ตอนที่ 1552 - การโต้กลับ (4)

ตอนที่ 1552 – การโต้กลับ (4)

โอวหยางหยิงเว่ยใช้เคล็ดวิชาลับในครั้งนี้ เขาต้องการฆ่าเจี้ยนเฉินโดยเร็วที่สุด โถงศักดิ์สิทธิ์ทำให้เขาปวดหัวซึ่งมันก็เจ็บปวดมากพอ ถ้าเจี้ยนเฉินสร้างปัญหาด้วยการสังหารจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมทั้งหมดที่ติดอยู่ในกระแสลำแสงสีฟ้า พวกเขาจะประสบกับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

โลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งอาจเพิกเฉยต่อชะตากรรมของเซียนจักรพรรดิ แต่พวกเขาจำเป็นต้องให้ความสนใจกับจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมที่พวกเขาครอบครอง

ยิ่งกว่านั้นกระแสลำแสงสีฟ้าก็เคลื่อนตัวเร็วเกินไป แม้แต่โอวหยางหยิงเว่ยก็ไม่สามารถหลบพวกมันได้ เขาจะถูกพันธนาการตราบเท่าที่พวกมันพุ่งไปในทิศทางของเขา แม้ว่าเขาจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการด้วยความสามารถอย่างเต็มที่ของเขา แต่การปลดปล่อยพลังงานดั้เงดิมของเขานั้นหนักหน่วงมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเขาต้องปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่มีพลังงานดั้งเดิมในโลกนี้เช่นกัน ดังนั้นเมื่อเขาใช้พลังงานดั้งเดิมทั้งหมดของเขาหมดแล้ว มันจะยากอย่างยิ่งที่เขาจะฟื้นฟู นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมโอวหยางหยิงเว่ย ต้องการฆ่าเจี้ยนเฉินอย่างเร่งด่วน

ปราณกระบี่สีแดงเลือดเปล่งแสงสีแดงออกมา มันฉีกผ่านมิติในขณะที่มันเคลื่อนที่ไปยังเจี้ยนเฉินด้วยพลังของดวงอาทิตย์สีแดง มันสร้างความปั่นป่วนที่ยิ่งใหญ่ ย้อมสีแดงเลือดไปทั่วทั้งท้องฟ้า

โอวหยางหยิงเว่ยแข็งแกร่งกว่าเจี้ยนเฉินมาก เมื่อรวมกับเคล็ดวิชาลับ เขาสามารถระเบิดพลังที่ยิ่งใหญ่กว่า ดังนั้น เจี้ยนเฉินจึงไม่ประมาท แต่อย่างใดก็ตาม เจี้ยนเฉินมองดูเจิงจิงหยวนพุ่งออกไปในขณะที่เขารู้สึกเสียใจ เขาใกล้จะฆ่าผู้อาวุโสคนที่สองของโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง แต่ตอนนี้เขาต้องยอมแพ้

ทันใดนั้นกระบี่คู่ดูเหมือนจะฟื้นพลังในอดีตของพวกมัน พวกมันปะทุด้วยแสงสีฟ้าและแสงสีม่วง แสงสีขาวพราวจากการผสมทั้งสองสี แสงสีขาวทะลักออกมาจากความตั้งใจของกระบี่ซึ่งทะยานออกมา นี่คือพลังของกฎที่ถูกควบคุมโดยเจี้ยนเฉินซึ่งอยู่ในความสำเร็จบางส่วนของต้นกำเนิดกระบี่

เจี้ยนเฉินไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่ากระบี่คู่นั้นจะเสียหายหรือไม่ เขาใช้กำลังเต็มที่พร้อมกับทักษะกระบี่ กระบี่สองเล่มยาวสามร้อยเมตรเมื่อพวกมันยิงไปที่ปราณกระบี่สีแดงเลือดด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

การปะทะกันระหว่างกระบี่ทั้งสองครั้งทำให้เกิดเสียงดังกึกก้อง ปราณกระบี่สีแดงเลือดมีพลังอันยิ่งใหญ่อย่างยิ่ง มันกระแทกกระบี่ขนาดใหญ่ให้กระเด็นไกลออกไป ปราณกระบี่ยังคงพุ่งต่อไปยังเจี้ยนเฉิน มันเคลื่อนที่เร็วมากจนไปถึงเจี้ยนเฉินในพริบตาเดียว

อย่างไรก็ตาม พลังของปราณกระบี่ลดลงหลังจากถูกขัดขวางโดยกระบี่คู่ ดังนั้นมันจึงไม่ทรงพลังเหมือนเมื่อก่อน

ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลง ปราณกระบี่อ่อนแอลงอย่างมาก แต่เขาก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังของมันไม่สามารถประเมินได้ ในช่วงเวลาสำคัญนั้นเขาถอยกลับไปในอากาศครั้งแล้วครั้งเล่าไปปรากฏตัวห่างออกไปหลายพันเมตรในครั้งต่อมา ในเวลาเดียวกันเขาสร้างกระบี่ในมือขวา เขาใช้พลังของเขาที่บรรลุพลังต้นกำเนิดกระบี่ที่บรรลุความสำเร็จเพียงบางส่วนรวมพลังของกฎลงในกระบี่แสงสีขาวเหมือนหิมะซึ่งยาวเท่ากับกระบี่คู่ มันทำให้ส่องแสงเจิดจ้า

