ตอนที่ 2027 - พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เปิด (1)

ตอนที่ 2027 – พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เปิด (1)

ทันทีที่กลุ่มของเจี้ยนเฉินขึ้นมาบนดาดฟ้า ผู้คนในตระกูลหยุนที่มารวมตัวกันก็หันมามองพวกเขา

มีเพียงหยุนเหลียนชิงเพียงคนเดียวที่ปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสามอย่างเป็นมิตรและคำนับพร้อมด้วยรอยยิ้มทันทีเพื่อแสดงความปรารถนาดีของเขา มันจริงใจอย่างสมบูรณ์โดยไม่มีการแกล้งทำเลย

สำหรับคนอื่น ๆ ในตระกูลหยุนประมาณครึ่งหนึ่งของพวกเขาโดยมีหยุนเหวยเฟิงเป็นหัวหน้า มองดูกลุ่มของเจี้ยนเฉินด้วยความเป็นอริเป็นอย่างมาก อีกครึ่งหนึ่งเย็นชาและสีหน้าของพวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนเลย ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถือตัวในขณะที่พวกเขามองเจี้ยนเฉิน, ไคยะและปรมาจารย์เฉินหลงอย่างไร้อารมณ์

แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่หลายคนเคยเห็นเจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ พวกเขาก็ได้รู้การมีตัวตนของพวกเขาเมื่อหลายเดือนก่อน พวกเขารู้ด้วยว่าคนเหล่านี้ใช้เหรียญเนปจูนของตระกูลหยุนถึงสามที่

แม้ว่าสิ่งนี้จะทำให้คนในตระกูลหยุนไม่พอใจ แต่พวกเขารู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดได้อนุมัติสิ่งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงระงับความไม่พอใจอย่างลึกซึ้ง

อย่างไรก็ตาม ท่านหญิงผู้งดงามของครอบครัวหยุนในชุดสีชมพูก็โกรธทันทีเมื่อเห็นเจี้ยนเฉิน ไคยะและปรมาจารย์เฉินหลงมาถึง นางวางมือบนสะโพกของนางแล้วร้องออกมาว่า“ เจ้าทั้งสามคน เจ้ามาสาย แล้วจะเป็นองครักษ์ของข้าได้อย่างไร ? เมื่อเจ้าเป็นองครักษ์ เจ้าควรเข้าใจความรับผิดชอบของเจ้าในฐานะองครักษ์ แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าองครักษ์ควรทำอะไรและควรระวังอะไรบ้าง ? ”

ท่านหญิงหยุนซินพูดเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกันสีหน้าของนางก็ยิ่งเย็นชาลงเรื่อย ๆ นางมองหยุนเหลียนชิงอย่างไม่มีความสุขและชี้ไปที่คนทั้งสามด้วยนิ้วที่เรียวงาม นางพยายามซ่อนความโกรธของนางขณะที่นางพูดว่า “ท่านลุงชิง ดูองครักษ์ที่ท่านหามาเพื่อข้า พวกเขาไม่ระมัดระวังอะไรเลย พวกเขาจะถูกนำไปเปรียบเทียบกับ หัวฉี, ถังหลิงและโจวเสี่ยวเฉียน ได้อย่างไร?”

การวิพากษ์วิจารณ์อย่างเปิดเผยของท่านหญิงต่อคนทั้งสาม ประกอบกับวิธีที่นางมองพวกเขาโดยตรงในฐานะองครักษ์ของนาง ทำให้สีหน้าของหยุนเหลียนชิงมืดครึ้มทันทีขณะที่จ้องมองหยุนซิน เมื่อนางต้องการสาธยายต่อ เจี้ยนเฉินพูดแทน

“เจ้าต้องเป็นท่านหญิงของครอบครัวหยุน หยุนซินใช่หรือไม่ ? แม่นางหยุนซิน ข้า เจี้ยนเฉิน เกี่ยวกับเรื่องที่แม่นางพูดในตอนนี้ ข้าต้องย้ำบางสิ่งบางอย่างในกรณีที่แม่นางหยุนซินเข้าใจผิด” เจี้ยนเฉินพูดอย่างมั่นคงขณะที่เขาเดินไปข้างหน้าพร้อมกับไคยะและปรมาจารย์เฉินหลงอย่างมั่นคง

ถึงแม้จะมีราชาเทพของครอบครัวหยุนรวมตัวกันอยู่ต่อหน้าพวกเขาทั้งสามคน พวกเขาทั้งสามก็ไม่รู้สึกกลัวเลย

เจี้ยนเฉินกล่าวต่อไปว่า“ แม่นางหยุนซิน ประการแรกเราไม่ใช่องครักษ์ของเจ้า ดังนั้นเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่งกับสิ่งที่เราทำ ประการที่สองตามข้อตกลงของเรา เราจะปกป้องเจ้าเมื่อเราเข้าสู่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเท่านั้น ดังนั้นก่อนที่เราจะเข้าไป เราจะไม่รับผิดชอบ”

“ และแม้หลังจากที่เราเข้าไปในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน เราก็จะปกป้องเจ้าเพียงปีเดียวเท่านั้น เราจะช่วยเหลือเจ้าในทุกสิ่งที่เราจะได้รับรวมถึงสมบัติถ้าเราเจอด้วย หลังจากหนึ่งปีแล้วจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องระหว่างเราอีกต่อไป”

นอกเหนือจากหยุนเหลียนชิงแล้วคำพูดของเจี้ยนเฉินก็ทำให้ทุกคนในตระกูลหยุนประหลาดใจ พวกเขามองเจี้ยนเฉินด้วยความงุนงงในขณะที่รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

ในอดีตเมื่อใดก็ตามที่ขั้นเหนือเทพพูดกับพวกเขา พวกเขาล้วนแต่สุภาพและอ่อนน้อม

ไม่เพียงแต่ขั้นเหนือเทพนี้ไม่แสดงความหวาดกลัวต่อราชาเทพทั้งหมดของครอบครัวหยุนเท่านั้น เขายังพูดถึงข้อตกลงของเขากับพวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นขั้นเหนือเทพที่กล้าหาญเช่นนี้

“ เฮ้ ความกล้าหาญของเจ้ามีค่าควรแก่การได้พูดคุยกับครอบครัวหยุนของเรา ข้าแค่สงสัยว่าเจ้ามีสิทธิ์นั้นหรือไม่” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอยู่ในวัยสามสิบต้น ๆ ก็เย้ยหยันมาจากในหมู่ฝูงชน แววตาที่ชั่วร้ายทอประกายผ่านดวงตาของเขา เขาก้าวไปหนึ่งก้าวปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาหายตัวไป เขายิ้มอย่างเย็นชาขณะที่ตบไปที่เจี้ยนเฉิน

“หยุนชานหยุด ! ” สีหน้าของหยุนเหลียนชิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อเขาร้องออกมาอย่างเย็นชา เขาไม่ได้คาดหวังว่าหยุนชานจะโจมตีเจี้ยนเฉิน เขาต้องการจะหยุดเขา แต่มันก็สายเกินไปแล้ว