ตอนที่ 1879: พิษหรือสมบัติ?

ตอนที่ 1879: พิษหรือสมบัติ?

อย่างไรก็ตามไม่นานหลังจากที่เจี้ยนเฉินถูกดอกไม้หลากสีกลืนกินและถูกพิษ ร่างกายของมันก็สั่นอย่างผิดปกติ กลีบขนาดใหญ่ของมันเต็มไปด้วยรอยแตกไม่นาน พิษสีเขียวดำออกมาจากรอยแตก

แควก, แควก, แควก, แควก…

ดอกไม้ส่งเสียงแปลก ๆ ราวกับเจ็บปวด กลีบขนาดใหญ่ล้อมรอบเจี้ยนเฉินสั่นอย่างรุนแรง หลังจากนั้นก็เริ่มดิ้นรน พิษสีเขียวดำทะลักออกมาราวกับน้ำพุ กลีบดอกขนาดใหญ่กระแทกพื้นอย่างแรงและดิ้นอย่างทุรนทุรายและทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนพร้อมกับหลุมขนาดใหญ่

ตูม !

ทันใดนั้นมีเสียงดังและดอกไม้ก็ระเบิด มันถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ พิษสีเขียวดำสนิทของมันกระเด็นพุ่งขึ้นไปในอากาศ

พิษมันทรงพลังมากพอที่จะเป็นภัยคุกคามต่อขั้นเหนือเทพ

เมื่อดอกไม้ระเบิด เจี้ยนเฉินที่เพิ่งถูกกินก็ออกมาได้อีกครั้ง มีม่านแสงบางราวกับพระอาทิตย์ เจตจำนงกระบี่ที่ทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวของเขา ทำให้ม่านพิษรอบ ๆ กระจายออกไปเล็กน้อย เจี้ยนเฉินจึงต้องบังคับให้มันกลับมา

ด้วยพลังต่อสู้ของเจี้ยนเฉินตอนนี้ การที่จะเขาจะคู่ต่อสู้ในระดับเทียบเท่ากับขั้นเหนือเทพนั้นยากอย่างมาก คราบใดที่เขาไม่ได้เข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขา มันก็ไม่มีใครที่จะมีพลังมากพอที่จะคุกคามเขาได้

“ความแข็งแกร่งของดอกไม้ต้นนี้ถึงขั้นเหนือเทพแล้วและเก่งในการลอบโจมตี เมื่อมันหุบดอกก็ทำให้คนที่ติดไม่สามารถออกไปได้ อาจเป็นไปได้ว่าแม้แต่ขั้นเหนือเทพช่วงกลางก็ยังต้องทรมานเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะรอดออกมาได้ก็ตาม” เจี้ยนเฉินค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบและจ้องมองรอบ ๆ ตัวของเขา ร่างของดอกไม้ถูกทำลายเป็นชิ้นและมีแสงวาบผ่านสายตาของเขา

ในขณะนี้คลื่นพลังงานที่ทรงพลังดึงดูดความสนใจของเจี้ยนเฉิน เขาเดินผ่านพร้อมกับคลื่นมือของเขาระเบิดไปยังซากของดอกไม้ที่เหลืออยู่

ทันใดนั้นมุกสีขาวขุ่นขนาดกำปั้นก็ปรากฏต่อหน้าเจี้ยนเฉิน พลังงานที่บริสุทธิ์และมีประสิทธิภาพไหลเวียนอยู่ภายในอย่างรุนแรง

ตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงทันทีเมื่อเขาเห็นไข่มุก เขาพูดว่า “นี่คือแก่นของดอกไม้”

มีแสงแปลก ๆ กระพริบผ่านดวงตาเจี้ยนเฉิน เขายื่นมือและแกนของมันก็ลอยเข้ามาในมือของเขา

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วแน่นเมื่อแก่นได้มาอยู่ในมือของเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่มือของเขา มือของเขาสัมผัสกับแก่น ทำให้มือของเขาดำลงอย่างรวดเร็วจากพิษของแก่นที่กำลังลุกลามบนเนื้อที่มือของเขา

“พิษช่างทรงพลังอะไรขนาดนี้” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ เขาโคจรพลังบรรพกาลของเขาและรีดเอาพิษออก แม้แต่มือที่ถูกกัดกร่อนของเขาก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาทีมือของเขาก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

ตอนนี้ด้วยการโคจรของพลังบรรพกาล พิษภายในแก่นก็ไม่อาจทำร้ายเจี้ยนเฉินได้อีกต่อไป

มีแสงวาบในดวงตาของเจี้ยนเฉิน เขาจ้องมองแกนกลางในมือของเขาด้วยความสนใจอย่างมากขณะพึมพำ “ความแข็งแกร่งของดอกไม้นั้นเทียบเท่ากับขั้นเหนือเทพช่วงต้น ในขณะที่แกนกลางนี้มีส่วนประกอบทั้งหมดของพลังงาน ถ้าข้าสามารถกำจัดพิษจากภายใน….” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเริ่มเปล่งประกาย เขามองไปรอบ ๆ และเห็นพืชชนิดอื่น ๆ โดยรอบ

ไม่นานเจี้ยนเฉินก็เก็บแกนกลางและเดินออกไป

เขาพิจารณาปรับแต่งพลังงานภายในแกนกลางทันทีเพื่อฝึกฝน หลังจากที่มันมีพลังเท่ากับขั้นเหนือเทพช่วงต้น พลังงานภายในนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวที่เทียบได้แม้แต่ยาพลังงานดั้งเดิมขั้นเทพหมื่นปี