ตอนที่ 1987: ชายชราเสื้อแดง

ตอนที่ 1987: ชายชราเสื้อแดง

นี่เป็นครั้งที่สองที่ห้วยอันได้โจมตีเจี้ยนเฉินและไคยะ ครั้งแรกที่เขาล้มเหลว เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจี้ยนเฉินและไคยะ แต่เขาต้องการดึงราชาศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดออกมา

เป็นผลให้เจี้ยนเฉินและไคยะยังคงสามารถตอบโต้กลับได้ในเวลานั้น แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความสำคัญเทียบเท่ากับมดสำหรับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น แต่พวกเขาก็ยังสามารถตอบโต้กลับได้ในระหว่างการเผชิญหน้าก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เจี้ยนเฉินและไคยะกำลังจะเข้าสู่ยานอวกาศ ห้วยอันเข้าใจพลังของยานพาหนะเป็นอย่างดี เขาจึงพุ่งตรงไปอย่างฉับพลัน

พลังของการโจมตีครั้งนี้รุนแรงกว่าตอนที่เขาโจมตีพวกเขาครั้งแรก แรงกดดันมหาศาลทำให้ไคยะและเจี้ยนเฉินตัวแข็ง

ใบหน้าของปรมาจารย์เฉินหลงเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขาต้องการที่จะรีบกลับไปช่วยไคยะ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้เพื่อต่อต้านการจู่โจมจากผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น

“ห้วยอัน เจ้าไม่ได้ดูถูกจักรวรรดิตะวันโลหิตมากเกินไปหรอกหรือ ? ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่จะแสดงให้เห็นว่าลัทธิปีศาจชั้นฟ้าของเจ้าเย่อหยิ่งเพียงใด” ในขณะนี้เสียงผู้สูงอายุดังขึ้น ชายชราเสื้อคลุมสีแดงปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ เหนือยานรบอวกาศ

ชายชรายังคงซ่อนพลังแห่งการมีอยู่ ทำให้ไม่สามารถบอกระดับการบ่มเพาะหรือตรวจสอบการมีอยู่ของเขาได้ ดูเหมือนว่าเขาจะหลอมรวมกับท้องฟ้าทั้งใบเมื่อเขาปรากฏตัว

ชายชรามองห้วยอันอย่างเย็นชาและยกมือขวาขึ้นอย่างใจเย็น เขายื่นนิ้วเบา ๆ ไปที่มือที่มุ่งไปยังเจี้ยนเฉินและไคยะ

การเคลื่อนไหวดูธรรมดา มันไม่ได้ให้พลังงานใด ๆ และไม่ได้มีแรงกดดันใด ๆ เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม มิติข้างหน้าชายชราก็หดเกร็งและก่อให้เกิดระลอกคลื่นในอวกาศ แพร่กระจายด้วยความรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อมือใหญ่ของห้วยอันอยู่ห่างจากเจี้ยนเฉินและไคยะเพียง 10 เมตร ทันใดนั้นมันก็หยุดชะงัก มิติรอบ ๆ ดูเหมือนจะถูกแช่แข็งในขณะนั้น

อย่างไรก็ตามมันชัดเจนแล้วว่าผลกระทบไม่ได้จบเพียงแค่นั้น ในช่วงเวลาต่อมา มิติในบริเวณนั้นแตกกระจายเสียงดังจากพลังแห่งการมีอยู่ ทำให้เกิดรอยแตกขนาดใหญ่ เศษมิตินับไม่ถ้วนและลมจากอวกาศพุ่งออกไปรอบ ๆ มือของห้วยอัน

เศษมิติและลมนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง มือของห้วยอันเปื้อนเลือดภายในครั้งเดียวจากเศษซากและลม

สายตาของห้วยอันเย็นชา เขามองไปที่ชายชราอย่างเสียอารมณ์ ชายชราขังมือขวาของเขาไว้ที่นั่น ดังนั้นเขาจึงต้องทนต่อการทำลายล้างของเศษมิติและลม ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน มือของเขาก็ยังติดอยู่ที่นั่น

อย่างไรก็ตามเขาไม่สนใจมือขวาของเขาเลย เขามองเจี้ยนเฉิน และจิตสังหารของเขาก็ปะทุขึ้นในทันที เขาใช้กระแสจิต กระบี่ปรากฏขึ้นบนหัวของเขา มันเป็นสีแดงราวกับว่ามันถูกชโลมไปด้วยเลือด เมื่อมันปรากฏตัว มันก็ส่งกลิ่นคาวเลือดฟุ้งไปหมด เสียงคร่ำครวญของภูตผีนับไม่ถ้วนดูเหมือนจะปรากฏขึ้นมา ขณะที่วิญญาณมากมายกระเสือกกระสนดิ้นรนในนั้น

เห็นได้ชัดว่ากระบี่ถูกปกคลุมไปด้วยเลือดเป็นเวลาอันยาวนาน มันกลายเป็นวัตถุปีศาจจนสมบูรณ์

“ปัง ! ”