ตอนที่ 1624: ทำลายไม่ได้ (3)

ตอนที่ 1624: ทำลายไม่ได้ (3)

แม้ว่าจิตมารจะมีการตระหนักรู้ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แท้จริง มันเป็นการดำรงอยู่ที่ไม่เหมือนใคร มันไม่ได้ถูกผูกมัดโดยกฎของโลก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่ามันด้วยวิธีปกติ

จิตมารที่อ่อนแอได้สูญเสียความสามารถในการหนีโดยสิ้นเชิง เกราะไหมบรรพกาลกักตัวมันอย่างแน่นหนา ทั้งเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์พยายามหลายวิธีในการพยายามฆ่าจิตมาร แต่ดูเหมือนว่าแก่นของมันนั้นได้ถูกอธิบายไว้แล้วว่าเป็นการดำรงอยู่ที่ไม่สามารถทำลายได้ ไม่ว่าการโจมตีของเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์จะรุนแรงแค่ไหน พวกเขาทำได้เพียงทำให้พลังของจิตมารเลือนหายไปและไม่สามารถทำอันตรายต่อแก่นของมันได้

“นายท่าน กล่าวกันว่ามีเพียงเกราะไหมบรรพกาลเท่านั้นที่สามารถลบล้างวิกฤตของโลกได้ ท่านต้องใช้พลังแห่งเกราะไหมบรรพกาลเพื่อทำลายมัน” เสียงของจิตวิญญาณกระบี่ดังก้องอยู่ในหัวของเจี้ยนเฉิน มันเติมเต็มเจี้ยนเฉินด้วยความขมขื่นทันที เขาคิดว่าใช้เกราะไหมบรรพกาลเพื่อฆ่าจิตมารมานานแล้ว แต่มันแตกหักแบ่งออกเป็นสองส่วนและพลังภายในนั้นหมดไปแล้ว จำนวนเล็กน้อยที่เหลืออยู่สามารถกักขังจิตมารไว้ได้เท่านั้น มันไม่มีที่ไหนใกล้เคียงพอที่จะฆ่าจิตมารได้

นอกจากนี้เขายังได้ลองใช้พลังบรรพกาลของเขาในเกราะไหมบรรพกาลด้วย แม้ว่าเขาจะเทพลังบรรพกาลทั้งหมดลงในเกราะไหมบรรพกาล มันก็ยังคงไม่พอที่จะเข้าถึงพลังที่จำเป็นต้องใช้เพื่อกำจัดจิตมาร เขาคาดการณ์ว่าจะยังไม่เพียงพอถึงแม้ว่าจิตวิญญาณราชันย์, จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิม และจอมยุทธขอบเขตเซียนจากทั้งสองโลกได้รวมพลังเข้าด้วยกัน

พลังของเกราะไหมบรรพกาลนั้นไม่เหมือนใคร มันมีคุณภาพที่ยอดเยี่ยมมากโดยที่พลังเซียนและพลังงานดั้งเดิมนั้นซีดจางลงเมื่อเปรียบเทียบกัน ความต้องการในการหลอมพลังงานอื่น ๆ ลงในพลังของเกราะไหมบรรพกาลนั้นน่ากลัวอย่างเห็นได้ชัด

“จิตมารฆ่าไม่ตายจริง ๆ หรือ ? ” เจี้ยนเฉินบ่นด้วยความหนักใจ

ใบหน้าของจิตวิญญาณราชันย์ก็ทรุดลง เขาจ้องมองที่แก่นของจิตมารที่ติดอยู่ในเกราะไหมบรรพกาล เขาค้นพบว่าเขาไม่สามารถทำอะไรกับจิตมารได้

