ตอนที่ 1891: ตระกูลเหนือเทพที่ยิ่งใหญ่

ตอนที่ 1891: ตระกูลเหนือเทพที่ยิ่งใหญ่

หลังจากมอบดอกพลังงานดั้งเดิมให้แก่ซีหยู เจี้ยนเฉินก็ออกเดินทางต่อไปยังพื้นที่ต้องห้ามในตระกูล

ซีหยูถือดอกพลังงานดั้งเดิม แม้ว่านางจะเข้าใจคุณค่าของมัน แต่ยังมีราชาเทพมากมายที่ไม่ได้ครอบครอง แต่นางก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย ดวงตาของนางงุนงงเล็กน้อยขณะที่จ้องมองไปยังเจี้ยนเฉินตลอดทางจนกระทั่งเจี้ยนเฉินหายลับสายตาของนาง

ในตอนนี้ผลกระทบจากดอกพลังงานดั้งเดิมก็ได้แสดงออกมาอย่างสมบูรณ์ การดูดซับพลังลึกลับส่งผลกระทบให้กับพลังงานดั้งเดิมหนาแน่นภายในตระกูลเทียนหยวนในตอนนี้ มันเริ่มรวบรวมพลังจากทุกสารทิศมาจากดอกไม้ที่อยู่ในมือของซีหยู พลังงานดั้งเดิมที่รายล้อมรอบ ๆ ดอกไม้ได้กลายเป็นหมอกอย่างหนาแน่น

ผู้คนที่ติดตามเจี้ยนเฉินมาจากโลกเบื้องล่างล้วนได้แต่บ่มเพาะอยู่ในบริเวณต้องห้ามของตระกูล

เจี้ยนเฉินเคยใช้ความพยายามและทรัพยากรในการออกแบบพื้นที่ต้องห้าม เป็นผลทำให้พลังงานดั้งเดิมที่นี่มีความหนาแน่นมากที่สุดในตระกูล มีหมอกสีขาวจาง ๆ ในพื้นที่เหล่านี้

หมอกขาวไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่มันเป็นพลังงานดั้งเดิมที่รวมกันเป็นวัตถุหนัก

ในบริเวณต้องห้าม เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนโต๊ะหิน เขาชงชาด้วยตัวเองและจิบมันทีละน้อย ดูเหมือนว่าเขากำลังใช้เวลาว่างอย่างผ่อนคลาย แต่ใบหน้าของเขาดูไม่ผ่อนคลายเลย

คิ้วของเขามีขมวดเข้าหากันและคลายออกเป็นครั้งคราว ดูเหมือนว่าเขาจะเผยให้เห็นความกังวลเล็กน้อยบนใบหน้าของเขาเป็นครั้งคราวเช่นกัน บางสิ่งที่ดูเหมือนจะทำให้เขาหนักใจ

“ตอนนี้ตระกูลเทียนหยวนได้อยู่ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนได้อย่างมั่นคง มันไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าหวังว่าเราจะสามารถผ่านพ้นการบุกรุกครั้งใหญ่จากกองพันทั้งสามของลัทธิปีศาจชั้นฟ้า” เจี้ยนเฉินพูดกับตัวเองเบา ๆ เขารู้สึกกดดันเมื่อกองพันทั้งสามของลัทธิปีศาจชั้นฟ้ากำลังรุกรานอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน

นี่เป็นเพราะเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว มีตระกูลที่ทรงพลังไม่กี่ตระกูลที่อยู่เบื้องหลังของเขาพร้อมกับคนจำนวนมาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขาที่จะจัดการทุกอย่างในแคว้นตงอัน มันจะดีที่สุดที่เขาจะไม่ทิ้งใครไป

ในเวลานี้สีแสงสีทอง นูบิสที่สวมเสื้อผ้าสีทองจู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าเจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้มีท่าทีสุภาพและนั่งฝั่งตรงข้ามเจี้ยนเฉินลงทันที เขาหยิบชาที่เจี้ยนเฉินเทลงในถ้วนและพูดว่า “น้องเจี้ยนเฉิน ตอนนี้เจ้าต้องยุ่งอีกแล้ว มันยากที่จะเห็นเจ้าในตระกูล ในช่วงเวลาไม่กี่สิบปีที่ผ่านมา ข้าเห็นเจ้าเพียงไม่กี่ครั้ง”

เจี้ยนเฉินอดยิ้มไม่ได้ “เราทุกคนก็กลายเป็นขั้นเทพแล้ว หากเราฝึกฝนอย่างสันโดษสักหนึ่งร้อยปี มันก็ผ่านแค่กระพริบตาและหนึ่งพันปีก็เหมือนสิบวินาที มันจะเทียบกับไม่กี่สิบปีได้อย่างไร ? ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปการไม่เห็นข้าตลอดเวลาพันปีหรือหมื่นปี มันก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“นั่นก็สมเหตุผล” นูบิสพยักหน้าเห็นด้วย เขามองเจี้ยนเฉินและพูดต่อ “เมื่อมาคิดว่าเจ้าคงไม่ได้เรียกข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ มาแค่คนเดียวคงไม่ใช่มาเพื่อถกเถียงกันเกี่ยวชีวิตที่ผ่านมา มันต้องมีอย่างอื่นอีก”

“ถูกต้อง ข้าเรียกเจ้ามาเพื่อมอบหมายบางอย่างให้เจ้า” เจี้ยนเฉินกล่าวพลางโยนแหวนมิติไปให้นูบิสทันที

นูบิสไม่ได้คิดอะไรมาก ของขวัญสำหรับเจี้ยนเฉินอาจจะเป็นเหรียญผลึกหรือสมบัติสวรรค์

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในแหวนมิติ เขาก็หวาดกลัวพลางกระโดดขึ้นทันทีด้วยความตกใจ พร้อมกับใบหน้าที่ตกอกตกใจของเขา

“โอ้ว สวรรค์ นะ-นะ-นะ-นี่คือ ? เจี้ยนเฉิน จะ-เจ้าได้รับสิ่งนี้มาจากที่ไหน ? ” ดวงตาของนูบิสเบิกกว้างเมื่อเขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ความไม่อยากจะเชื่อได้แสดงอยู่บนใบหน้าของเขา

“ข้า-มันเป็นของที่ทรงพลังมาก ตายแล้ว มันยังคงมีสถานที่น่ากลัวอยู่อีก ขะข้าต้องตาฝาดไปแล้ว ต้องตาฝาดเป็นแน่” นูบิสบ่น เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขาขยี้ตาอย่างแรง เขาถูกล่อลวงให้เอาหัวมุดเข้าไปในแหวนมิติเพื่อมองให้ชัดเจน

ท้ายที่สุดหลังจากที่ยืนยันหลายครั้ง เขาก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นของจริง