ตอนที่ 2058 : กล้วยไม้กลืนกิน

ตอนที่ 2058 : กล้วยไม้กลืนกิน

เฮยหยาพูดอะไรไม่ออก จากนั้นเขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมา การสาบานนี้เท่ากับการหักหลังองค์ชายห้า

“เจ้าไม่คิดจะตกลงสินะ ? ” เจี้ยนเฉินเอ่ยขึ้นมา

“ข้า…” เฮยหยาลังเล เมื่อเขาคิดถึงการที่เจี้ยนเฉินสามารถฆ่าไป่ฉีและไป่เฮอได้อย่างง่ายดาย ทั้งสองร่วมมือกับรวมถึงการที่เขาเพิ่งขึ้นเป็นราชาเทพได้ไม่นาน เฮยหยาก็ตัดสินใจได้ เขากัดฟันแน่นและพูดขึ้นมา “ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะยอม แต่เจ้าต้องรับรองว่ากลุ่มขององค์ชายห้าจะไม่สามารถออกไปจากพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ไม่งั้นแล้วหากองค์ชายห้ารู้ว่าข้าหักหลังเขา ตระกูลของข้าได้ถูกทำลายแน่ ถ้าเจ้าทำแบบนั้นไม่ได้ งั้นข้ายอมตายด้วยน้ำมือของเจ้าดีกว่าการที่ตระกูลข้าจะถูกทำลาย” เฮยหยาเหมือนจะไม่ได้ผูกพันธ์อะไรกับองค์ชายห้า จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้เต็มใจจะมาเป็นองครักษ์ให้กับองค์ชายห้าด้วยซ้ำ มันเป็นองค์ชายห้าที่ขู่เขาและบังคับเขา ดังนั้นเขาจึงแค้นเคืององค์ชายห้ามาโดยตลอด

“ได้ ข้าตกลง” เจี้ยนเฉินตอบกลับโดยไม่ลังเล ความสามารถที่เฮยหยามีนั้นทำให้เจี้ยนเฉินพอใจ มันคงจะมีประโยชน์ในไม่ช้า ยิ่งกว่านั้นเขาก็มีความบาดหมางกับองค์ชายห้าเนื่องจากเขาฆ่าลูกน้องของอีกฝ่ายไป องค์ชายห้าคงไม่ยอมปล่อยวางเรื่องนี้แน่ ดังนั้นคงเกิดการต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายในไม่ช้า

หลังจากนั้นเฮยหยาก็ทำพันธสัญญาโลหิตว่าจะจงรักภักดีต่อเจี้ยนเฉิน แต่เขายังคงย้ำว่าตราบใดที่องค์ชายห้ายังมีชีวิตอยู่ เขาจะไม่เลือกอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน

“ข้าแค่ต้องออกจากที่นี่และหาที่ซ่อนตัว ข้าไม่อาจจะให้องค์ชายห้ารู้ได้ว่าข้าหักหลังเขา ไม่เช่นนั้นเมื่อเขาออกจากที่นี่ไปได้ ตระกูลของข้าคงจบสิ้น” เฮยหยาพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“เจ้าอยู่ในภูเขาแห่งนี้ได้ ที่นี่ปลอดภัย ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้ หากองค์ชายห้ามาที่นี่ แม้ว่าเขาจะมีพวกอยู่ในบัลลังก์ราฃาเทพคอยปกป้อง แต่พวกนั้นนั่นแหละที่จะตาย” เฉินหลงพูดขึ้น

เฮยหยามองไปที่เฉินหลงและอดไม่ได้ที่จะคิดถึงกล้วยไม้ของไป่เฮอที่ระเบิดโดยไม่มีเหตุผล เขาได้ถามออกมาด้วยความกลัว “เจ้าใช้ลูกไม้อะไรหรือตอนที่ข้าพยายามจะหนีก่อนหน้านี้ ? ”

เฉินหลงพยักหน้า

“ก็ได้ ข้าจะอยู่ในภูเขาแห่งนี้ไปก่อน” เฮยหยาตกลงทันทีด้วยท่าทีตรงไปตรงมา

หลังจากนั้นเฮยหยาก็หาถ้ำอยู่ใกล้ ๆ เพื่อพำนักอยู่ เจี้ยนเฉินมองไปที่เฉินหลงและถามขึ้นมา “ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็พบกับโชค เจ้าทำให้ข้าแปลกใจตอนที่เจ้าทำลายกล้วยไม้นั่น และข้าก็ไม่รู้เลยว่าเจ้าหยุดเฮยหยาไว้ได้อย่างไร”

เฉินหลงถอนหายใจออกมา “ข้าเจอโชคเข้าจริง ๆ เจี้ยนเฉิน ถ้าข้าบอกว่าข้าฆ่าพวกขั้นอสงไขยได้อย่างง่ายดายที่นี่ เจ้าจะเชื่อข้ารึไม่ ? ”

ตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายและมองไปที่เฉินหลง เขามองดูเฉินหลง อยู่สักพัก หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้น “ข้าเชื่อเจ้า แต่เจ้าได้พลังนี้มาได้ยังไงกัน ? ”

“ข้าสามารถควบคุมค่ายกลของจอมปราชญ์สูงสุดในภูเขาแห่งนี้ได้ ทั้งภูเขานี้เป็นอาณาเขตของข้า” เฉินหลงไม่ได้ปิดบังอะไรเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินหรี่ตาลงด้วยความตะลึงและยากจะสงบสติอารมณ์ไว้ได้

หลังจากนั้นสักพักเขาก็ถอนหายใจออกมาและสงบสติอารมณ์ตัวเอง เขามองไปที่เศษกล้วยไม้ เขารู้แล้ว่ามันถูกทำลายโดยค่ายกลของจอมปราชญ์สูงสุดภายใต้การควบคุมของเฉินหลง

ทันใดนั้นตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่ลง ในพริบตาเขาก็โผล่มาข้าง ๆ เศษกล้วยไม้และพบเมล็ดขนาดเท่ากับนิ้วโป้งภายในรากที่แตกออก มันส่องประกายด้วยแสงที่พร่ามัว พลังชีวิตที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่ภายในเมล็ด พลังของมันโดดเด่นอย่างมาก