ตอนที่ 1509: ซาร์ไคหยุนตื่นขึ้น

ตอนที่ 1509: ซาร์ไคหยุนตื่นขึ้น

ในเทือกเขาโบราณที่ค่อนข้างไกลจากเมืองแห่งเทพเจ้า ทันใดนั้นแสงสีม่วงก็ปรากฎขึ้นบนขอบฟ้าแล้วยิงข้ามท้องฟ้าเหมือนดาวหางสีม่วง มันหายไปในเทือกเขาลึกหลังจากครู่หนึ่ง

แสงสีม่วงคือเจี้ยนเฉิน เขากำลังขี่กระบี่จือหยิงที่ขยายใหญ่ขึ้นมา หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เดินไปข้างเขา ดูเหมือนว่านางจะเดินเล่นไปตามอากาศอย่างสบาย ๆ แต่มิติรอบตัวนางสั่นเบา ๆ เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ระลอกคลื่นที่มองเห็นปรากฏอยู่ข้างใต้นางเช่นกัน ดูเหมือนนางจะเคลื่อนย้ายตัวเองไปไกลในแต่ละก้าว นางไม่ได้ช้ากว่าเจี้ยนเฉินเลย

หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ได้ผ่านพ้นระดับเซียนจักรพรรดิและนางได้มาถึงขอบเขตดั้งเดิม การควบคุมและการใช้มิติของนางเกินกว่าจอมยุทธขั้นรับมอบ

เจี้ยนเฉินไม่แปลกใจกับการพัฒนาอย่างรวดเร็วของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ เขายังเพิกเฉยต่อพลังหยินและหยางที่นางดูดซึมจากศิลาเซียนหยินหยาง แต่เสี่ยวเป่าก็มอบโชคลาภอันล้ำค่าแก่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์

เสี่ยวเป่าครอบครองร่างบรรพกาล ซึ่งเป็นของหายากแม้ในโลกอมตะ ในฐานะที่เป็นแม่ของเสี่ยวเป่า หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ได้รับพรจากโลก โดยให้พรแก่นางด้วยเส้นทางการบ่มเพาะที่ราบรื่น ตราบใดที่นางยังไม่ตาย นางก็จะกลายเป็นจักรพรรดิแน่นอน

ไม่ใช่เซียนจักรพรรดิของทวีปเทียนหยวน แต่เป็นจักรพรรดิอมตะแห่งโลกอมตะ

แม้ในโลกที่ถูกผนึกนี้ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ยังสามารถตัดผ่านระดับเซียนจักรพรรดิได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ เจี้ยนเฉินสงสัยว่านี่เป็นเพราะเสี่ยวเป่า

ผนึกที่ป้องกันการตัดผ่านสู่ขอบเขตดั้งเดิมนั้นมีพลังอย่างมาก แต่มันก็ไม่สมบูรณ์แบบ มันไม่สามารถหยุดคนที่บ่มเพาะร่างบรรพกาลเช่นเขาและเสี่ยวเป่าได้รวมทั้งเทพเจ้าสงครามแห่งร้อยเผ่าพันธุ์ เถี่ยต้า หรือเสี่ยวจินและเสี่ยวหลิง จิตวิญญาณธรรมชาติของโลก

เจี้ยนเฉินและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เข้ามาในภูเขาลึกก่อนที่จะหยุดที่ด้านหน้าของกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่ด้านบนของภูเขา โครงสร้างไม้อยู่ที่นั่นเป็นเวลาหลายสิบปี มีลมพัดผ่านตลอดเวลาและมันก็อ่อนแอมาก มันเป็นเหมือนชายชราใกล้ตาย มันส่งเสียงดังเอี๊ยดราวกับว่ามันกำลังจะพัง

กระบี่จือหยิงกลับไปเป็นขนาดเดิมและติดอยู่ที่หลังของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินยืนอยู่ข้างหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ เฝ้ามองโครงสร้างไม้อย่างเงียบ ๆ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จ้องมองมันด้วยเช่นกัน ความรู้สึกของนางซับซ้อนมาก

คนที่อยู่ในกระท่อมดูเหมือนจะรู้สึกถึงการมาถึงของคนอื่น ด้วยเสียงดังเอี๊ยด ประตูไม้เปิดออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นเฮาหวู่

เฮาหวู่ยืนที่ทางเข้าเล็ก ๆ เสื้อคลุมสีขาวเรียบง่ายที่เขาสวมดูเก่า ใบหน้าของเขาซีดเซียว เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างหนัก

แม้ว่าลักษณะของเฮาหวู่จะไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก เจี้ยนเฉินยังคงรู้สึกว่าเขาแก่ไปมากแล้ว