ตอนที่ 1665 - ออกเดินทาง

ตอนที่ 1665 – ออกเดินทาง

เจี้ยนเฉินหัวเราะเมื่อเขาเห็นว่านูบิสพุ่งเข้ามาจากข้างนอก เขากล่าวว่า “นูบิส เจ้าไม่ได้ใช้ชีวิตกับอนุภรรยาทั้งสองของเจ้าหรือ ? การไปกับข้าในโลกแห่งเซียนจะมีชีวิตที่เต็มไปด้วยเลือด เจ้าต้องจำไว้ว่าแม้ว่าข้าจะไปยังโลกแห่งเซียน ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้ามันจะยากมากที่จะมีรากฐานที่มั่นคง

“ชีวิตที่เต็มไปด้วยเลือดคือชีวิตที่ดีที่สุดในสายตาของข้าเพราะเป็นชีวิตที่ท้าทาย เจี้ยนเฉิน ข้าอธิบายไว้อย่างชัดเจน หากเจ้าต้องการไปที่โลกแห่งเซียน เจ้าไม่สามารถทิ้งข้าไว้ข้างหลังได้ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่เป็นพี่น้องของข้าอีกต่อไป” นูบิสกล่าว เขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกระตือรือร้นคาดหวังต่อการเดินทางสู่โลกแห่งเซียนอย่างชัดเจน

โอ้ ใช่ ข้าได้ยินมาว่ามีเพียงจอมยุทธขอบเขตจักรดั้งเดิมเท่านั้นที่สามารถผ่านอุโมงค์มิติสู่โลกแห่งเซียน ข้ายังไม่ได้ไปถึงขอบเขตดั้งเดิม ดังนั้นให้คิดวิธีสำหรับข้า เพียงแค่ไม่ทิ้งข้าไว้” นูบิสกล่าว เขาและเจี้ยนเฉินหล่อหลอมมิตรภาพของพวกเขาผ่านความยากลำบากสร้างความผูกพันจนเรื่องอะไรก็เป็นเรื่องธรรมดา เป็นผลให้นูบิสพูดกับเจี้ยนเฉินอย่างสบาย ๆ ไม่เหมือนเซียนจักรพรรดิคนอื่น ๆ

“เอาล่ะ ข้าทำได้แค่พาเจ้าไปด้วยตั้งแต่เจ้ายืนยันหนักแน่น” เจี้ยนเฉินเห็นด้วยกับนูบิสที่เข้ามาเพียงเท่านั้น แม้ว่านูบิสจะอ่อนแอไปเล็กน้อยที่จะไปยังโลกแห่งเซียนในตอนนี้ อัตราการบ่มเพาะของเขาจะยิ่งใหญ่กว่าที่เขายังอยู่ในโลกนี้

หลังจากนั้นเจียนเฉินไปเยี่ยมสหายเก่าสองสามคนกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายของเขา เขาเชื่อว่ามันจะเป็นอย่างน้อยหมื่นปีหรือแม้กระทั่งหลายหมื่นปีก่อนที่เขาจะกลับมา เซียนจักรพรรดิมีอายุเพียงหมื่นปีเท่านั้น ดังนั้นสหายเก่าของเขาอาจจะถึงแก่กรรมไปแล้วเมื่อเขากลับมาอีกครั้ง

แม้ว่าพลังงานดั้งเดิมของโลกค่อย ๆ ฟื้นตัวและตอนนี้มีโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง สวรรค์สำหรับการบ่มเพาะ การไปถึงขอบเขตดั้งเดิมก็ยังไม่สำเร็จโดยง่ายดาย

เจี้ยนเฉินไปหาเฮาหวู่ในภูเขาที่ห่างไกล เฮาหวู่ได้กลายมาเป็นเซียนจักรพรรดิแล้ว แต่กลับกันเขาได้กลายเป็นชายชราแทน เขาแยกจากซาร์ไคหยุนและแยกตัวเองอยู่ในภูเขาบ่มเพาะอย่างโดดเดี่ยว

อารมณ์ของเจี้ยนเฉินนั้นมีหลากหลายเมื่อเขาเห็นชายชราที่มีรอยเหี่ยวย่นและผมหงอกสีเทาเพราะนี่เป็นพ่อตาของเขา

หลังจากอธิบายว่าเขากำลังจะจากไปจากโลกนี้ เฮาหวู่ก็เงียบลง เขาตอบด้วยการถอนหายใจอย่างแผ่วเบาหลังจากนั้นไม่นาน” เจี้ยนเฉิน ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถดูแลมู่เอ๋ออย่างดีในโลกแห่งเซียน”

