ตอนที่ 2107: พี่ชายของเจี้ยนเฉิน

ตอนที่ 2107: พี่ชายของเจี้ยนเฉิน

“ฮ่าฮ่าฮ่า คนโง่ผู้นี้คือใคร ? เขาเปิดเผยความเป็นศัตรูของเขาต่อเจี้ยนเฉินในเวลานี้ และเขายังระบุด้วยว่าเขาต้องการฆ่าเจี้ยนเฉิน เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คนที่ชื่อหมิงตงกำลังล้างแค้นให้เจี้ยนเฉินตอนนี้ ? หรือเป็นเพราะทั้งความแข็งแกร่งและภูมิหลังของเขานั้นเพียงพอที่จะปราบปรามหมิงตงได้อย่างหมดจด จนถึงจุดที่เขาไม่จำเป็นต้องกลัวภัยคุกคามของหมิงตงเลย…”

“ข้าเพิ่งรู้จักเขา เขาเป็นสุดยอดราชาเทพแห่งลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์จากที่ราบอัคคีฟ้า ชื่อของเขาคือจุนกง ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาที่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน…”

“ลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์รึ ? ฮ่าฮ่า ข้าได้ยินอาจารย์พูดถึงลัทธินี้ ในอดีตเนื่องจากการดำรงอยู่ของบรรพชนที่สาม ลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นองค์กรสูงสุดที่มีชื่อเสียงทั่วโลกเซียน ไม่มีใครในโลกเซียนที่กล้าทำให้พวกเขาขุ่นเคือง แต่น่าเสียดาย หลังจากบรรพชนที่สามเสียชีวิต ลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์ก็ตกต่ำลงเช่นกัน ตอนนี้อาจมีคนเพียงไม่กี่คนในดลกเซียนที่ยังจำลัทธินี้ได้ … ”

“ถ้าบรรพชนที่สามยังคงอยู่ จะไม่มีใครกล้าพอที่จะทำให้เขาขุ่นเคืองในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน แต่สำหรับตอนนี้ หืมม…”

เหล่าราชาเทพที่รวมตัวกันในสภาพแวดล้อมกล่าวถึงเรื่องราวเบา ๆ พวกเขาทั้งหมดมองจุนกงด้วยการถอนหายใจหรือบางคนก็เยาะเย้ยและส่ายหน้า

ในฐานะที่เป็นสุดยอดราชาเทพ จุดแข็งส่วนตัวของจุนกงนั้นยอดเยี่ยมมาก แม้ว่าเขาจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของเขาเนื่องจากความตายของเจี้ยนเฉิน แต่เขาก็ยังสามารถสัมผัสได้ทันทีเมื่อมีผู้คนมากมายมองดูเขา ทันใดนั้นเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ บรรยากาศที่แปลกทำให้หัวใจของเขาหดเกร็งและเสียงหัวเราะของเขาหยุดลง

ในช่วงเวลาต่อมา มีพลังแห่งการมีอยู่อันทรงพลังมาก เส้นปราณกระบี่ยาวหลายเมตรฉีกออกไปในอากาศด้วยพลังอันบริสุทธิ์และกฎแห่งการทำลายล้างอันหนาแน่น มันพุ่งเข้าหาจุนกงอย่างไร้ความปราณี

ทันใดนั้นร่างกายของจุนกงก็สั่นสะเทือนเมื่อปราณกระบี่ล็อคเขาไว้ ทันใดนั้นเขาก็มองปราณกระบี่ที่พุ่งเข้าหาเขาโดยตรง ขณะที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน

พลังของปราณกระบี่ทำให้เขาตกใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฎแห่งการทำลายล้างภายในปราณกระบี่ที่ดูเหมือนว่าจะสามารถทำลายทุกสิ่งได้ ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถป้องกันตัวเองได้

ขลุ่ยหยกปรากฏขึ้นในมือของจุนกงอย่างเงียบ ๆ เขายืนอย่างเคร่งเครียดพร้อมขลุ่ยหยกที่สัมผัสปาก ทันทีที่เขาเริ่มเล่นมัน เสียงที่มีเสน่ห์ดังขึ้น มันเป็นที่น่าพอใจและเหมือนเป็นเสียงสวรรค์ และมันก็เพียงพอที่จะเจาะลึกเข้าไปในวิญญาณของทุกคนและขโมยจิตใจของพวกเขา

เมื่อเสียงขลุ่ยดังขึ้น ระลอกคลื่นที่มองเห็นจึงขยายออกไปด้านนอกเหมือนลูกศรเพื่อรับปราณกระบี่ที่กำลังพุ่งเข้ามา

บูม ! บูม ! บูม …

เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นเมื่อคลื่นเสียงปะทะกับปราณกระบี่ จุนกงใช้เส้นทางแห่งดนตรีของเขาและพลังแห่งขลุ่ยเพื่อป้องกันปราณกระบี่กับกฎแห่งการทำลายล้าง

อย่างไรก็ตาม ปราณกระบี่นั้นทรงพลังเกินไป ด้วยความแข็งแกร่งของจุนกงที่เพิ่งจะเพียงพอที่จะทำให้เขาอยู่บนบัลลังก์ราชาเทพ มันจึงยากสำหรับเขาที่จะจัดการกับมัน หลังจากที่เขาสร้างคลื่นเสียงได้หลายร้อยคลื่น เขาสามารถกระจายพลังของปราณกระบี่ได้เพียงครึ่งหนึ่ง

และตอนนี้ปราณกระบี่พร้อมกับกฎแห่งการทำลายล้างได้มาถึงข้างหน้าเขาแล้ว

แสงโหดเหี้ยมกระพริบวูบวาบผ่านดวงตาของจุนกง จากนั้นเขาก็แผดเสียงเป่าขลุ่ยหยกโดยใช้พลังแห่งการบ่มเพาะเพื่อทำลายปราณกระบี่ที่เหลืออยู่

หลังจากเสียงระเบิด ปราณกระบี่ก็แยกย้ายกันไปจนหมด อย่างไรก็ตามจุนกงก็หมดสภาพเช่นกัน มีรูหลายรูปรากฏบนเสื้อคลุมหรูหราที่เขาสวมอยู่

ในขณะที่ทั้งสองต่อสู้กัน คลื่นกระแทกพลังงานทำลายความมั่นคงของภูเขาไฟในบริเวณใกล้เคียง ดังนั้นภูเขาหลายสิบลูกจึงปะทุขึ้นในเวลาเดียวกัน ลาวาตกลงมาจากท้องฟ้าเหมือนสายฝนพร้อมด้วยเหรียญผลึกแห่งไฟมากมาย ทำให้เหล่าราชาเทพต่างพากันหลบฝนไฟและทำให้พวกเขาหลบหลีกความหวาดกลัว

“เจ้าเล่นขลุ่ยดีจริง ๆ มันเพียงพอที่จะทำให้ใจของข้าสะท้อนไปกับมัน มันดึงความคิดของข้าออกไปแม้ว่าข้าจะพยายามต่อต้าน เขาเป็นอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมของลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์นี่เอง ความเชี่ยวชาญด้านดนตรีของเขาได้ขยายขอบเขตอันไกลโพ้นของข้า อย่างไรก็ตามมันยังเร็วเกินไปสำหรับเขา…” สุดยอดราชาเทพอดไม่ได้ที่จะชื่นชมจากระยะไกล