ตอนที่ 1794 - พิธีสถาปนา (1)

ตอนที่ 1794 – พิธีสถาปนา (1)

หลังจากการทะลวงผ่านแล้ว ไม่มีใครออกจากการกักตนทันที พวกเขาออกมาหลังจากปรับพื้นฐานได้ 3 วันเท่านั้น

“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสักวันที่ข้า เฮยยู่จะมาถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์ ในอดีต ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตดั้งเดิมไม่สามารถดำรงอยู่ได้ แต่ตอนนี้ ข้าสามารถบดขยี้พลังของขอบเขตดั้งเดิมบางคนได้ด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว” เฮยยู่ หัวเราะเสียงดัง ในอดีต รุยจิน, หงเหลียน และเขาถูกขังอยู่ในวัตถุมิติดั่งเช่นนักโทษ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร แต่ในเวลาไม่ถึงร้อยปีเขาก็เปลี่ยนจากนักโทษไปสู่ขั้นศักดิ์สิทธิ์

มันน้อยกว่าหนึ่งศตวรรษ แต่ทั้งสถานะและความแข็งแกร่งของเขาได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก เฮยยู่รู้สึกเหมือนทั้งหมดเป็นความฝัน

“ฮ่าฮ่า ข้าไม่เคยคิดเลยว่า ข้า นูบิส ผู้ยิ่งใหญ่จะกลายเป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ในวันหนึ่ง ข้าหวังว่าข้าจะสามารถย้อนกลับไปสมัยโบราณของทวีปเทียนหยวน ด้วยความแข็งแกร่งของข้าในขั้นศักดิ์สิทธิ์ สี่สุดยอดจอมยุทธที่เหนือกว่าระดับเซียนจักรพรรดิไม่ได้มีอะไรเลย พวกเขาทั้งหมดจะยืนอยู่ข้างใต้ฝ่าเท้าของข้า” นูบิสหัวเราะเสียงดัง เขามีจิตวิญญาณที่สูงส่งมาก

แม้ว่าคนอื่น ๆ ที่กลายเป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้พูดถึง “ความสูงส่ง” อะไรเลย แต่ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความปิติยินดี

เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อเขาเห็นว่าทุกคนมีความสุขมากแค่ไหน ในเวลานั้นเขารู้สึกสบายใจอย่างมากเช่นกัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เจี้ยนเฉินได้สัมผัสกับความรู้สึกนี้ อารมณ์นี้ หลังจากมาถึงโลกแห่งเซียน

เมื่อเขาเห็นความสุขของทุกคนจากได้กลายเป็นขั้นศักดิ์สิทธิ์ เขาก็นึกถึงสถานะที่มั่นคงของเขาในเมืองหลัก

เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนความยากลำบากทั้งหมดทั้งการต่อสู้และการสังหารในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาคุ้มค่า

นี่เป็นเพราะการต่อสู้และการสังหารทั้งหมดที่เขาผ่านมาเป็นเพียงการสร้างดินแดนที่ปลอดภัยสำหรับบรรดาสหายและครอบครัวของเขา

“ เจี้ยนเฉิน มันคงเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับเจ้าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้” ซ่างกวนมู่เอ๋อมาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินในชุดม่วง นางจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่มีเสน่ห์ของนาง

เจี้ยนเฉินยิ้มเมื่อเขามองดูความงามราวนางสวรรค์ของซ่างกวนมู่เอ๋อ เขายกมือขึ้นเบา ๆ แล้วลูบแก้มนาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักขณะที่เขาพูดอย่างนุ่มนวลว่า “ ตราบใดที่เจ้าทุกคนสามารถมีชีวิตที่สงบสุขได้ ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนคู่ควร”

ซ่างกวนมู่เอ๋อไม่ได้พูดอะไรเลย นางโอบแขนเรียวของนางรอบ ๆ เจี้ยนเฉินและแนบศีรษะของนางเข้ากับหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา

นางเข้าใจดีว่าเจี้ยนเฉินได้ทำทุกอย่างในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาสำหรับพวกเขา คงเป็นเรื่องยากลำบากมากสำหรับเขาที่จะออกไปข้างนอกคนเดียว แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบว่าอันตรายเพียงใดที่เจี้ยนเฉินได้เผชิญ แต่พวกเขาก็สามารถบอกถึงความรุนแรงของพวกมันได้เมื่อพวกเขาเห็นร่างที่ไร้สติของเฉินเจี้ยนซึ่งถูกส่งเข้ามายังโถงศักดิ์สิทธิ์เมื่อครั้งก่อน

เจี้ยนเฉินโอบมือของเขาไว้รอบ ๆ ซ่างกวนมู่เอ๋ออย่างแผ่วเบา เขาสงบลงอย่างมาก ในขณะนี้ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมานาน

ทั้งสองไม่ได้พูดกันมากและใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างเงียบ ๆ สำหรับพวกเขาแล้วความเงียบนั้นดีกว่าในขณะนี้

จากระยะไกล ผู้คนที่เพิ่งทะลวงผ่านได้จากไปอย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ เมื่อพวกเขาจากไป ปล่อยเวลาและพื้นที่ให้กับเจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อ

…

เช้าวันรุ่งขึ้นผู้อาวุโสขั้นศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดออกจากตระกูลเทียนหยวนพร้อมกันเพื่อส่งเทียบเชิญ พวกเขาบินไปยังสถานที่ต่าง ๆ ของเมืองหลัก ขณะที่พวกเขาส่งเทียบเชิญไปยังตระกูลผู้มีอำนาจทีละตระกูล