ตอนที่ 1907 – สงบลง

เจี้ยนเฉินคว้าแหวนมิติที่ผู้พิทักษ์จักรวรรดิสูงสุดได้โยนให้เขาและตรวจสอบของข้างในด้วยการรับรู้ของจิตวิญญาณของเขา

มีเพียงสองสิ่งในแหวนมิติ: เหรียญผลึกและยาเม็ด

อย่างไรก็ตาม มันมีเหรียญผลึกกองเป็นภูเขารวมทั้งยาเม็ด พวกมันมีจำนวนมากและวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังประหลาดใจในปริมาณเหรียญผลึกที่กองเป็นภูเขา

“อาจจะมีเหรียญผลึกหลายแสนล้านที่นี่หรือมากกว่านั้น” เจี้ยนเฉินประหลาดใจอย่างลับ ๆ แม้ว่าเขาเคยเห็นเหรียญผลึกมากมาย แต่เขาก็ยังประหลาดใจเมื่อเห็นจำนวนอันมหาศาลของมัน

น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือเหรียญผลึกทั้งหมดนั้นอยู่ในระดับต่ำ เป็นผลให้เมื่อแปลงพวกมันเป็นเหรียญผลึกระดับกลางได้เพียง 1,000 ล้านเหรียญผลึกระดับกลางหรือ 10 ล้านเหรียญผลึกระดับสูง

เหรียญผลึกระดับสูง 1 ล้านเทียบเท่ากับ 1 ก้อนผลึก ดังนั้นเหรียญผลึกระดับสูง 10 ล้านจึงเทียบเท่ากับ 10 ก้อนผลึกระดับสูง นี่เทียบเท่ากับความมั่งคั่งของตระกูลขั้นเหนือเทพ

ยาเม็ดรักษาส่วนใหญ่ก็เหมือนเหรียญผลึก พวกมันไม่ได้อยู่ในระดับสูงโดยเฉพาะ แต่พวกมันมีผลการรักษาค่อนข้างชัดเจน

เหรียญถูกใช้เพื่อชดเชยค่าเสียหายของเมืองหลัก เพื่อให้เขาสามารถสร้างเมืองขึ้นใหม่ได้ ในขณะที่เม็ดยานั้นแน่นอนว่าใช้สำหรับผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้

เจี้ยนเฉินเข้าใจว่าผู้พิทักษ์จักรพรรดิสูงสุดมาพร้อมกับสิ่งของเหล่านี้ตามความมุ่งหมาย เขาเตรียมพวกมันไว้ล่วงหน้า

อย่าลืมว่า มันก็ค่อนข้างยากที่จะรวบรวมทรัพยากรจำนวนมากในช่วงเวลาสั้น ๆ

เจี้ยนเฉินเงียบไปสักพักพร้อมกับแหวนมิติที่อยู่ในมือก่อนที่จะพูดว่า “ในเมื่อผู้พิทักษ์จักรพรรดิมาเพื่อขอความเมตตา ข้าจะปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน ชีวิตของพวกเขาได้รับการยกเว้น แต่พวกเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการลงโทษได้ แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้พิทักษ์สำนักจิตวิญญาณปฐพี พวกเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนเรื่องที่ทำลายเมืองหลักของข้า”

เจี้ยนเฉินยื่นมือออกมาและแผ่ปราณกระบี่หกเส้นไปที่หน้าผากของคนหกคนรอบ ๆ ทันที ปราณกระบี่แต่ละเส้นมีขนาดเท่าเข็ม

ผู้พิทักษ์ของสำนักวิญญาณปฐพีที่ถูกมัดอยู่ไม่สามารถหลบการโจมตีของเจี้ยนเฉินได้เลย ปราณกระบี่เจาะผิวของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย มันพุ่งผ่านหน้าผากของพวกเขาและมุ่งหน้าตรงไปยังสมองของพวกเขา ทำร้ายจิตวิญญาณของพวกเขา

“อ้าก ! ”

ผู้พิทักษ์ทั้งหกที่ได้รับบาดเจ็บอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาอย่างเจ็บปวด พวกเขาหน้าซีดและอ่อนแอมาก

เจี้ยนเฉินได้ควบคุมพลังของปราณกระบี่อย่างสมบูรณ์แบบ มันจะทำร้ายแต่ไม่ทำลายจิตวิญญาณของพวกเขา มันจะยากมากสำหรับพวกเขาที่จะฟื้นตัวจากสิ่งนี้เว้นแต่พวกเขาจะมีสมบัติสวรรค์หรือยาที่พิเศษ

อย่างไรก็ตาม ของทั้งสองนั้นมีค่ามาก

“เจ้าทำร้ายวิญญาณของเราจริง ๆ ! เมื่อเจ้าสำนักของเรามาถึงเขาก็จะไม่ปล่อยเจ้าไว้” หญิงสาวคนที่ถือพัดจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความโกรธแค้นขณะที่นางกัดฟันพูด

ผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ ก็มองเจี้ยนเฉินด้วยความโกรธ สายตาของพวกเขาดูเหมือนว่าพวกเขาอยากจะกินเจี้ยนเฉินทั้งเป็น

มีเพียงผู้พิทักษ์คนเดียวที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้ เขามีความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขาไม่กล้าพูดสักคำเดียว

อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้มีส่วนร่วม เจี้ยนเฉินจึงไม่ได้ตั้งเป้าหมายเขาเป็นพิเศษ เจี้ยนเฉินไม่ทำร้ายวิญญาณของเขา

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินปล่อยพันธนาการที่เขาได้มัดพวกเขาด้วยเกราะไหมบรรพกาล ทำให้พวกเขาขยับตัวได้

ผู้พิทักษ์จักรพรรดิสูงสุดมองดูเฉินเจี้ยนที่สวมชุดดำอย่างลึกซึ้งเช่นเดียวกับปรมาจารย์เฉินหลงผู้ยืนอยู่ด้านหน้าไคยะในเมืองหลัก หลังจากนั้นเขาก็จากไปพร้อมกับผู้พิทักษ์ทั้งเจ็ด

โดยธรรมชาติวายเนอร์หยานไม่ได้อยู่ต่อ เขาจากไปพร้อมกับผู้พิทักษ์จักรพรรดิ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมผู้อาวุโสที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาไปกับพวกเขาโดยไม่คำนึงถึงเหตุผล

ความคิดเห็น