ตอนที่ 1507: บทสนทนา

ตอนที่ 1507: บทสนทนา

“ท่านพ่อ ข้าออกจากเกาะสามเซียนเมื่อท่านออกไปแล้วและเดินไปยังทวีปเทียนหยวน, ทวีปสัตว์เทวะ, ทวีปแห่งความสูญเปล่าและอาณาจักรแห่งท้องทะเล บาดแผลของข้าทั้งหมดมาจากการต่อสู้ที่ข้าพบเจอระหว่างทาง” ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนอธิบายเมื่อเขาเห็นว่าเจี้ยนเฉินสังเกตเห็นรอยแผลเป็นของเขา เขาจึงพูดด้วยความภาคภูมิใจ

“ในตอนแรกข้าไม่ได้วางแผนที่จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ ข้าสามารถลบทั้งหมดออกผ่านการฟื้นฟูร่างบรรพกาลของข้า แต่ท่านแม่บอกให้ข้าทิ้งทั้งสามแผลนี้ไว้”

เจี้ยนเฉินเหลือบมองไปที่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ ผู้ซึ่งหันหลังให้เขาขณะที่นางกำลังจ้องมองมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่านางได้ให้ลูกชายของนางเก็บแผลเป็นสามรอยนี้ไว้เพื่อแสดงให้เขาเห็น

ในอีกความหมาย นางทิ้งรอยแผลเป็นทั้งสามไว้เพื่อบอกเจี้ยนเฉินว่าเมื่อเสี่ยวเป่าออกไปผจญภัยและเผชิญกับอันตรายมากมาย เขาเข้าใกล้ความตายหลายครั้ง แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้ร่วมเดินทางไปในฐานะพ่อ

“เสี่ยวเป่า ข้าหายไปนานกว่าสิบปี และในเวลานั้น ข้ายังไม่เคยได้ช่วยเจ้าสักครั้งเดียวแม้ในยามที่เจ้าต้องเผชิญกับอันตรายที่คุกคามถึงชีวิต เจ้าโทษข้าหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถามด้วยเสียงอ่อนโยน เขาตำหนิตนเองและรู้สึกอับอาย

ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนส่ายหน้า แทนที่เขาจะโกรธ เขากลับเผยความภาคภูมิใจแทน เขากล่าวว่า “ท่านพ่อ ข้าเดินทางไปในทวีปเทียนหยวนและได้ยินข่าวลือจากผู้คนรอบ ๆ ข้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับอดีตของท่าน และข้าก็เข้าใจด้วยว่าภาระของท่านหนักแค่ไหน ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่มีพ่อเช่นท่าน”

เจี้ยนเฉินยิ้มและรู้สึกโล่งใจภายใน สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือเสี่ยวเป่าจะตำหนิเขาและมองเขาว่าน่าผิดหวัง ตอนนี้ความรู้สึกไม่สบายใจของเขาก็สงบลงในที่สุดเพราะสิ่งที่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนพูด

แม้ว่าเขาจะเป็นจอมยุทธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่มนุษย์ในสายตาของผู้อื่นและแม้ว่าเขาจะเป็นเทพแห่งความตายที่ไร้ความปราณีในสายตาของศัตรู แต่เขาก็เป็นเพียงพ่อของเสี่ยวเป่า พ่อที่ใจดี

“และข้าก็เจอผู้อาวุโสที่ทรงพลังอย่างไม่อาจหยั่งรู้ในอาณาจักรแห่งท้องทะเล ข้าไม่เห็นพลังแห่งการมีอยู่ของผู้อาวุโส แต่ผู้อาวุโสรู้จักท่านดีมาก ข้าได้เรียนรู้อดีตของท่านจากผู้อาวุโส และนางช่วยให้ข้าเข้าใจว่าท่านต้องแลกอะไรบ้างเพื่อให้ไปถึงระดับการบ่มเพาะในปัจจุบันในเวลาเพียงไม่กี่ทศวรรษ” ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนกล่าว เขาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความชื่นชม

“ใช่แล้ว ผู้อาวุโสจากอาณาจักรแห่งท้องทะเลให้จี้หยกกับข้าด้วย จี้นี้ช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อข้าเผชิญกับอันตรายร้ายแรง” ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนดึงจี้ขนาดฝ่ามือออกมา หยกถูกแกะสลักด้วยความประณีตและถูกปกคลุมด้วยรูปแบบที่เรียบง่าย ตรงกลางมีลวดลายเป็นตรีศูลที่ดูคมชัดพอที่จะทะลุผ่านมิติ ดูเหมือนจะเกิดแรงกดดันจากอาวุธที่ทรงพลังในการทำให้เซียนจักรพรรดิต้องตัวสั่น

เจี้ยนเฉินมองดูจี้หยก เขาสามารถสัมผัสถึงพลังของจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมที่ซ่อนอยู่ภายในและเป็นที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง เขารู้อย่างแน่ชัดว่าใครคือผู้อาวุโสจากอาณาจักรแห่งท้องทะเลที่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนพูดถึง

“เสี่ยวเป่า เจ้าต้องแขวนจี้หยกนี้ไว้ มันสามารถช่วยเจ้าปิดกั้นการโจมตีที่เต็มไปด้วยพลังมากมายจากเซียนจักรพรรดิ เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับคู่ต่อสู้ระดับเซียนจักรพรรดิด้วยซ้ำ” เจี้ยนเฉินกล่าว ไม่เพียงแต่จะต้องมีความแข็งแกร่งอย่างมหาศาลในการสร้างจี้ แต่จำเป็นต้องใช้ทักษะจำนวนเท่ากัน เจี้ยนเฉินไม่รู้วิธีการสร้างจี้เช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถสร้างสมบัติป้องกันที่สามารถป้องกันการโจมตีจากเซียนจักรพรรดิได้

ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนรู้สึกประหลาดใจ เขาเก็บจี้อย่างระมัดระวังก่อนที่จะจ้องมองเจี้ยนเฉินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ เขายิ้ม “ท่านพ่อ, ท่านแม่ พวกท่านพูดคุยกันไปก่อน ข้าจะออกไปจับปลา โอกาสที่เราสามคนที่จะกินพร้อมหน้าพร้อมตากันช่างหาได้ยากมาก เราจึงต้องเฉลิมฉลองอย่างถูกต้องเหมือนชาวประมงบนเกาะในวันนี้” ด้วยเหตุนี้เสี่ยวเป่าจึงออกจากตรงนั้น มีเพียงเจี้ยนเฉินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เท่านั้นที่เหลืออยู่บนยอดเขาสามเซียนหลังจากที่เขาจากไป

เจี้ยนเฉินมองหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ อารมณ์ของเขาปะปนกัน เขาเดินไปมาแล้วหยุดอยู่ด้านข้างของนาง เขาถอนหายใจเบา ๆ “มู่เอ๋อ หลายปีผ่านไป แม้แต่เสี่ยวเป่าก็โตขึ้น เจ้ายังไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตอีกหรือ ? ”

“เรียกข้าว่าหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ตอบอย่างเย็นชาและไร้อารมณ์ แต่ความรู้สึกที่ซับซ้อนก็ส่องประกายผ่านดวงตาที่มีเสน่ห์ของนาง

“หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เป็นเพียงชื่อคนของทวีปเทียนหยวนตั้งให้ ซ่างกวนมู่เอ๋อเป็นชื่อจริงของเจ้า” เจี้ยนเฉินกล่าว