ตอนที่ 1668 - ลู่เฟยขั้นศักดิ์สิทธิ์

ตอนที่ 1668 – ลู่เฟยขั้นศักดิ์สิทธิ์

“จริง ๆ แล้วมันเป็นผู้ฝึกฝนขั้นแลกเปลี่ยนช่วงปลาย เมื่อพิจารณาจากพลังของเจ้า เจ้าควรมาถึงขีดจำกัดของขั้นแลกเปลี่ยน แต่เจ้ายังไม่เข้าใจกฎของโลก ดังนั้นเจ้าจึงติดอยู่ที่ขั้นแลกเปลี่ยน หากเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่ในวันนี้และพบกับข้า เจ้าอาจจะสามารถเข้าถึงขอบเขตเทพได้ในสักวันหนึ่งในอนาคต แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีโอกาสนั้นอีกเลย ! จงกลายมาเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงที่ช่วยรักษาข้า จำชื่อของข้าชื่อของคนที่จะเอาชีวิตของเจ้า ลู่เฟย!” ชายผู้อยู่ในเปลวเพลิงยิ้มอย่างดุร้าย เขามองเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนเหมือนพวกเขาตายไปแล้ว

“ลู่เฟย เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเจ้าจะสามารถจัดการกับพวกเราได้ ? เราไม่มีความตั้งใจที่จะเป็นศัตรูของเจ้า แต่ถ้าเจ้ายืนยัน เจ้าก็ไม่สามารถตำหนิพวกเราได้ว่าเป็นคนไร้ความปราณี” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างเยือกเย็น แม้ว่าเขาจะเคร่งเครียด แต่เขาก็ไม่แสดงความกลัวหรือความสับสนเลย

ดวงตาของลู่เฟยหรี่แคบลงและเขาจ้องมองที่เจี้ยนเฉิน เขาเย้ยหยัน “เจ้าแน่ใจหรือว่าเจรจากันได้ แม้ว่าข้าจะมองไม่เห็นระดับการบ่มเพาะที่แน่นอนของเจ้า แต่ข้าสามารถรู้สึกได้อย่างเลือนลางว่าเจ้าควรอยู่ที่ขั้นแลกเปลี่ยน แม้ว่าข้าผิดและเจ้ามีพละกำลังในขั้นศักดิ์สิทธิ์ เจ้าก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนสถานการณ์ได้” ด้วยเหตุนี้จิตสังหารจึงทอประกายในสายตาของลู่เฟย พร้อมการตะโกนเขาใช้ร่างอมตะเปลวเพลิงอีกครั้งและเปลวเพลิงลุกขึ้นทันทีเขาพุ่งไปหาเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนในขณะที่เป็นทะเลเพลิง

แสงทอประกายแวววาวผ่านดวงตาของเฉินเจี้ยนและเจี้ยนเฉิน ด้วยท่วงทำนองที่แหลมคมของกระบี่ ทำให้กระบี่สีดำปรากฏอยู่ในมือของเฉินเจี้ยนอย่างเงียบ ๆ เขาหลอมรวมเข้ากับกระบี่พุ่งไปในทะเลเพลิงราวกับเป็นรุ่งอรุณแห่งแสง วิถีแห่งการสังหารของเขาพุ่งไปหาลู่เฟย ราวกับว่าเขาหยุดไม่ได้

การจ้องมองของเจี้ยนเฉินแหลมคมราวกับว่าเขากลายเป็นกระบี่ที่เต็มไปด้วยความแหลมคม ในเวลานั้นดูเหมือนเขาจะกลายเป็นกระบี่ด้วยตัวของเขาเอง แม้ว่าจะไม่มีอะไรอยู่ในมือของเขา นิ้วของเขากวาดผ่านมิติตรงหน้าเขาเบา ๆ และปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นก็แยกทะเลเพลิงออก เขาพุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว

เฉินเจี้ยนได้หลอมรวมเข้ากับกระบี่กลายเป็นแสงที่ทรงพลังและส่องสว่าง เขาบินไปตามเส้นทางที่เจี้ยนเฉินได้เปิดขึ้น ในขณะที่กระบี่หมอกเมฆที่เปล่งประกายของเขาแทงตรงไปที่หน้าผากของลู่เฟย

” เจ้าเข้าใจกฎแล้วจริง ๆ ข้าดูแคลนเจ้าไป” ดวงตาของลู่เฟยหรี่ลงและเขาก็ค่อนข้างเคร่งเครียดทันที เขากำมือของเขาและทะเลแห่งเปลวไฟในบริเวณโดยรอบก็ลุกเป็นไฟทันที ไม่เพียงฝ่ามือเพลิงเท่านั้นที่ให้ส่งคลื่นพลังอันทรงพลังออกมาซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนประหลาดใจ แต่มันยังปกคลุมกระบี่ของเฉินเจี้ยนด้วยเศษเสี้ยวของกฎแห่งไฟ

“เจ้ามาถึงขีดจำกัดของขั้นแลกเปลี่ยนและเข้าใจกฎของโลก หากเจ้ามีเวลามากขึ้น เจ้าจะสามารถเข้าถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์ได้ตลอดเวลา แต่ก็น่าเสียดายที่เจ้าจะไม่ได้มีโอกาสนั้นอีก แม้ว่าเจ้าจะเพิกเฉยต่อความแตกต่างในระดับการบ่มเพาะ แต่ความแตกต่างระหว่างความเข้าใจของเราก็ไม่สามารถเอาชนะได้เช่นกัน” ลู่เฟยถอนหายใจอย่างแผ่วเบา เขามองเฉินเจี้ยนและเจี้ยนเฉินด้วยความสงสาร แต่ความสงสารเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วกลายเป็นจิตสังหารที่เย็นชา สำหรับเขา ทั้งเฉินเจี้ยนและเจี้ยนเฉินจะเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงที่จะบำรุงรักษาบาดแผลของเขา

