ตอนที่ 1491: อัครสูงสุดอนัตตา.

“ผู้อาวุโสเทียนเจี้ยนใช้เวลา 10 ปีและเขาก็ยังหลอมรวมโถงศักดิ์สิทธิ์จากเมืองทหารรับจ้างไม่เสร็จ ทั้ง ๆ ที่เขามีความแข็งแกร่งระดับเซียนจักรพรรดิ หอคอยอนัตตานั้นยิ่งใหญ่กว่าโถงศักดิ์สิทธิ์อย่างชัดเจน ข้าจึงสงสัยว่าข้าต้องใช้เวลานานเท่าไรในการหลอมรวมหอคอยอนัตตาชั้นแรกด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้า” เจี้ยนเฉินสงสัยในใจก่อนที่จะลังเล โลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งจะบุกรุกอีกครั้งในอีกสองหรือสามปี เขาไม่ทราบว่าเขาสามารถหลอมรวมหอคอยอนัตตาชั้นแรกภายในกรอบเวลานั้นได้หรือไม่

นายท่านไม่ต้องกังวล หอคอยอนัตตาอาจเป็นวัตถุเทพเจ้าที่มีคุณภาพสูง แต่ก็มีเก้าขั้นตอนในการหลอมรวม แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่นายท่านจะหลอมรวมทั้งหมดด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของท่าน แต่คงไม่ต้องใช้เวลานานในการหลอมรวมชั้นแรกด้วยความช่วยเหลือของเรา” จือหยิงกล่าว กระบี่จือหยิงมาถึงเหนือศีรษะของเจี้ยนเฉินและกลายเป็นชายหนุ่มรูปหล่อสวมเสื้อคลุมสีม่วง

“นายท่าน เราจะช่วยนายท่านเอง ! ” กระบี่ฉิงโซวมาถึงเหนือศีรษะของเจี้ยนเฉินในร่างสาวงามสวมเสื้อคลุมสีฟ้า

เจี้ยนเฉินกัดฟันและพูดว่า “หากเป็นเช่นนั้น เราต้องเอาหอคอยไปให้ได้ก่อนที่โลกต่างแดนจะมาบุกรุกอีกครั้ง”

เจี้ยนเฉินนั่งลงทันที ด้วยความช่วยเหลือจากจิตวิญญาณกระบี่ เขาก็เริ่มอุทิศตนเองเพื่อหลวมรวมแท่นหิน

เมื่อเจี้ยนเฉินหลอมรวมแท่นหินสูงสามร้อยเมตรต่อหน้าเขา มันก็พบกับการเปลี่ยนแปลงบางอย่างทันที จากด้านล่างสุด แท่นหินสีขาวใสค่อย ๆ มืดลง สีเข้มแพร่กระจายไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป

ส่วนที่มืดเป็นส่วนที่เจี้ยนเฉินประสบความสำเร็จในการหลอมรวม เมื่อแท่นหินเปลี่ยนเป็นสีดำทั้งหมด เขาจะกลายเป็นนายท่านคนที่สองของหอคอยอนัตตา

อย่างไรก็ตามกระบวนการหลอมรวมนั้นยากยิ่งขึ้นเมื่อเพิ่มระดับชั้น เมื่อความมืดมาถึงความสูงสามเมตร มันจึงชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด

เจี้ยนเฉินใช้เวลาหนึ่งปีในการหลอมรวมแท่นหินโดยไม่รู้ตัว ในช่วงปีนั้น เขาได้หลอมรวมเก้าส่วนของชั้นแรก อย่างไรก็ตาม ส่วนสุดท้ายนั้นยากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เจี้ยนเฉินเททุกอย่างที่เขามีเข้าไป แต่เขายังคงดำเนินไปอย่างช้า ๆ

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินก็ไม่ยอมแพ้ เขาหลอมรวมอย่างยากลำบาก และในที่สุดหลังจากผ่านไปครึ่งปี เขาก็ทำการหลอมรวมชั้นแรกได้สำเร็จ หนึ่งในเก้าส่วนของแท่นหินเริ่มมืดในตอนนี้

