ตอนที่ 1568 - พลังมาร

ตอนที่ 1568 – พลังมาร

เจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อ ออกจากทางเข้าหลังจากวางแหวนมิติไว้แล้ว พวกเขาเดินทางไปที่หลุมดาราซึ่งเป็นหลุมที่ลึกมากบนเกาะมังกร หลุมนั้นถูกสร้างขึ้นเมื่อศิลาเซียนหยินหยางพุ่งเข้ากับเกาะและปรากฏการณ์แปลก ๆ ที่เริ่มปรากฏบนเกาะมังกรนั้นเกิดจากศิลาเซียนหยินหยาง ซากศพที่มีชีวิตที่มีอยู่มากมายปรากฏตัวขึ้นและจากนั้นพยัคฆ์ปีกเทวะก็หายตัวไปจากโลกพร้อมกับเผ่ามังกรและนกฟีนิกซ์

เจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อมาถึงภายในหลุมที่เต็มไปด้วยละอองดาว ละอองดาวเป็นวัสดุสำหรับตีกระบี่คู่ให้เป็นวัตถุอมตะ มันเป็นหนึ่งในวัสดุที่ดีที่สุดในทวีปเทียนหยวน แต่โดยทั่วไปแล้วมันไม่มีค่าอะไรในโลกแห่งเซียน

โมเทียนหยุนได้สร้างค่ายกลที่ด้านล่างของหลุม ค่ายกลนำไปสู่ตำแหน่งของศิลาเซียนหยินหยาง

โชคดีที่จิตวิญญาณกระบี่รู้เรื่องค่ายกลนี้ ดังนั้นเจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อจึงผ่านไปโดยทำตามคำแนะนำของจิตวิญญาณกระบี่ พวกเขาย่างเท้าตามรูปแบบและตำแหน่งเฉพาะสำหรับการเข้า เมื่อพวกเขาก้าวเท้าก้าวที่แปด ภูมิทัศน์รอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที พวกเขาออกจากหลุมแล้วปรากฏตัวในที่มืดและเย็นเฉียบของอวกาศ ดวงดาวส่องแสงรอบตัวพวกเขาเท่าที่พวกเขาจะสามารถมองเห็น ดาวเคราะห์ที่ทวีปเทียนหยวนตั้งอยู่ถูกซ่อนอยู่ในหมู่ดาวทั้งหมด

เจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อข้ามระยะทางที่ไกลมากอย่างเหลือเชื่อโดยก้าวเท้าก้าวสุดท้ายนั้น พวกเขาปรากฏตัวในสถานที่ห่างไกลจากทวีปเทียนหยวนจนพวกเขาจะไม่แน่ใจว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน

แม้ว่าพวกเขาสองคนเคยประสบปัญหานี้มาก่อน แต่พวกเขายังคงตกใจและตกใจยิ่งกว่าครั้งแรก พวกเขาสองคนเป็นเพียงเซียนผู้คุมกฎเท่านั้นเมื่อพวกเขาพบสิ่งนี้ในครั้งแรกที่พวกเขามา ทั้งความรู้และความเข้าใจของพวกเขาถูกจำกัดอย่างมากเมื่อพวกเขาเคลื่อนย้ายมาเป็นครั้งแรก พวกเขาคิดว่าใคร ๆ ก็สามารถสร้างค่ายกลที่สามารถขนย้ายผู้คนข้ามระยะทางเช่นนี้โดยเพียงแค่เหนือกว่าเซียนจักรพรรดิ แต่หลังจากที่กลายเป็นจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิม พวกเขาได้รับความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับความซับซ้อนของค่ายกล

พวกเขาสามารถเคลื่อนที่ได้เมื่อต้องการผ่านอวกาศ แต่พวกเขาถูกจำกัดด้วยระยะทาง พวกเขาจะไม่พบปัญหาในการเยี่ยมชมดวงจันทร์ที่ใกล้เคียง แต่ถ้าพวกเขาต้องการที่จะมาถึงดาวเคราะห์ที่ห่างไกล พวกเขาก็จะหายไปในทะเลของดวงดาวและนั่นก็ไม่ได้คำนึงถึงระยะเวลาที่พวกเขาต้องอุทิศเพื่อเดินทาง พวกเขาจะไม่สามารถหาทางกลับถ้ามันไม่ได้อยู่ภายใต้ค่ายกลของพวกเขา

“เดินตามรอยเท้าของข้า อย่าให้ผิดแม้แต่ก้าวเดียว หากเจ้าผิดไปเล็กน้อย เจ้าจะหลงทาง” เจี้ยนเฉินพูดกับซ่างกวน มู่เอ๋ออย่างเข้มงวดผ่านทักษะสื่อสาร แม้แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะประมาทในขณะนั้น เขาฟังจิตวิญญาณกระบี่

ซ่างกวน มู่เอ๋อผงกศีรษะเล็กน้อย นางเข้าใจว่าทำไมนางจึงต้องระวัง นางยืนอย่างเชื่อฟังอยู่ข้างหลังเจี้ยนเฉินและไม่เต็มใจที่จะก้าวผิดแม้แต่ก้าวเดียว

ด้วยความช่วยเหลือของจิตวิญญาณกระบี่ ทุกก้าวของเจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อก็วางบนจุดสำคัญในอวกาศ ในแต่ละก้าว ทะเลดวงดาวรอบตัวจะเปลี่ยนไป นี่เป็นเพราะความจริงที่ว่าพวกเขาเดินทางในระยะไกลในแต่ละก้าว

อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาก้าวเข้าสู่ก้าวที่สามสิบ สภาพแวดล้อมของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที เมื่อมองดูใกล้ ๆ จะเห็นว่าพวกเขาทั้งสองอยู่ในอุโมงค์ที่กว้าง 10 เมตร เหนืออุโมงค์นั้นไม่เป็นระเบียบทำให้ไม่เห็นอะไรเลย

ทุกขั้นตอนเหมือนกับตอนที่พวกเขามาที่นี่ครั้งแรก เจี้ยนเฉินและซ่างกวน มู่เอ๋อผ่านอุโมงค์และประสบความสำเร็จในการเข้าใกล้กับศิลาเซียนหยินหยาง พวกเขาปรากฏตัวในพื้นที่สีเทาสลัวซึ่งไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใด ๆ โลกทั้งใบเงียบสนิท

เดิมทีไม่มีอะไรที่นี่ แต่เมื่อโมเทียนหยุน เคลื่อนย้ายหินมาไว้ที่นี่ ปราณหยินและหยางที่รั่วไหลออกมาจากหินได้เปลี่ยนกฎของโลก ปราณหยินและหยางรับผิดชอบในการสร้างทุกสิ่งในจักรวาล ดังนั้นมันจึงค่อย ๆ กลายเป็นโลกแห่งความตาย