” ข้าสัญญา ! ” เจี้ยนเฉินสาบานกับตัวเองและเฮาหวู่

เจี้ยนเฉินจากไปหลังจากการสนทนาของเขากับเฮาหวู่ ในไม่ช้าเขาก็มาถึงที่ห่างออกไป 1,000 กิโลเมตรจากจุดที่เฮาหวู่บ่มเพาะ มีภูเขาที่พุ่งขึ้นไปในก้อนเมฆตรงนั้นและยังมีกระท่อมไม้เล็ก ๆ สาวงามในชุดสีม่วงนั่งอยู่หน้ากระท่อมไม้มองขึ้นไปในระยะไกลด้วยความเหม่อลอย สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความทรงจำที่ไม่สามารถหวนคืนมาได้

นางเป็นบรรพบุรุษของตระกูลซาร์จากเมืองแห่งเทพเจ้า ซาร์ไคหยุน นางออกจากตระกูลเมื่อหลายปีก่อนโดยไม่สนใจเรื่องใด ๆ ในตระกูลอีกต่อไป นางยังคงอยู่บนภูเขาตลอดเวลาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ นอกเหนือจากการบ่มเพาะ นางชอบทำสิ่งนี้มากที่สุดและจ้องมองระยะไกลด้วยความเหม่อลอย

ทิศทางที่นางจ้องมองคือทิศที่เฮาหวู่อาศัยอยู่ เดิมทีหนึ่งพันกิโลเมตรนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าเพียงก้าวเดียวสำหรับเซียนจักรพรรดิเช่นซาร์ไคหยุน แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนสุดขอบฟ้าในใจของนาง

เจี้ยนเฉินลอยอยู่ในอากาศและจ้องมองที่ซาร์ไคหยุน ความรู้สึกของเขาปะปนกันและหลังจากเขาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ซาร์ไคหยุนไม่รู้สึกถึงการมาถึงของเจี้ยนเฉินเลย

ในท้ายที่สุด เจี้ยนเฉินได้ไปเยี่ยมเทียนเจี้ยน เทียนเจี้ยนได้กลายมาเป็นเซียนจักรพรรดิด้วยผลไม้เซียน เจี้ยนเฉินมอบลูกท้อเมฆาม่วงให้กับเขา ทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากอีกครั้ง ตอนนี้เขาเป็นเซียนจักรพรรดิชั้นสวรรค์ที่ 8 ทำให้เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่มีพลังมากที่สุดใต้ขอบเขตดั้งเดิม

เจี้ยนเฉินคุยกับเทียนเจี้ยนเป็นเวลานาน จากนั้นเขาก็ดึงขนสัตว์อสูรสีขาวออกจากแหวนมิติของเขาและผลักมันไปยังมือของเทียนเจี้ยน นี่คือขนของพยัคฆ์ปีกเทวะซึ่งปกคลุมไปด้วยวิถีแห่งการสังหารของโมเทียนหยุน จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมของโลกนี้พยายามที่จะทำความเข้าใจกับมันหลายครั้ง แต่พวกเขาล้มเหลวในการที่จะรับรู้สิ่งใดๆ ในท้ายที่สุด หลังจากผ่านไปสองสามรอบก็กลับไปอยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ตอนนี้เจี้ยนเฉินส่งมอบขนสัตว์อสูรให้แก่เทียนเจี้ยนอย่างเคร่งขรึม โมเทียนหยุนได้ทิ้งเส้นทางแห่งการสังหารไว้และโม เทียนหยุนได้ก่อตั้งเมืองทหารรับจ้างขึ้นมา ในฐานะผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้าง มันเป็นเพียงสิทธิของเทียนเจี้ยนที่จะสืบทอดขนสัตว์อสูรไม่ว่าเขาจะสามารถเข้าใจเส้นทางแห่งการสังหารอย่างแท้จริงได้หรือไม่

เจี้ยนเฉินเคยคิดว่าจะมอบขนสัตว์อสูรให้แก่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน แต่เขาก็มีร่างบรรพกาล เขามีเส้นทางของตัวเอง ดังนั้นการให้ขนสัตว์อสูรแก่เทียนเจี้ยนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

หลังจากอำลาเทียนเจี้ยนแล้ว เจี้ยนเฉินก็ไปเยี่ยมโถงศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของโมเทียนหยุน เขานำไคยะออกมาซึ่งนางยังคงหมดสติอยู่ในโลงคริสตัลพร้อมกับสัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสีที่คอยดูแลนางอย่างเงียบ ๆ อยู่เสมอ

เจี้ยนเฉินในปัจจุบันยังอับจนกับสถานการณ์ของไคยะเป็นผลให้เขาวางแผนที่จะพานางไปยังโลกแห่งเซียนกับเขา เขาหวังที่จะหาวิธีที่จะปลุกนางที่นั่น