ตอนที่ 1494: ออกจากทะเลแห่งความสิ้นหวัง

ตอนที่ 1494: ออกจากทะเลแห่งความสิ้นหวัง

เจี้ยนเฉินจ้องกระบี่ที่ยังคงปรากฏอยู่บนพื้นผิวบนหอคอยอนัตตาและกล่าวด้วยเสียงลึกว่า “ข้าได้รับการยืนยันแล้วว่าจิตวิญญาณวัตถุไม่ได้เลือนหายไปจากการระเบิดที่สร้างขึ้นโดยแก่นเลือดของจักรพรรดิอมตะ เนื่องจากเขายังอยู่รอบ ๆ ข้าจึงไม่สามารถทำลายผนึกบนหอคอยได้แม้ว่าข้าจะมีความสามารถก็ตาม เมื่อการปราบปรามจากผนึกหายไป จิตวิญญาณวัตถุจะสามารถกู้คืนได้อย่างรวดเร็วซึ่งสูงกว่าอัตราการเติบโตของข้าเอง”

เจี้ยนเฉินนำกล่องไม้พร้อมกับไข่มุกดำออกมาจากแหวนมิติหลังจากความเงียบ หลังจากใช้ความคิด เขาก็วางกล่องไม้ไว้ข้างในหอคอยอนัตตา เขารู้สึกว่าการทิ้งมันไว้ในหอคอยอนัตตานั้นปลอดภัยกว่าและเขาก็ยังกังวลว่าบางสิ่งบางอย่างอาจเกิดขึ้นได้ถ้าเขาถือมันไว้กับตัว

เขายังไม่เข้าใจประโยชน์ของไข่มุก การครอบครองร่างของเขาเป็นเพียงหนึ่งในการคาดเดาของจิตวิญญาณวัตถุ ในเวลาเดียวกันเขาก็ไม่ได้ต้องการทดสอบผลกระทบของไข่มุก เขาเข้าใจว่าการทดสอบมันจะเป็นอันตราย ดังนั้นการทดสอบมันจึงไม่มีประโยชน์

“ข้าอาจไม่สามารถใช้พลังของหอคอยอนัตตาได้ในตอนนี้ แต่มันเป็นชะตาที่ถูกลิขิตของอัครสูงสุดอนัตตา มันถูกสร้างขึ้นมาจากสิ่งของที่หายากของโลก แม้ว่ามันจะไม่สามารถแสดงพลังใด ๆ ได้ เพียงแค่น้ำหนักของหอคอย น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ดาวเคราะห์แบนราบได้” ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินขดเป็นรอยยิ้มในขณะที่เขาจ้องมองหอคอย ขนาดเท่านิ้วมือของเขา เขาไม่ได้รับสิ่งที่เขาต้องการจากการเดินทางครั้งนี้ ซึ่งทำให้เขาเวทนาตัวเอง แต่เขารู้สึกว่ามันคุ้มค่ากับการเดินทางเพราะเขาได้รับหอคอยอนัตตา

แม้ว่าหอคอยอนัตตาจะไม่มีความสามารถพิเศษ แต่น้ำหนักของมันเป็นสิ่งที่ขั้นรับมอบไม่สามารถทนได้ เจี้ยนเฉินได้ทำการหลอมรวมชั้นแรก ดังนั้นจึงสามารถเข้าถึงการควบคุมขั้นพื้นฐานได้ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงเบาดุจขนนกในมือของเขา อย่างไรก็ตามเมื่อมันออกจากมือของเขามันก็จะหนักมาก เขาเชื่อมั่นว่าหอคอยจะสามารถบดขยี้ขั้นรับมอบจนตายได้

เจี้ยนเฉินสั่งการด้วยความคิด หอคอยก็หายไปจากมือของเขาทันที มันทิ้งร่องรอยดูเหมือนกับว่าหอคอยอนัตตาปรากฏขึ้นกลางมือของเขา มันถูกออกแบบอย่างประณีตและดูเหมือนว่าเป็นไฝ

เดิมทีเขาสามารถรวมมันเข้าไปในวิญญาณของเขาได้ แต่เขาไม่ได้วางแผนที่จะทำสิ่งนั้น เขาต้องการจะหลอมรวมมันอย่างสมบูรณ์เสียก่อน ความเสี่ยงนั้นมากเกินไป

เจี้ยนเฉินมองพื้นที่ราบอย่างไม่เต็มใจเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

ทางกลับก็ยากมากเช่นกัน เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าเขาหลงทางไปนานแค่ไหนในหมอกอันไม่มีที่สิ้นสุด ไม่ต้องนับถึงจำนวนครั้งที่เขาหายตัวไป ในท้ายที่สุดโชคดีที่เขาพบทางออกจากทะเลแห่งความสิ้นหวังโดยบังเอิญ

หมอกอันไม่มีที่สิ้นสุดในทะเลแห่งความสิ้นหวังไม่ได้จางหายไปจากการหายสาบสูญของหอคอยอนัตตา มันยังคงปั่นป่วนเหมือนเดิม

เจี้ยนเฉินไม่ได้อยู่นอกทะเลแห่งความสิ้นหวังนาน เขาพุ่งขึ้นไปบนฟ้าออกจากอาณาจักรทะเลในเวลาเพียงครู่เดียว เขาโผล่ออกมาจากทะเลพร้อมกับคลื่นน้ำและรีบไปสู่ท้องฟ้าสีคราม จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นแสงสีม่วงและบินไปในทันทีทันใดเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วมาก