ตอนที่ 1985: เมืองหลวงแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิต

ตอนที่ 1985: เมืองหลวงแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิต

หลังจากที่พวกเขามาถึงเมืองหลวงของจักรวรรดิตะวันโลหิต เจี้ยนเฉินครุ่นคิดถึงสิ่งที่เขาควรทำต่อไป แม้ว่าเมืองหลวงของจักรวรรดิตะวันโลหิตนั้นเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในภาคใต้ แต่เขาก็ไม่สามารถคงอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป

ท้ายที่สุดเขาสามารถพูดได้ว่าเขาได้สร้างความบาดหมางกับองค์ชายเก้าของจักรวรรดิตะวันโลหิตเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในภูเขาหยินเจ็ดทลาย ที่นี่เขาเข้ามาใกล้องค์ชายเก้ามากขึ้นกว่าเดิม

นอกเหนือจากนั้นแม้ว่าเมืองหลวงของจักรวรรดิสามารถช่วยเขาให้พ้นจากห้วยอัน แต่คงเบี่ยงเบนได้ไม่นาน หากห้วยอันต้องการที่จะทำอะไรด้วยความประมาทอย่างไม่คิดจริง ๆ จักรวรรดิตะวันโลหิตก็จะไม่สามารถทำอะไรกับเขาได้

ท้ายที่สุดผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งได้สนับสนุนลัทธิปีศาจชั้นฟ้าคือคนที่อยู่เบื้องหลังห้วยอัน ไม่ต้องพูดถึงจักรวรรดินิรันดร์ตะวันโลหิต แม้กระทั่งกลุ่มชนชั้นสูงของที่ราบเมฆาก็ไม่กล้าที่จะยั่วผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่

“ในที่ราบเมฆาในปัจจุบันคงไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์นอกจากภาคกลาง ข้าต้องไปที่ภาคกลางจริง ๆ หรือ ? ” เจี้ยนเฉินคิด เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตงเทียนในตอนที่พูดถึงภูมิภาคกลาง ตระกูลตงของตงเทียนตั้งอยู่ในภาคกลาง

เขายังคงเก็บจี้หยกที่ตงเทียนให้ไว้เป็นอย่างดี

“ไม่ ข้าไม่สามารถไปภาคกลางได้แน่นอน ห้วยอันมาเพื่อฆ่าข้าด้วยตัวเอง มันหมายความว่าเขาตั้งเป้าว่าข้าเป็นหนามยอกอกเขา ถ้าข้าไปที่ภาคกลาง เขาจะตามไปอย่างแน่นอน เมื่อข้าดึงเขาไปยังภาคกลาง มันจะเพิ่มอันตรายให้กับลุงเซียวด้วยเช่นกัน ลุงเซียวมีลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณที่ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าใช้เวลาหลายปีในการควบหลั่นขึ้นมา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสิ่งต่าง ๆ มากมายเกินไป ดังนั้นหากผู้คนจากลัทธิปีศาจชั้นฟ้าเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผลที่ตามมาจะเกินความคาดหมาย ข้าไปที่นั่นไม่ได้ ข้าไม่ควรทำให้ลุงเซียวตกอยู่ในอันตรายไปมากกว่านี้” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว เขาค้นพบว่าถึงแม้ว่าที่ราบเมฆานั้นกว้างใหญ่ จริง ๆ แล้วก็ไม่มีที่ไหนที่เขาจะหนีไปได้

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะองค์กรที่อยู่เบื้องหลังห้วยอันนั้นยอดเยี่ยมเกินไป มิฉะนั้นแม้ว่าห้วยอันจะสามารถเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ ได้อย่างอิสระในภาคใต้ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในฐานะขั้นอสงไขย แต่ก็ไม่จำเป็นที่จักรวรรดินิรันดร์จะปฏิบัติต่อเขาด้วยความระมัดระวัง

“เจี้ยนเฉิน ข้าได้ยินมาว่าโลกเซียนมีที่ราบทั้งหมด 49 แห่งและดาวเคราะห์ใหญ่ 81 ดวง ที่ราบเมฆาของเราเป็นหนึ่งใน 49 แห่งเท่านั้น เนื่องจากเราไม่สามารถอยู่บนที่ราบเมฆาได้อีกต่อไป ทำไมเราไม่ออกไปชั่วคราวและกลับมาเมื่อเรามีพลังมากพอ ? ” ไคยะกล่าว แม้ว่านางจะไม่ได้ใช้เวลามากมายในโลกเซียน แต่นางก็มีความเข้าใจพื้นฐาน นางได้เรียนรู้ด้วยว่าลัทธิปีศาจชั้นฟ้านั้นทรงพลังเพียงใดจากสิ่งที่เจี้ยนเฉินบอกกับนาง ด้วยเหตุนี้นางจึงเข้าใจว่าปัญหานี้เป็นอย่างไรเมื่อพวกเขาถูกขั้นอสงไขยของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าไล่ล่า

ไคยะหยุดชั่วคราว หลังจากใช้ความคิดบางอย่าง นางพูดต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความเร็วในการบ่มเพาะของเรา ข้าเชื่อว่าเราต้องกลัวห้วยอันไปอีกไม่นาน”

“ออกจากที่ราบเมฆา” ความขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน มันง่ายที่จะพูดแบบนั้น แต่มันไม่ง่ายเลยหากต้องบ่มเพาะ เขาไม่ได้มีเหรียญผลึกห้าสีเพื่อใช้ในการสร้างค่ายกลส่งตัว

ค่ายกลส่งตัวทางไกลระหว่างที่ราบมีราคาแพงมาก ในอดีตนางฟ้าเฮายู่ยังต้องสังหารผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่ทรงพลังอย่างยิ่งของจักรวรรดิเสิ่นเตาเพื่อให้ได้เหรียญผลึกห้าสีเพียงพอที่จะกลับบ้าน

ในขณะนี้,แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะมีเหรียญผลึกคุณภาพสูงสุดจากหย่าซีเหลียน แต่ก็ยังไม่เพียงพอเมื่อมันถูกแปลงเป็นเหรียญผลึกห้าสี

ในขณะนี้สีหน้าของเจี้ยนเฉินและไคยะก็เปลี่ยนไป ทันใดนั้นพวกเขาก็มองข้างหลังและพบว่ามีสามรัศมีปีศาจแผ่ออกจากปลายถนนที่จอแจ พวกเขาพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉินและไคยะอย่างรวดเร็วมาก

“เป็นรัศมีปีศาจที่มีพลังอำนาจมาก พวกเขามาจากลัทธิปีศาจชั้นฟ้า”

“พวกเขาคือราชาเทพจากลัทธิปีศาจชั้นฟ้า พวกเขามาถึงเมืองหลวงแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิตจริง ๆ ”

“ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าจองหองมาก พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำตัวอ่อนน้อมอย่างไรในเมืองหลวงของจักรวรรดิตะวันโลหิต พวกเขาดูถูกจักรวรรดิตะวันโลหิตอย่างสิ้นเชิง”

การมาถึงของราชาเทพทั้งสามจากลัทธิปีศาจชั้นฟ้านั้นดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมากในเมืองหลวงของจักรวรรดิ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าพวกเขามองดูทั้งสามราชาเทพด้วยความไม่พอใจ แต่ไม่มีใครกล้าที่จะยืนขวางทาง