ตอนที่ 1783 - ฝ่าวงล้อมเต็มกำลัง

ตอนที่ 1783 – ฝ่าวงล้อมเต็มกำลัง

ยาของปรมาจารย์เฉินหลงไม่มีความสามารถเทียบเท่ายาปรับแต่งเก้าชีวิตของตงเทียน แต่ก็มีคุณภาพสูงอย่างชัดเจน ยาเปลี่ยนเป็นพลังเยียวยาทันทีเมื่อมันถึงกระเพาะอาหาร ขยายตัวผ่านไปยังร่างกายของเขา มันเริ่มรักษาบาดแผลของปรมาจารย์เฉินหลง

อย่างไรก็ตาม ปรมาจารย์เฉินหลงชักนำผลของยาทั้งหมดไปที่แขนของเขา เขาต้องการที่จะฟื้นฟูแขนของเขาในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และสร้างค่ายกลรูปแบบที่สองเพื่อที่เขาจะได้ฆ่าเจี้ยนเฉิน

“รีบหน่อยสิ เร็วเข้า นี่ช้าเกินไป” ปรมาจารย์เฉินหลงกังวลใจ เขาเห็นพลังของเจี้ยนเฉินและอัตราการฟื้นฟูที่น่ากลัวของเจี้ยนเฉิน ทำให้เขาตกใจอย่างมาก หากเขาไม่สามารถสร้างค่ายกลรูปแบบที่สองที่เขาร่ายไว้หลังจากใช้ความพยายามอย่างมาก เขาจะไม่สามารถฆ่าเจี้ยนเฉินได้

“เร็วเข้า ป้อนยาทั้งหมดให้ข้า” ปรมาจารย์เฉินหลงกล่าว เมื่อเขาพบว่าความเร็วในการรักษานั้นไม่เร็วพอ

…

เจี้ยนเฉินโจมตีเสาเพลิงที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในพื้นที่ค่ายกลอย่างเต็มกำลัง เสียงหนวกหูดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง เขาใช้กระบี่ต้าหลัวและเคล็ดวิชากระบี่ไทยี่ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาใช้แม้กระทั่งหมัดของเขา

ด้วยการโจมตีของเจี้ยนเฉินนั้นสามารถอธิบายได้ว่าเป็นเหมือนเขื่อนกั้นพายุในขณะนี้ มันรุนแรงมากและแม้แต่ขั้นเหนือเทพช่วงกลางก็ไม่สามารถทนต่อบางสิ่งเช่นนี้ได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาโจมตีเสาเพลิงสีแดงต้นหนึ่ง เขาไม่สามารถทำลายมันได้

เจี้ยนเฉินสงบลงและหยุด เขากลายเป็นคนเคร่งเครียดอย่างมาก เขามองผ่านเสานับไม่ถ้วนที่ขึ้นไปถึงท้องฟ้าและคำราม “เสาแต่ละต้นเชื่อมต่อกับพื้นที่ค่ายกล พวกมันเชื่อมต่อทั้งหมด การโจมตีเสาเดียวนั้นเทียบเท่ากับการโจมตีเสาหลักที่นี่ทั้งหมดหรือแม้แต่พื้นที่ค่ายกล การโจมตีของข้าก็กระจัดกระจายกันไปอย่างสมบูรณ์ เว้นแต่การโจมตีของข้าจะมากเกินกว่าที่ค่ายกลสามารถทนได้ มิฉะนั้นข้าจะไม่สามารถทำลายค่ายกลนี้ได้”

“ ค่ายกลนี้ทรงพลังอย่างมาก แม้ว่าข้าจะใช้ปราณกระบี่ทั้งสองของข้าออกมาในเวลาเดียวกัน ข้าก็จะไม่สามารถทำลายมันได้ด้วยกำลัง ดูเหมือนว่าข้าจะต้องใช้ตัวเลือกที่สองเท่านั้นและนั่นคือการกำจัดพลังงานของค่ายกลโดยเร็วที่สุด เมื่อสูญเสียพลังงานทั้งหมด ค่ายกลจะพังตัวเอง”

เจี้ยนเฉินนั่งลง เมื่อผลของยาฟื้นฟูจิตวิญญาณเพิ่มขึ้น พลังของวิญญาณของเขาก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็ลืมขึ้น กระแสของปราณกระบี่ลึกซึ้งนั้นปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขาและโดยไม่ลังเลเขาก็ส่งพวกมันออกไปทางเสาตรงหน้าเขา

บูม !

เสียงดังกึกก้องอยู่ในพื้นที่ค่ายกล ค่ายกลทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างแผ่วเบาหลังจากการโจมตีจากปราณกระบี่ลึกซึ้งและมันก็สะบัดเปลี่ยนสีอย่างฉับพลัน

“ กระบี่ต้าหลัว!”

“ เคล็ดวิชากระบี่ไทยี่ ! ”

“อสนีบาต ! ”

เจี้ยนเฉินพลันใช้เคล็ดวิชากระบี่ต่าง ๆ ทันทีหลังจากส่งปราณกระบี่ลึกซึ้งออกไป พลังบรรพกาลหมุนรอบกำปั้นของเขาในขณะที่เขาพุ่งเข้าหาเสาหลักครั้งแล้วครั้งเล่า

หลังจากกินยาจำนวนมาก ในที่สุดปรมาจารย์เฉินหลงก็สามารถขยับแขนของเขาได้ โดยไม่ลังเลใด ๆ เขาพลันกัดฟันของเขาแล้วยกแขนขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่อดทนต่อความเจ็บปวด เขาเริ่มผนึกตราประทับมือเท่าที่จำเป็น

ในขณะที่มือของเขายังไม่หายสนิท เขาจึงผนึกมือได้ช้ามาก ตราประทับใหม่แต่ละอันทำให้เขาเจ็บปวดอย่างมากและใบหน้าของเขาจะซีดในขณะที่หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

ในขณะที่ ปรมาจารย์เฉินหลงผนึกตราประทับมือไปยังอีกตราประทับหนึ่ง เสาเพลิงทั้งหมดในค่ายกลระเบิดขึ้นด้วยแสง เสานับไม่ถ้วนเริ่มขยับอย่างช้า ๆ