ตอนที่ 1637: ความหวังที่จะทะลวงไปขั้นเก้า

ตอนที่ 1637: ความหวังที่จะทะลวงไปขั้นเก้า

เฉียงซ่งรับแผนที่และกางมันออกช้า ๆ แผนที่ดังกล่าวถูกทำสัญลักษณ์ของสัตว์อสูรระดับซ่อนอยู่พร้อมกับแสดงให้เห็นลักษณะภูมิศาสตร์ทั้งหมดอย่างชัดเจน รวมถึงดินแดนทั้งหมดที่เผ่าพันธุ์ทั้งสี่อาศัยอยู่ ตามที่คิดเอาไว้มีวงกลมสีแดงอยู่สองสามแห่งบนแผนที่และวงกลมทุกวงก็วงไว้ส่วนเล็ก ๆ ของดินแดนทั้งสี่เผ่าพันธุ์

เฉียงซ่งขมวดคิ้วทันทีเมื่อเขามองเห็นวงกลมสีแดงเล็ก ๆ การแสดงออกของเขาค่อนข้างน่าเกลียด จากนั้นเขาก็ส่งมันให้กับผู้อาวุโสและผู้พิทักษ์รอบ ๆ ตัวของเขาเพื่อให้พวกเขาดูเช่นกัน ทุกคนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นแผนที่

การมีส่วนร่วมของโลกเราเพื่อหลีกเลี่ยงวิกฤตินั้นเป็นรองแค่ราชันเจี้ยนเฉิน หากไม่นับเขา ด้วยการมีส่วนร่วมของเรา ด้วยการเสียสละคนของเรานับหมื่นคน เจ้าก็ไม่เหลืออะไรและจะจบลงด้วยความตายแม้ว่าจะมีราชันเจี้ยนเฉินก็ตาม เราช่วยโลกของเจ้าและทิ้งชีวิตไว้ในโลกของเจ้า ด้วยการบริจาคเช่นนี้ เจ้าไม่เต็มใจที่จะให้ดินแดนนิด ๆ หน่อย ๆ แก่เรางั้นหรือ? เจ้าจะไม่ให้อะไรเลย ? เฉียงซ่งพูดอย่างหงุดหงิด เขาเข้าใจว่าภายในทวีปเทียนหยวนนั้นไม่กลัวโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งของพวกเขาอีกต่อไป ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้วิธีเดียวที่จะได้ดินแดนนอกจากสงครามคือการเจรจา พวกเขาต้องระงับอารมณ์ระหว่างการเจรจาสักครั้งหลังจากที่พวกเขายินยอมที่จะเปลี่ยนแปลงข้อตกลง

ผลที่ตามมาคือเฉียงซ่งและผู้อาวุโสตลอดจนผู้พิทักษ์ทุกคนที่อยู่ในโลกนี้ได้ตัดสินใจเกี่ยวกับการเจรจาครั้งนี้ พวกเขาจำเป็นต้องผลักดันให้เกิดผลลัพธ์ที่ได้เปรียบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อโลกของตัวเอง พวกเขารักษาความสงบเพราะสิ่งนี้จะส่งผลกระทบต่ออนาคตครั้งสำคัญให้กับโลกของเขา

ฮุสตันตอบเฉียงซ่งอย่างอ่อนโยน เขาพูดว่า แน่นอนว่าโลกของเจ้ามีส่วนเกี่ยวข้องในการหลีกเลี่ยงวิกฤติ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าคิดผิด วิกฤติของโลกไม่ได้ส่งผลต่อโลกของเราเท่านั้น โลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งก็เช่นกัน โลกของเราทำหน้าที่เป็นแนวหน้า ดังนั้นเมื่อมันผ่านโลกของเราไปได้ โลกของเจ้าก็ไม่รอดเช่นกัน โลกทั้งสองของเรานั้นมีชะตากรรมเดียวกัน ถ้ามีสักคนรอด อีกคนก็รอด ถ้ามีคนล้ม อีกคนก็ล้ม ด้วยเหตุนี้ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่คิดว่าเจ้าเป็นวีรบุรุษช่วยโลกของเรา เพราะเจ้ากำลังช่วยโลกของตัวเองเช่นกัน ฮุสตันกล่าวอย่างสงบ

ผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสต่างก็หน้าเสียไปเมื่อได้ยินคำพูดของเขา คำอธิบายของฮุสตันดูเหมือนจะทำให้เขาต้องเผชิญกับวิกฤติของโลก

ก่อนที่คนจากต่างโลกจะพูดอะไร ฮุสตันก็กล่าวต่อไปว่า ในความเป็นจริงไม่สำคัญว่าโลกของเจ้าจะมีส่วนร่วมในการกำจัดวิกฤติของโลก เราไม่จำเป็นต้องให้ที่ดินใด ๆ แก่เจ้าเลย เพราะเจี้ยนเฉินเป็นผู้นำในการหยุดวิกฤติ หากไม่ใช่เพราะสมบัติของเขา เจ้าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมในการถูกกลืนกินแม้ว่าจะมีสายเลือดพิเศษก็ตาม เหตุผลที่เราเห็นด้วยที่จะให้ดินแดนแก่เจ้าคือเพื่อเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของผู้ที่เอาชีวิตเข้าแลก ทำให้พวกเขาพักผ่อนอย่างสงบหลังจากที่ตายไป

..

ทั้งสองฝ่ายขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ทั้งคู่ต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองและไม่มีใครยอมแพ้ใคร

โชคดีที่ทั้งสองฝ่ายรู้สึกกลัวกันและกันซึ่งเป็นสาเหตุให้ต่างฝ่ายต่างควบคุมตัวเองอย่างจริงจัง แม้จะมีการพูดคุยอย่างเข้มข้น พวกเขาก็ไม่ได้จบลงด้วยการท้าตีท้าต่อยกับอีกฝ่าย

ทวีปเทียนหยวนนั้นเกรงกลัวจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมจากต่างโลกจำนวนมากและยังรวมถึงเฉียงซ่งที่อยู่ในขั้นแลกเปลี่ยนอีกด้วย

ผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งนั้นกลัวซ่างกวนมู่เอ๋อ แม้ว่านางจะไม่ปรากฏตัวและเกาะสามเซียนอยู่ห่างจากเมืองอัคนีมาก แต่ความแข็งแกร่งของนางก็สามารถมาที่นี่ได้ด้วยเพียงก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว

ไม่นานวันแรกของการเจรจาก็ใกล้จบ ไม่มีความคืบหน้าใด ๆ ทางด้านทวีปเทียนหยวนนั้นยึดติดกับดินแดนที่พวกเขาให้และไม่เปลี่ยนแปลงเงื่อนไขแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเล็กน้อยโดยไม่มากกว่าข้อเสนอแรกที่ให้ ในขณะเดียวกันผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งนั้นต้องการดินแดนมากพอที่จะทำให้พวกเขาพอใจเป็นอย่างน้อย ในที่สุดทั้งสองฝ่ายจึงไม่อาจตกลงกันได้

ทุ่งน้ำแข็งในภาคเหนือไม่ได้เป็นของทวีปเทียนหยวนและอยู่ห่างไกลจากเกาะสามเซียน ขณะนี้มีโถงศักดิ์สิทธิ์สีทองอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ และผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสทั้งหมดจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งก็อยู่รวมกันที่นี่

โลกนี้ทำเกินไปแล้ว เรามีส่วนร่วมอย่างมากในการหยุดวิกฤติ แต่พวกเขาก็อธิบายว่ามันไม่เกี่ยวกัน แม้แต่ดินแดนของพวกเขาก็ยังให้แค่พื้นที่เล็ก ๆ เท่านั้น มันยังน้อยเกินกว่าที่จะให้คนของเราที่มีเยอะอาศัยอยู่ได้ ผู้พิทักษ์กล่าวอย่างดุเดือด