ตอนที่ 1806 - สมบัติของราชาเทพ

ตอนที่ 1806 – สมบัติของราชาเทพ

โม่หลิงและอันโดฟูเห็นเจี้ยนเฉินทิ้งรอยกระบี่ไว้ให้ซีหยูเพื่อทำความเข้าใจกฎแห่งกระบี่ ในขณะที่พวกเขายืนอยู่อีกด้าน พวกเขามีความคิดของตนเองเกี่ยวกับเรื่องนี้

ปัจจุบัน อารมณ์ของโม่หลิงสามารถอธิบายได้ว่ามีความสุขมากเพียงใด ในขณะที่อันโดฟูเต็มไปด้วยความอิจฉา เขาถอนหายใจกับตัวเอง ทำไมตระกูลอันโดของเขาจึงไม่มีผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมอย่างซีหยู ?

“ถ้าหยูเอ๋อสามารถแต่งงานกับท่านผู้นำตระกูลได้มันจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี” โม่หลิงคิด เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเจี้ยนเฉินแต่งงานแล้ว แต่การมีภรรยาหลายคนก็เป็นเรื่องธรรมดามากในโลกแห่งเซียน

ตามความเป็นจริง ก็มีผู้หญิงที่มีสามีหลายคนในโลกแห่งเซียนเหมือนกัน

…

ปัจจุบันในพื้นที่ต้องห้ามของตระกูลเทียนหยวน เจี้ยนเฉิน ซ่างกวนมู่เอ๋อ เสี่ยวจิน เสี่ยวหลิง เสือขาว นูบิส รุยจิน หงเหลียน เฮยยู่ เฉียงซ่ง และคนอื่น ๆ จากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งมาชุมนุมกันทั้งหมด

“เอาล่ะ นี่คือทั้งหมดที่ข้ารู้เกี่ยวกับโลกแห่งเซียน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าสามารถบ่มเพาะในตระกูลเทียนหยวนได้โดยสันติ ตระกูลนี้ก่อตั้งขึ้นเพื่อเจ้าตั้งแต่แรก” เจี้ยนเฉินบอกทุกคนที่เขารู้จักเกี่ยวกับโลกแห่งเซียนในขณะที่เขานั่งอยู่บนพื้น

เมื่อพวกเขามาถึงโลกนี้พวกเขาต้องเข้าใจทุกสิ่งที่สำคัญเกี่ยวกับมัน

“เจี้ยนเฉิน เจ้าได้ยินข่าวเกี่ยวกับเผ่ามังกรและนกฟีนิกซ์ของเราบ้างหรือไม่ ? ” รุยจินถาม ความคาดหวังเติมเต็มดวงตาของเขา พวกเขาทั้งสามคนได้ช่วยเหลือและคุ้มครองเจี้ยนเฉินด้วยทุกสิ่งเมื่อพวกเขาได้กลับมายังทวีปเทียนหยวนเพื่อให้พวกเขาสามารถพบเผ่าของพวกเขา

นี่เป็นเพราะพวกเขาได้พบกับพยัคฆ์ปีกเทวะในสมัยโบราณในโลกที่ต่ำกว่า พยัคฆ์ปีกเทวะได้บอกพวกเขาก่อนหน้านี้ว่าหากพวกเขาต้องการพบเผ่าของพวกเขา พวกเขาต้องติดตามเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินเป็นความหวังเดียวของพวกเขาในการรวมตัวกับเผ่าของพวกเขา

มันเป็นเพราะเหตุนี้ที่พวกเขาปฏิบัติต่อชีวิตของเจี้ยนเฉินด้วยความสำคัญมากกว่าพวกเขาในทวีปเทียนหยวน

“ผู้อาวุโสรุยจินไม่ต้องกังวล แม้ว่าตอนนี้ข้ายังไม่ได้ยินอะไรเกี่ยวกับเผ่าทั้งสองเลย โปรดเชื่อข้า ข้าจะอุทิศตนเพื่อตามหาเผ่าของท่าน” เจี้ยนเฉินสาบานกับรุยจิน หงเหลียนและเฮยยู่

หงเหลียนสวมชุดสีแดงไฟของนาง ใบหน้าของนางมืดคล้ำในขณะที่นางถอนหายใจเบา ๆ “ อย่าได้มองโลกในแง่ดีจนเกินไปเกี่ยวกับเผ่าของเรา รุยจิน ย้อนกลับไปเมื่อกลุ่มผู้ติดตามของเราติดตามเทพเจ้าสัตว์อสูรมายังโลกที่สูงกว่า ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขานั้นเป็นเพียงเซียนจักรพรรดิเท่านั้น อาจเป็นเรื่องยากมากสำหรับพวกเขาที่จะอยู่รอดด้วยความแข็งแกร่งที่อ่อนแอ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลุ่มคนของเรายังอยู่หรือไม่หลังจากผ่านมานาน”

“ข้าเชื่อว่าพวกเขายังอยู่รอบ ๆ เพราะพวกเขาติดตามพยัคฆ์ปีกเทวะโบราณไปถึงโลกที่สูงกว่า” เจี้ยนเฉินพูดอย่างมั่นใจเพราะเขาเข้าใจว่าพยัคฆ์ปีกเทวะโบราณนั้นไม่ง่ายอย่างที่เห็นอย่างผิวเผิน

“ข้าก็หวังเช่นนั้น” หงเหลียนพูดเบา ๆ หลังจากฟังคำอธิบายของเจี้ยนเฉินแล้ว นางก็เข้าใจความกว้างใหญ่ของโลกแห่งเซียน

เพียงแค่ที่ราบเมฆาสามารถอธิบายได้ว่าไร้ขอบเขต และโลกแห่งเซียนมีที่ราบอันยิ่งใหญ่ 49 แห่งและดาวเคราะห์ใหญ่ 81 ดวง

“พี่ใหญ่ ข้าคิดถึงนายท่านมาก” เสี่ยวหลิงพูดพร้อมกับกลั้นน้ำตา ความปรารถนาอันลึกซึ้งอยู่เต็มในดวงตาของนาง

เจี้ยนเฉินปลอบโยนนางทันทีก่อนพูดคุยกับคนอื่นอย่างสบาย ๆ หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป นอกเหนือจากเสี่ยวหลิงและเสี่ยวจินที่หมดความกระตือรือร้นแล้ว ทุกคนก็เข้ากักตน

เจี้ยนเฉินเข้าห้อง ปัจจุบันเขานั่งอยู่ในใจกลางของสถานที่มืดสลัวเล็กน้อยและถือแหวนมิติไว้ในมือของเขา

เจี้ยนเฉินตรวจสอบแหวนมิติและบ่นว่า “ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องดูว่ามีอะไรเหลืออยู่บ้าง” แหวนมิติเป็นสิ่งที่นางฟ้าเฮายู่เอาออกมาจากซากศพของราชาเทพต้วนมู่ นางมอบให้เขาเมื่อพวกเขาแยกทางกันเมื่อครั้งก่อน

ทันทีที่เจี้ยนเฉินส่งการรับรู้เข้าไปในแหวนมิติ เขาก็ตกตะลึงด้วยพื้นที่อันกว้างใหญ่ภายใน มันไม่เหมือนแหวนมิติ พื้นที่ในนั้นเป็นเหมือนโลกขนาดเล็ก