“เนื่องจากเราไม่สามารถฆ่ามันได้,ดูเหมือนว่าเราต้องกักขังจิตมารเก็บไว้ตลอดชั่วนิรันดร์ เมื่อเรามีพลังมากขึ้น เราสามารถหาวิธีอื่นเพื่อฆ่ามันได้ ข้าจะใช้เกราะไหมบรรพกาลเป็นผนึกและเก็บมันขังไว้ในหอคอยอนัตตา ถ้าเป็นเช่นนั้นคงไม่มีอะไรผิดปกติ” เจี้ยนเฉินคิด เขาไม่ต้องการเปิดเผยหอคอยอนัตตาในตอนนี้ ขณะที่เอเดรียนน่ากำลังดูอยู่ ท้ายที่สุดหอคอยอนัตตาเป็นสมบัติที่มีชื่อเสียงของอัครสูงสุดอนัตตา ไม่ต้องสงสัยในพลังของมันเลย แม้ว่าจะได้รับความเสียหาย เขาเชื่อว่าจะยังมีจอมยุทธอีกนับไม่ถ้วนที่ยินดีจะไปให้ไกลที่สุดเพื่อต่อสู้จนตายในการแย่งชิงหอคอยอนัตตา เมื่อเอเดรียนน่าเปิดเผยความจริงที่ว่าเขาครอบครองหอคอยอนัตตาในโลกเซียน เขาจะไม่เหลือความสงบสุขอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม,พลังภายในของเกราะไหมบรรพกาลพร่องลง ดังนั้นเวลาที่จิตมารจะติดกับดักก็ลดลงเช่นกัน เขาต้องการหาวิธีที่จะกักขังจิตมารก่อนที่พลังของเกราะไหมบรรพกาลจะหมดไป

เจี้ยนเฉินไม่มั่นใจในว่าจะคุมขังจิตมารในทวีปเทียนหยวนหรือโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง เขานึกถึงสถานที่สองแห่งที่เขาสามารถเก็บจิตมารไว้ได้ สถานที่แรกเป็นโถงศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของเมืองทหารรับจ้าง และสถานที่ที่สองเป็นหอคอยอนัตตา โถงศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของเมืองทหารรับจ้างนั้นอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แต่ในแง่ของคุณภาพ มันไม่มีที่ไหนดีเท่ากับหอคอยอนัตตาที่เสียหาย เจี้ยนเฉินจะไม่เชื่อมั่นในโถงศักดิ์สิทธิ์สูงสุดในการกักขังจิตมาร ดังนั้นวิธีที่ปลอดภัยที่สุดต้องเป็นหอคอยอนัตตาเท่านั้น

เจี้ยนเฉินไม่กังวลว่าหอคอยอนัตตาจะถูกเปิดเผยหลังจากตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขาหยิบมันออกมาทันทีเพื่อที่เขาจะสามารถเก็บจิตมารไว้ในนั้นได้

หอคอยอนัตตาอยู่ในมือของเจี้ยนเฉินเป็นโครงสร้างที่มีความสูง 1 นิ้ว แม้ว่ามันจะหดตัวลง พื้นผิวของมันเต็มไปด้วยปราณกระบี่ที่ยังมีพลังแห่งการมีอยู่ ปราณกระบี่แต่ละเส้นกระพริบด้วยแสงจ้าแลเจตจำนงกระบี่ที่น่าตกใจ อย่างไรก็ตาม ปราณกระบี่สี่เส้นที่ด้านบนสุดของหอคอยนั้นดูทื่อและไร้ชีวิตชีวา ทำให้พวกมันโดดเด่นกว่าปราณกระบี่อื่น

ช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินหยิบหอคอยอนัตตาออกมา พี่ชายสี่คนซึ่งเป็นเซียนจักรพรรดิก็จ้องหอคอยในมือของเขาราวกับว่าพวกเขาได้สัมผัสอะไรบางอย่าง ดวงตาที่หม่นหมองของพวกเขาส่องสว่างในเวลานั้น โดยไม่มีข้อยกเว้น ดวงตาของพวกเขาก็จับจ้องอยู่ที่กระบี่และพวกเขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัว