ตอนที่ 1541 - การจ้องมอง

ตอนที่ 1541 – การจ้องมอง

“ข้าจะต้องตายแบบนี้จริง ๆ หรือ ? ข้าจะถูกลดตัวไปเป็นหุ่นเชิดของคนอื่นในอนาคตงั้นหรือ ? ” เมื่อนางค่อย ๆ เข้าใกล้ความตาย นางรู้สึกทั้งสองได้รับการปลดเปลื้องและเสียใจอย่างมาก

นางยังคงมีความรู้สึกที่น่าจดจำสำหรับชนเผ่าคาเลอร์ที่เลี้ยงดูนาง นางพยายามที่จะลืมพ่อของนางที่ดูแลนาง การทำลายชนเผ่าคาเลอร์ ก็เป็นส่วนที่น่าเศร้าที่สุดในชีวิตของนางด้วย แม้ว่าตอนนี้นางจะเสียชีวิต นางก็ควรจะได้รับอิสรภาพเพราะนางจะไม่มีวันลืมเกี่ยวกับเผ่าคาเลอร์ ตราบเท่าที่นางยังมีชีวิตอยู่ อย่างไรก็ตาม นางไม่ต้องการที่จะกลายเป็นหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมโดยคนอื่นหลังจากความตาย

อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างของความแข็งแกร่งระหว่างนางกับจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมนั้นมากเกินไป แม้ว่านางจะรู้สึกเสียใจ แต่นางก็ไม่มีพลังที่จะสร้างความแตกต่าง

จิตสำนึกของไคยะเริ่มเลือนลางและพร่ามัว อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากวิญญาณที่แตกสลายของนางก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดของนางค่อย ๆ จางหายไปเมื่อนางก้าวเข้าใกล้ความตาย

ซีหยางช่างโหดร้ายเหลือเกิน เขาเรียนรู้วิธีการสร้างหุ่นจากหนังสือโบราณ เขาไม่เคยใช้มันมาก่อน ดังนั้นเขาจึงระมัดระวังอย่างมาก อัตราการพังทะลายของวิญญาณของไคยะสลายตัวลงอย่างช้ามาก เขากลัวว่าเขาจะทำให้ทุกอย่างพังทลายถ้าเขาไม่ระวัง

หากเขามีเวลา เขาจะไม่ลองสร้างหุ่นเชิดอย่างรีบเร่ง เขาจะต้องจับเซียนจักรพรรดิมาและทดสอบกับพวกเขาเพื่อที่เขาจะได้รวบรวมประสบการณ์ให้มากพอก่อนที่จะลองใช้กับไคยะ อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีเวลามากพอที่จะทดสอบ เขาไม่มีความคิดอื่นเมื่อผู้พิทักษ์หรือผู้อาวุโสอื่น ๆ ในโถงจิตวิญญาณลับจะสังเกตเห็นไคยะเช่นกัน เมื่อไคยะดึงดูดสายตาของคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา เขาจะไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้ด้วยกำลังของเขาซึ่งเป็นสาเหตุที่เขาพานางไปอย่างรีบเร่ง เขาต้องการเปลี่ยนไคยะให้กลายเป็นหุ่นเชิดในเวลาอันสั้นที่สุด เขาต้องการควบคุมสัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสีและมดทะยานฟ้า

เมื่อไคยะกลายเป็นหุ่นเชิด นางก็จะเป็นของเขา ในเวลานั้นแม้ว่าผู้อาวุโสมีความสนใจในตัวเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเพราะจิตวิญญาณราชันย์ในปัจจุบันจะไม่ยอมให้จอมยุทธของขอบเขตดั้งเดิมต่อสู้กันเอง

ในขณะที่วิญญาณของไคยะแตกสลายลง ซีหยางก็ส่งวิญญาณของตัวเองออกไปสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของไคยะเช่นกัน เขาใช้พลังแห่งจิตวิญญาณของเขาเพื่อปกป้องวิญญาณที่เหลือของไคยะ ซึ่งเขาจะใช้เป็นหุ่นเชิด

เมื่อเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของซีหยางเข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึกของไคยะ เขาก็ตกตะลึง เขาค้นพบด้วยความประหลาดใจว่าวิญญาณของไคยะไม่แข็งแกร่ง แต่ทะเลแห่งจิตสำนึกของนางนั้นกว้างใหญ่มาก ดูเหมือนจักรวาลที่ไร้ขีดจำกัด มีขนาดมหึมาอย่างไม่น่าเชื่อทำให้เขารู้สึกราวกับว่ามันไร้ขอบเขต

“นี่ – ทะเลแห่งจิตสำนึกอะไร ? ทำไมมันถึงใหญ่ขนาดนั้น ? ” ซีหยางตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ด้วยขนาดของทะเลแห่งจิตสำนึก ในขณะนั้นเขารู้สึกว่าเขาไม่ได้มาในทะเลแห่งจิตสำนึกของมนุษย์ แต่เป็นจักรวาลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เขาไม่เคยเห็นทะเลแห่งจิตสำนึกที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้มาก่อน ในความเป็นจริงเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนแม้แต่ครั้งเดียว ดูเหมือนว่าวิญญาณของขอบเขตดั้งเดิมของเขานั้นเล็กและอ่อนแอในทะเลแห่งจิตสำนึกของนางเหมือนมดที่อาศัยอยู่ใต้ท้องฟ้า

ในขณะนี้แสงพราวปรากฏขึ้นในระดับความลึกของทะเลแห่งจิตสำนึกแพร่กระจายผ่านมันด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ในช่วงเวลาสั้น ๆ ทะเลแห่งจิตสำนึกทั้งหมดของนางนั้นถูกครอบครองโดยแสง มันไหลไปทุกซอกทุกมุมส่องสว่างทุกอย่างเหมือนตอนกลางวัน

ร่างสลัวปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในแสงสีขาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ร่างของนางเป็นภาพลวงตาและเพรียว บางคนมองเห็นเป็นร่างพร่ามัวราวกับว่านางถูกปกคลุมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์