ลู่เฟยเหยียดนิ้วเบา ๆ และยิงแสงสีแดงจากปลายนิ้ว มันพุ่งไปยังกลางหน้าผากของเฉินเจี้ยนที่ด้วยกฎแห่งไฟ

“ทำลายรูปแบบ ! ” ทันใดนั้นเฉินเจี้ยนก็ตะโกนออกมาและกระบี่หมอกเมฆก็ระเบิดแสงออกมาทันที เขาฟันกระบี่เข้าไปที่ลำแสง การโจมตีนั้นมีพลังลึกลับที่สามารถทำลายทุกสิ่งในโลกโดยเฉพาะเป้าหมายที่มีรูปแบบ ในขณะที่เขาฟันออกไป ฝ่ามือไฟของลู่เฟยก็ถูกผ่าครึ่งทันที กฎแห่งไฟในฝ่ามือปะทะกับกฎแห่งกระบี่ของเฉินเจี้ยนและถูกสะกดแต่จริง ๆ แล้วจำกัดความแข็งแกร่งที่สามารถแสดงออกมาได้

หลังจากนั้นกระบี่หมอกเมฆก็กลายเป็นพร่ามัวและแทงเข้าที่ลำแสงสีแดงที่มีกฎแห่งไฟด้วยเสียงอันดัง ลำแสงสีแดงก็แตกสลายทันทีและกระจายออกไปโดยรอบด้วยระลอกคลื่นที่ทรงพลัง

ระลอกคลื่นที่ทรงพลังพัดเอาเฉินเจี้ยนลอยไปด้านหลัง แม้ว่าเขาจะมีความสามารถในการต่อสู้ แต่ก็ยังห่างไกลจากลู่เฟยในแง่ของการบ่มเพาะ

ในทางกลับกัน ลู่เฟยไม่ให้ความสนใจกับระลอกคลื่นพลัง พลังกระทบร่างกายของเขาและไม่สามารถขยับเขาได้เลย เขาจ้องที่เฉินเจี้ยนอย่างแน่วแน่ สีหน้าไม่อยากจะเชื่อปรากฏบนใบหน้าของเขา

“ความเข้าใจกฎของเจ้านั้นมากกว่าของข้าจริง ๆ เป็นไปไม่ได้ สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้ … ” ลู่เฟยร้องออกมาขณะที่หัวใจของเขาเริ่มกระโดด เขาเป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ช่วงปลายและค่อนข้างใกล้ที่จะกลายเป็นขั้นเทพ แต่คนที่ไม่ได้มาถึงขอบเขตเทพแต่กลับมีความเข้าใจกฏเหนือกว่าเขา มันยากที่เขาจะยอมรับสิ่งนี้ได้

แต่ในขณะนี้ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ผุดขึ้นในใจของลู่เฟย เขาเห็นเจี้ยนเฉินมาถึงหน้าเขาด้วยความเร็วสูง นิ้วของเขาก่อรูปกระบี่เปล่งประกายลำแสงที่ยาวเท่ากับกระบี่มาตรฐานจากนิ้วมือของเขา เขาแทงมันอย่างเยือกเย็นไปหาลู่เฟยอย่างไร้ความปราณี

สีหน้าของลู่เฟยเปลี่ยนไป เขาไม่ได้รู้สึกถึงพลังใด ๆ จากเจี้ยนเฉิน เนื่องจากเจี้ยนเฉินไม่เคยเคลื่อนไหวต่อต้านเขาเลย หลังจากพวกเขาเริ่มต่อสู้ เขาค้นพบด้วยความตกใจว่าเจี้ยนเฉินมีพลังมากกว่าเฉินเจี้ยน จริง ๆ เขารู้สึกถึงการคุกคามที่แข็งแกร่งจากการโจมตีของเจี้ยนเฉิน

ในที่สุด ลู่เฟยก็กลายเป็นเคร่งเครียด ไม่เต็มใจที่จะประมาทอีกต่อไปเขาลงมืออย่างสุดกำลังเท่าที่จะทำได้ มีกระบี่สีแดงเพลิงปรากฏอยู่ในมือของเขาและกฎแห่งไฟของเขาปรากฏตัวขึ้น เขาแทงด้วยกำลังทั้งหมดของเขา

ปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉินปะทะเข้ากับกระบี่ของลู่เฟย ปราณกระบี่เกิดประกายไฟพุ่งออกไปทุกทิศทุกทาง กฎแห่งไฟของลู่เฟยและกฎแห่งกระบี่ของเจี้ยนเฉินปะทะกันและกฎแห่งไฟก็ถูกสะกด พวกมันแตกกระจายอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของเจี้ยนเฉินในแง่ของความเข้าใจ

“เป็นไปไม่ได้ ! กฎของเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร ? มันยิ่งใหญ่กว่าของข้าด้วย ! เจ้าสองคนคือใคร ? ” ลู่เฟยตกตะลึง เขาสูญเสียความเยือกเย็นทั้งหมด เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเจอคนสองคนที่ทรงพลังบนที่ราบธรรมดาแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าการบ่มเพาะของพวกเขาไม่ค่อยดีนัก แต่ความเข้าใจในกฎของพวกเขาน่ากลัว แม้แต่เขาซึ่งอยู่ในขั้นศักดิ์สิทธิ์ช่วงปลายก็ไม่สามารถสู้กับพวกเขาได้