ตอนที่ 1717 : ข้อตกลง

ตอนที่ 1717 : ข้อตกลง

เจี้ยนเฉินกลายเป็นลำแสงหลังจากที่พูดจบเพื่อตามอันโดฟูที่หนีไปด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ตอนนั้นเจี้ยนเฉินได้ใช้ความเร็วจนถึงขีดสุด ไม่ใช่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแต่วิญญาณของขั้นเทพช่วงต้นก็เห็นได้แค่ภาพพร่ามัว แม้แต่โม่หลิงก็ทำได้แค่ใช้วิญญาณรับรู้ภาพพร่ามัวนั้น

“สวรรค์ ช่างเร็วอะไรอะไรเช่นนี้ ! ” โม่หลิงตะโกนออกมา เขาตะลึงกับความเร็วที่เจี้ยนเฉินใช้เคลื่อนที่

ความเร็วนี้เหมือนกับความเร็วของสายฟ้าฟาดหรืออาจจะเร็วกว่านั้น !

แม้ว่ากฎแห่งลมที่อันโดฟูเข้าใจจะไม่จำเป็นจะต้องเร็วที่สุดในโลก แต่พวกเขาก็รู้ว่ามันมีความเร็วอย่างมาก น้อยคนนักที่จะตามคนที่ใช้กฎแห่งลมได้ทันตอนที่อีกฝ่ายหนี แต่กฎแห่งลมของอันโดฟูนั้นดูช้าราวกับเต่าเมื่อเทียบกับอสนีบาตของเจี้ยนเฉิน

ไม่ถึงวินาทีรึแค่แว่บเดียว เจี้ยนเฉินก็ตามอันโดฟู ทัน

“ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ ! เขาจะเร็วแบบนี้ได้ยังไง ! ” สีหน้าของอันโดฟูเปลี่ยนไปเมื่อวิญญาณของเขารับรู้ว่า เจี้ยนเฉินกำลังพุ่งเข้ามาหา เขาตะลึง ทันทีที่เขาคิดว่าเขาเร็วเพียงใด เจี้ยนเฉินก็ตามทันในพริบตานั้น อันโดฟูก็รับรู้ได้ถึงเจตจำนงกระบี่ที่จากด้านหลังเขาอย่างชัดเจน

เขาเร็ว ! เร็วจนอันดูฟูนั้นไม่ได้มีเวลาที่จะคิดเรื่องหนีอีกต่อไป เจี้ยนเฉินพุ่งผ่านเขาไปตอนที่ความคิดนี้โผล่มาในหัว เจี้ยนเฉินพุ่งผ่านอันโดฟูไปพร้อมกับกระบี่ 2 เล่มในมือ

มันน่ากลัวเกินกว่าจะรับได้ !

อึก ! อันโดฟูกระอักเลือดออกมา เขาหน้าซีดเผือดในทันที เขามีรูขนาดเท่าชามที่อก เนื้อและอวัยวะภายในส่วนนั้นหายไปหมด ปราณกระบี่ก็ห่อหุ้มรอบบาดแผล

เจี้ยนเฉินพุ่งผ่านอกของอันโดฟูไป พูดโดยหลักเหตุผลแล้วมันเป็นไปไม่ได้ที่เจี้ยนเฉินจะทิ้งรูขนาดเท่ากับชามไว้ด้วยขนาดร่างกายของเขา แต่เจี้ยนเฉินนั้นเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาเคลื่อนที่ได้เร็วจนมิติโดยรอบได้รับผลกระทบจนย่นขนาดตัวของเขาซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมแผลของอันโดฟูนั้นถึงได้มีขนาดเท่ากับชามได้

อันโดฟูตะลึง เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความกลัวและไม่พูดอะไรไม่ออก กฎแห่งลมได้อัดแน่นรอบตัว เขาพยายามจะจัดการกับกฎแห่งกระบี่บนบาดแผลของเขา หากกฎแห่งกระบี่ยังคงอยู่ งั้นสภาพของเขาก็จะย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว

แสงได้สลายไปและเผยให้เห็นร่างของเจี้ยนเฉิน เสื้อผ้าและผมของเขาปลิวไปตามลม ดาบหิมะบินในมือเองก็ลอยรอบตัวเขาอยู่ช้า ๆ เขามองไปที่อันโดฟูอย่างใจเย็นและพูดขึ้นมาว่า “กฎแห่งลมของเจ้านั้นเร็วแต่ทักษะกระบี่ของข้าเร็วกวา เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังหนีได้ต่อหน้าทักษะกระบี่ของข้าหรือ ? ”

“ข้าขอถามได้รึไม่ว่านี่คือทักษะอะไร ? ” อันโดฟูถามด้วยเสียงที่สั่น เขาอยู่ในสภาพปางตาย เขาไม่เคยคิดว่า เจี้ยนเฉินจะน่าประทับใจได้ถึงขนาดนี้ ไม่ใช่แค่มีความแข็งแกร่งที่น่าตกใจจนแม้แต่ลู่เทียนก็ไม่อาจจะรับมือไหว แต่เขายังมีความเร็วระดับนี้ได้ อันโดฟูไม่อาจจะเอาชนะหรือหนีไปได้

“อสนีบาต” เจี้ยนเฉิน ตอบกลับอย่างไร้อารมณ์