กระบี่ที่เขาควบแน่นโดยใช้พลังแห่งกฎของเขานั้นไม่ได้มีประสิทธิภาพมากนัก อันที่จริงแล้วอ่อนแอกว่ากระบี่คู่เนื่องจากความเข้าใจที่จำกัดของเขาเกี่ยวกับเส้นทางกระบี่ แต่กระบี่ทั้งสองเล่มถูกกระแทกออกจากเขาและไม่สามารถคืนกลับมาที่เขาได้ทันเวลา การควบแน่นกระบี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการสกัดกั้นปราณที่เหลืออยู่

บูม!

กระบี่สองเล่มของปราณกระบี่ปะทะกันและระเบิดในอากาศทันทีเหมือนดอกไม้ไฟที่รุ่งโรจน์ ปราณกระบี่ที่หลงเหลืออยู่อย่างนับไม่ถ้วน กระจายไปทั่วท้องฟ้าเหมือนดอกไม้และพุ่งไปทุกทิศทาง

ปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉินได้จางหายไป แต่ปราณกระบี่ขนาดเท่านิ้วมือจากโอวหยางหยิงเว่ย ยังคงอยู่ มันส่องแสงสีแดงปีศาจเมื่อมันทะลุผ่านร่างของเจี้ยนเฉิน

ร่างของเจี้ยนเฉินสั่นเทา พลังของดวงอาทิตย์สีแดงเลือดทำให้ปราณกระบี่กลายเป็นร้อนแรงเป็นอย่างมาก ดังนั้นบริเวณส่วนที่เขาได้รับบาดเจ็บก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว มันกลายเป็นรูขนาดกำปั้นในพริบตาสร้างความเสียหายอย่างหนักต่ออวัยวะของเขา

เจี้ยนเฉินระงับบาดแผลด้วยพลังบรรพกาล และใช้พลังเซียนธาตุแสงเพื่อฟื้นฟู

“รูปแบบที่หนึ่งของตะวันโลหิตและจันทร์เสี้ยว พลังจันทร์เสี้ยว ! ” โอวหยางหยิงเว่ยร้องออกมาและยังคงใช้ทักษะลับของเขาต่อไป

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะร่ายส่วนต่อไปของทักษะลับ เขาถูกพันธนาการด้วยกระแสลำแสงสีฟ้าอีกครั้ง คราวนี้ลำแสงมีพลังมากขึ้นผลักดันพลังงานดั้งเดิมที่ห่อหุ้มโอวหยางหยางเหวินกลับเข้ามาในร่างกายของเขาในเวลาเดียว

ในเวลาเดียวกันก็มีลำแสงสีทองจากทางด้านหลังโอวหยางหยิงเว่ย เถี่ยต้าได้ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ข้างหลังเขาด้วยขวานทองคำของเขา ความตั้งใจในการต่อสู้ที่ทรงพลังก่อให้เกิดขวานลวงตาใหญ่เหนือศีรษะของเขา เมื่อมันหลอมรวมกับขวานในมือของเขามันก็ระเบิดขึ้นทันทีด้วยพลังอันยิ่งใหญ่กว่า ขวานนั้นสมบูรณ์พร้อมทั้งรูปร่างและวิญญาณ เถี่ยต้าฟันผ่าอากาศไปที่หัวของโอวหยางหยิงเว่ย

ทันใดนั้นสีหน้าของโอวหยางหยิงเว่ย เปลี่ยนไปทันทีเพราะว่าไม่มีวี่แววว่าเถี่ยต้าจะปรากฏตัวขึ้นมาก่อน ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้สึกอะไรเลย เห็นได้ชัดว่าหากเขาไม่ได้ถูกพันธนาการ การโจมตีของเถี่ยต้าก็จะไม่คุกคามเขาแต่อย่างใด แต่ตอนนี้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามที่รุนแรง

“ผู้อาวุโสโอวหยาง ระวัง” ผู้อาวุโสอีกคนของโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง เขาสังเกตเห็นสถานการณ์ของโอวหยางหยิงเว่ยด้วย ดังนั้นสีหน้าของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปและทุกคนก็ร้องออกมา

ดวงตาของโอวหยางหยิงเว่ยทอประกายในขณะที่เขาเปล่งเสียงดังทันที พลังงานดั้งเดิมที่พลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขาโดยไม่มีการยับยั้ง แม้ว่าพันธนาการของเขาจะไม่ได้หลุดออกไปภายใต้พละกำลังของเขา แต่เขาก็ผลักมันออกไปสามนิ้ว อย่างไรก็ตามขวานทองคำแตะศีรษะของเขา