ตอนที่ 1622: ทำลายไม่ได้ (1)

ตอนที่ 1622: ทำลายไม่ได้ (1)

เอเดรียนน่าบ่นในใจเพราะนางสนใจพี่น้องสี่คนมาก

“แต่บางทีข้าอาจผิด พวกเขาอาจไม่ใช่การกลับชาติมาเกิดของจอมยุทธระดับสูงบางคนจากโลกเซียน บางทีพวกเขาอาจใช้ความสามารถที่ท้าทายสวรรค์ได้เพราะเหตุผลอื่น” ในขณะที่นางคิดอย่างนั้น ความสนใจของนางที่มีต่อพี่น้องทั้งสี่ลดลงทันที

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเด็กมนุษย์ที่ชื่อเจี้ยนเฉินจะเติบโตอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาอาจมาถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์ช่วงต้นแล้ว ข้ารู้สึกได้ว่าเขามีความสำเร็จในการเข้าใจกฎเช่นกัน ในโลกเซียนนั้นมีจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมนับไม่ถ้วน ระดับแลกเปลี่ยนขั้นสูงสุดที่ไม่สามารถเข้าใจบัญญัติและก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทพได้ แม้แต่ในโลกเซียน ทุกคนที่สามารถเข้าใจกฎก่อนที่จะถึงจุดสูงสุดของขั้นแลกเปลี่ยนได้นั้นถือว่าเป็นอัจฉริยะ..”

“โดยทั่วไปทุกคนที่สามารถเข้าใจก่อนที่จะถึงจุดสูงสุดของขั้นแลกเปลี่ยนนั้นเป็นอัจฉริยะที่ได้รับการดูแลโดยตระกูลใหญ่หรือนิกาย เมื่อคนเช่นนั้นกลายเป็นราชาเทพ พวกเขาจะต้องลงเอยบนบัลลังก์ราชาเทพแน่นอนตราบใดที่ไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ถ้าเจี้ยนเฉินไม่ตายซะก่อน ศักยภาพในอนาคตของเขาก็ไร้ขีดจำกัด ” เอเดรียนน่าถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ นางมีความคิดเห็นที่ดีเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินและชื่นชอบเขามาก

“และยังมีคนอื่นที่มีความพิเศษเช่นกันไม่น้อยกว่าเจี้ยนเฉิน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีสายเลือดของจิตวิญญาณปราชย์ จิตวิญญาณปราชน์เป็นเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ในโลกเซียน ยกเว้นพวกเขา … เอเดรียนน่าถอนหายใจเบา ๆ.

“มีข่าวลือว่าการทำลายจิตมารนั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกือบจะทำลายไม่ได้ มีการกล่าวกันว่าเมื่อหลายปีที่ผ่านมา จิตมารก็แข็งแกร่งขึ้นถึงระดับที่ท้าทายสวรรค์ ซึ่งแม้กระทั่งอัครสูงสุดหลายคนซึ่งร่วมมือกันก็ไม่สามารถจัดการได้ ในท้ายที่สุด มันก็เตือนอัครสูงสุดอนัตตา แม้ว่าจิตมารยังเป็นคู่ต่อสู้ที่ยังเทียบระดับไม่ได้กับอัครสูงสุดอนัตตา แต่อัครสูงสุดอนัตตาก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะฆ่าจิตมารได้ในที่สุด ข้าสงสัยว่าพวกเขาจะสามารถฆ่าจิตมารที่ปรากฏในโลกนี้ได้หรือไม่ มันเป็นเรื่องน่าเสียดายที่แม้ว่าข้าจะเป็นราชาเทพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจากเผ่าเทพ ข้าก็ไม่สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้เลยในสถานะปัจจุบัน โชคดีที่ซุยหยุนหลานกลับออกไปแล้ว ผนึกข้ามอุโมงค์ไปยังโลกเซียนจึงถูกถอดออกไป แม้ว่าข้าจะไม่สามารถกลับไปที่โลกเซียนผ่านอุโมงค์ได้นอกจากต้องจ่ายราคาสูง แต่ข้าจะต้องนำเทพเจ้าสงครามออกไปกับข้าแม้ว่าข้าจะต้องทนทุกข์ทรมานจากผลที่ตามมาหากในตอนนั้น พวกเขาไม่สามารถหยุดจิตมารได้”

ต้นไม้ของเอเดรียนน่าที่ปรากฏให้เห็นในชีวิตของนางตั้งอยู่บนพื้นดินต้องห้ามของพวกเอลฟ์ แม้ว่ามันจะไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้ แต่มันก็ให้ความสนใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามรบ

อย่างไรก็ตามเมื่อวิญญาณของเอเดรียนน่ากวาดไปทั่วทวีปเทียนหยวน ทั้งเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์ต่างสัมผัสได้ เจี้ยนเฉินไม่แปลกใจ ท้ายที่สุดเขารู้เรื่องตัวตนของนางมานานแล้ว แต่จิตวิญญาณราชันย์นั้นประหลาดใจ เขาจ้องมองไปในทิศทางของพวกเอลฟ์ในทวีปแห่งความสูญเปล่าด้วยสีหน้าตกตะลึง

เขารู้ดีว่าพลังวิญญาณที่พัดผ่านพวกเขานั้นทรงพลังแค่ไหน มันเป็นแค่วิญญาณ แต่มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเขากำลังเผชิญหน้ากับจักรวาลทั้งหมด เขารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยเหมือนมดต่อหน้าวิญญาณ

“เจี้ยนเฉิน เจ้าต้องสัมผัสได้เช่นกัน นั่นใคร ? ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีจอมยุทธที่น่ากลัวซ่อนอยู่ที่นี่” จิตวิญญาณราชันย์กล่าวกับเจี้ยนเฉินผ่านทักษะสื่อสาร เขาเคร่งเครียดมาก

“นั่นคือราชาเทพที่ลงมาจากโลกเซียน แต่นางได้รับบาดเจ็บสาหัสในอดีตและยังไม่หายดี เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจเกี่ยวกับนาง นางจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของโลกนี้ นางไม่มีพลังที่จะเข้าไปยุ่งกับปัญหาที่เรากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้เพราะนางสูญเสียร่างกาย วิญญาณที่เหลืออยู่ของนางและพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่จากก่อนหน้านี้ได้แปรสภาพเป็นต้นไม้แห่งชีวิต” เจี้ยนเฉินกล่าว