ตอนที่ 2185 : อภัยโทษ

“มันหมายความว่าเราออกจากที่นี่ไม่ได้หรือ ? ” สีหน้าของไคยะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เจี้ยนเฉินมองไปยังการต่อสู้ระหว่างทั้งสามคนด้วยท่าทีอึดอัด เขาพลิกฝ่ามือและเอายันต์ส่งตัวจักรวาลออกมา เจี้ยนเฉินกำลังจะใช้ยันต์ส่งตัวจักรวาลแต่เขาก็ลังเลขึ้น

นี่คือยันต์ส่งตัวจักรวาลแผ่นสุดท้ายที่เขามี เขาไม่เต็มใจจะใช้มันนอกซะจากว่าเขาจะเผชิญหน้ากับความตาย เขาเข้าใจว่าแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงคงไม่อคติต่อเขา ยังไงซะพี่ชายร่วมสาบานของเขา หมิงตง ก็เป็นองค์ชายเก้าของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง เพราะแบบนั้นแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่น่าจะสร้างปัญหาอะไรให้เขา

สิ่งที่เขากังวลจริง ๆ คือแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองจะรับรู้ถึงหอคอยอนัตตาหรือไม่

หากพวกนั้นรับรู้ได้ถึงหอคอยอนัตตา หอคอยอนัตตาก็คงต้องตกเป็นของพวกนั้น

ตอนนั้นไคยะได้จับมือเจี้ยนเฉินเอาไว้ หยุดไม่ให้เขาใช้ยันต์ส่งตัวจักรวาล นางได้พูดขึ้นว่า “เรายังไม่ได้เผชิญหน้ากับความตาย อย่าเพิ่งใช้ยันต์ บางทีมันอาจจะไม่แย่แบบนั้นก็ได้”

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น” มือที่กำยันต์ส่งตัวจักรวาลคลายลง เขามองไปยังการต่อสู้ที่อวกาศรอบนอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หญิงชราสู้กับแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ 2 คนพร้อมกัน การต่อสู้นี้ดุเดือดอย่างมาก กฎปะทะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิติที่พังทลายนี้ทำให้ดวงดาวนับไม่ถ้วนต้องกลายเป็นฝุ่นผง

หญิงชราดูเหมือนว่าจะแพ้ในไม่ใช้หลังจากที่เริ่มสู้ ไม่นานนางก็กระอักเลือดอกมาและกระเด็นกลับออกไป นางบินมาทางยานอวกาศของเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินลังเลไปเล็กน้อย ก่อนจะบินออกมาจากยานอวกาศและรับหญิงชราเอาไว้

ใบหน้าของหญิงชราซีดเผือดและนางก็ตัวชุ่มไปด้วยเลือด นางไอออกมาอยู่หลายครั้งและพูดด้วยเสียงที่แหบและอ่อนล้า “เจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้ อย่าเข้ามายุ่ง” หากฟังโดยผิวเผินแล้วนี่คือสิ่งที่นางพูด แต่เจี้ยนเฉินกลับได้ยินอีกเสียง “อย่าเอาหอคอยอนัตตาออกมา ตราบใดที่เจ้าซ่อนหอคอยอนัตตาไว้ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่แม่ทัพทั้งสองจะพบมัน”

ข้อความนี้ทำให้เจี้ยนเฉินใจเย็นลง ในที่สุดเขาก็โล่งใจได้

ในเวลาเดียวกันจิตวิญญาณกระบี่ก็ทำการซ่อนตัวไปเช่นกัน

เจี้ยนเฉิน ในตอนนี้ไม่ได้เป็นผู้บ่มเพาะกระจอกแบบเดิมเหมือนในอดีต เพราะความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาจึงซ่อนตัวได้ดียิ่งกว่าเดิม รวมกับการร่วมมือของจิตวิญญาณกระบี่ เขาจึงมั่นใจว่าแม้แต่ขั้นบรรพกาลก็ไม่อาจะหาจิตวิญญาณกระบี่พบ แม้ว่าจะเผชิญหน้ากันก็ตาม

ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็กลายเป็นแสงสีทอง เขาหันกลับไปมองและพบว่าแม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองในชุดเกราะสีทองได้โผล่มาใกล้ ๆ ราวกับทำการเคลื่อนย้ายมา

เกราะนี้ส่องแสงออกมาราวกับดวงอาทิตย์ ภายใต้แสงสีทองนี้แม่ทัพทั้งสองดูพร่ามัวราวกับเทพสูงส่ง “ขั้นบรรพกาล ! ” ใจของเจี้ยนเฉินเต้นรัว เขาเคร่งเครียดอย่างมาก

ไคยะได้บินออกมาจากยานและยืนอยู่ข้างเจี้ยนเฉิน นางเองก็มองไปที่แม่ทัพทั้งสองด้วยความระวัง

แต่แม่ทัพทั้งสองกลับไม่ได้มองไปที่เจี้ยนเฉินกับไคยะเลยแม้แต่น้อย ในสายตาพวกเขาแล้ว ราชาเทพไม่ต่างอะไรจากมด เจี้ยนเฉินกับไคยะไม่อาจทำให้พวกเขาสนใจได้

ทั้งสองมองไปที่หญิงชราและหนึ่งในนั้นก็ได้ตะโกนออกมา “ ซูหราน ครั้งนี้เจ้าจบสิ้นแล้ว”

“ซูหราน เจ้าหนีมาหลายล้านปี เจ้าคงเหนื่อยล้า เราสองคนเองก็ไล่ล่าเจ้ามาหลายล้านปี ดังนั้นเราเองก็เหนื่อยเช่นกัน มาจบเรื่องนี้เพื่อที่เราจะได้กลับไปรายงานภารกิจ” แม่ทัพคนหนึ่งถอนหายใจออกมา น้ำเสียงเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

อาจารย์ของซูหรานคือศิษย์ของอัครสูงสุดอนัตตา ส่วนพวกเขาคือทหารที่ภักดีที่ถูกบ่มเพาะขึ้นมาโดยพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง พวกเขาต่างก็มีทักษะลับมากมายรวมไปถึงวิธีหนีด้วย ผลก็คือการไล่ล่าและหนีระหว่างพวกเขาได้กินเวลามากว่าหลายล้านปีนี้จะมาสิ้นสุดกันในวันนี้

ความคิดเห็น