาดหมางยังไม่ถึงจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับไปได้และผูกเข้าด้วยกันต่อต้านโลกภายนอก พวกมันก็จะรวมตัวเป็นเผ่าพันธุ์ของพวกมัน สัตว์อสูรระดับ 8 ทั้งสามตัวได้ปกครองเผ่าพันธุ์ ทำให้สัตว์อสูรจากวัตถุมิติได้รับจุดยืนที่มั่นคงในทวีปสัตว์เทวะ

พวกมันยังได้รับการดูแลอย่างลับ ๆ และห่วงใยจากตระกูลเปิง ตราบใดที่ซ่างเฉียงยังอยู่รอบ ๆ ไม่มีตระกูลเก่งกาจใดจะโผล่ออกเมื่อเพื่อท้าทายกับตระกูลเปิงบนทวีปสัตว์เทวะนี้

อย่างไรก็ตาม ทวีปสัตว์เทวะไม่สมดุลอีกต่อไประหว่างทั้งสามคน ซ่างเฉียงได้กลายเป็นเพียงผู้คุมกฎบนทวีปสัตว์เทวะหลังจากไคเซอร์และแลงคีรอสหลบหนีไป ตระกูลเปิงโดยพื้นฐานแล้วเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ของทวีป

สามวันต่อมา เจี้ยนเฉินได้จากไปอย่างเงียบ ๆ เขาไปจากทวีปสัตว์เทวะโดยใช้กระบี่จือหยิงบินไปอย่างรวดเร็วข้ามมหาสมุทร ครั้งนี้ เขาไม่ได้เดินทางไปที่ทวีปเทียนหยวน ทวีปแห่งความสูญเปล่า หรืออาณาจักรทะเล เขามุ่งหน้าไปที่ขั้วโลกเหนือแทน

ทันทีที่เขาเข้าไปที่มหาสมุทรทางฝั่งเหนือ อุณหภูมิก็ดิ่งฮวบลงทันที เขาอยู่ใกล้กับขั้วโลกเหนือและศาลาเทพธิดาน้ำแข็งมาก ทะเลข้างใต้ถูกคลุมด้วยภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่ ในระยะไกล ที่ราบน้ำแข็งของฝั่งเหนือสามารถมองเห็นได้ลาง ๆ

เจี้ยนเฉินบินขึ้นไปบนทะเลอันหนาวเหน็บ กระบี่จือหยิงลอยไปบนอากาศ สูงจากพื้นเพียง 30 เมตร ขณะที่ส่องประกายแสงสีม่วงที่น่ามอง เจี้ยนเฉินนั่งลงบนมันและพักด้วยการหลับตา วัตถุเซียนได้ปล่อยแสงทองจาง ๆ ขณะที่มันบินต่ออยู่ต่อหน้าเขา

ผนึกส่วนใหญ่ในวัตถุมิติได้พังทลายลงและวันที่มันจะถูกกินกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พลังงานดั้งเดิมธาตุแสงที่สะสมมาหลายปีจนนับไม่ถ้วนกำลังจะสลายไปเรื่อย ๆ ผนึกได้รับความเสียหายอย่างมากจนมันไม่สามารถเก็บพลังงานดั้งเดิมที่มันถูกผนึกไว้ภายในได้

เจี้ยนเฉินรออย่างเงียบ ๆ บนกระบี่จือหยิง แม้ว่าเขาจะหลับตาและดูเหมือนกับกำลังฝึกฝน แต่ที่จริงแล้วเขากำลังเพ่งความสนใจไปกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในวัตถุมิติ

1 ชั่วยามผ่านไป มิติที่อยู่ห่างจากเจี้ยนเฉิน 100 เมตรเกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ด้วยการระเบิดเบา ๆ มันดูเหมือนกับเป็นบางสิ่งชนเข้ากับมิติในวิธีที่โหดร้ายอย่างมาก สร้างประตูที่มองไม่ค่อยชัดเจนขึ้น ไม่นาน แสงสีทองได้ไหลออกมาและในขณะที่แสงปรากฏออกมา ก็ปรากฏรูปร่างบางคนขึ้น

เถี่ยต้ามาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว ขณะที่เขามองไปที่เจี้ยนเฉินซึ่งกำลังนั่งบนกระบี่ของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงลึกและสุภาพ “เจี้ยนเฉิน ข้าอยู่ที่นี่แล้ว”

เจี้ยนเฉินลืมตาและยืนขึ้นบนกระบี่ของเขา กระบี่จือหยิงเปลี่ยนกลายเป็นชั้นแสงสีม่วงทันทีและหดตัวเท่ากับขนาดเดิมเหมือนก่อนหน้านี้และติดเข้ากับหลังของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินบินขึ้นสูงไปบนอากาศและมองไปที่เถี่ยต้า เขาดูเหมือนจะกังวลแต่เมื่อเขาต้องการที่จะพูดบางอย่าง มิติที่อยู่ห่าง 100 เมตร ก็เกิดการบิดเบี้ยวอีกครั้ง ประตูมิติทั้ง 3 ก่อตัวเกือบจะเวลาเดียวกันและ หยางลี่ กุยไฮ่ยี่เต่า และเฟิงเซียวเทียน ก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

เฟิงเซียวเทียนไม่ได้เป็นเซียนราชาอีกต่อไป แต่เขาเป็นเซียนจักรพรรดิ เขายังไม่ถึงขั้นสูงสุดแต่แต่นั่นมันเป็นเรื่องของเวลา