ความมืดแสดงให้ว่าเจี้ยนเฉินประสบความสำเร็จในการหลอมรวมหอคอยอนัตตาชั้นแรก ตอนนี้เขาสามารถใช้การควบคุมพื้นฐานของโครงสร้างได้แล้ว

เจี้ยนเฉินเปิดตาของเขาอย่างช้า ๆ หน้าผากของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อ เขาหมดแรง แต่มีความตื่นเต้นในสายตาของเขาที่ไม่สามารถเข้าถึงได้

ปัจจุบันเขารู้สึกชัดเจนว่ามีการเชื่อมต่อทางจิตกับหอคอยอนัตตา เขาสามารถสัมผัสถึงทุกสิ่งในหอคอยได้อย่างชัดเจน อย่างไรก็ตาม เขาสามารถสัมผัสได้เพียงหมอกควันจากชั้นที่สองถึงชั้นที่เก้า สำหรับชั้นแรก เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนมาก เขายังได้รับความคิดที่คลุมเครือเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในบริเวณที่มืดซึ่งถูกนิพพานอมตะเที่ยงแท้ทำลาย

อาณาเขตที่ถูกทำลายนั้นดูกว้างใหญ่ราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนสำหรับเจี้ยนเฉิน มันมีความยิ่งใหญ่อย่างเหลือเชื่อ. แม้แต่ทวีปเทียนหยวนก็คงไม่เท่าหนึ่งในร้อยของอาณาเขตมืด

“คลังสมบัติของอัครสูงสุดอนัตตามีอยู่จริงบนชั้นเก้า” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาส่องประกาย เขาปรากฏตัวห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรในวินาทีต่อมา เหมือนกับว่าเขาหายตัวไป เขาจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าเขา

คลังของถูกซ่อนอยู่ในรอยแตกของมิติบนชั้นเก้าโดยอัครสูงสุดอนัตตา แม้แต่จิตวิญญาณวัตถุก็ยังไม่สามารถเปิดมันได้ มีเพียงนายท่านของหอคอยเท่านั้นที่สามารถทำได้ มันน่าเสียดายที่ตอนนี้ข้าอ่อนแอเกินไป ข้าจึงยังไม่สามารถเปิดได้” เจี้ยนเฉินหายใจออกเบา ๆ ด้วยความผิดหวัง ภายในพริบตาเขาก็กลับไปที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง

“จริง ๆ แล้วข้าไม่สามารถสัมผัสถึงพลังแห่งการมีอยู่ของพระราชวังแห่งนี้ได้เลย มันต้องเป็นภาพฉายที่อัครสูงสุดอนัตตาทิ้งไว้ผ่านความสามารถในอดีต” เจี้ยนเฉินจ้องพระราชวังชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะเข้าเข้าไปด้วยก้าวยาว ๆ

ไม่นานเจี้ยนเฉินก็มาถึงห้องโถงหนึ่งในพระราชวัง เขายืนอยู่ที่ทางเข้าและจ้องมองไปข้างหน้า มีโครงสร้างที่ทำจากหยกขาวที่ส่วนท้ายของห้องโถง มันเป็นเพียงขนาดของหินโม่และดูเหมือนว่าเบาะสำหรับการทำสมาธิ การจ้องมองของเจี้ยนเฉินหยุดลงบนโครงสร้างหินที่สูงเพียงสามนิ้วชั่วอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็มองไปด้านหลัง มีรูปปั้นยืนอยู่ตรงนั้น

รูปปั้นแสดงให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งในชุดขาว รูปร่างของนางผอมเพรียวงาม: พรรณนาไม่ได้ นางยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ศีรษะของนางเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่านางกำลังจ้องมองความว่างเปล่า นางไม่ได้มีพลังแห่งการมีอยู่ที่น่าตกใจแต่ดูเหมือนว่านางจะหลอมรวมและสะท้อนกับโลก การเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติกลายเป็นกฏ

ความคิดเห็น