ตอนที่ 2225: ค่ายกลจักรวาลบงกชเพลิงพิสุทธิ์

“ศิษย์น้อง มีอะไรผิดปกติหรือ ? ทำไมเจ้าถึงทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่ตลอดเวลา ? หากมีสิ่งใดมารบกวนเจ้า เจ้าสามารถบอกข้าได้เลย ข้าอาจช่วยเจ้าได้” ไป๋หยุกระซิบใส่หูของเจี้ยนเฉิน มีกลิ่นหอมสดชื่นบนร่างกายของนาง น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวล

แม้แต่หานซินก็สามารถบอกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเจี้ยนเฉิน เขาถามคำถามง่าย ๆ สองสามข้อและไม่ได้สอบสวนเรื่องนี้อีกต่อไป

จ้าวเฟิงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม เขาไม่สนใจเจี้ยนเฉิน

ในที่สุดสามวันผ่านไป ในวันนั้นเจี้ยนเฉินตั้งใจขอหยุด 1 วันและไม่ได้ไปที่ยอดเขา เขายืนอยู่ข้างนอกที่พัก รอการมาถึงของโมเทียนหยุนอย่างเงียบ ๆ

“ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง ที่พักของเจ้าอยู่ที่นี่เอง ในที่สุดข้าก็พบเจ้า ดูเจ้าสิ จากสถานที่ทั้งหมดที่เจ้าสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ เจ้าเลือกสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ทำให้ข้าต้องใช้เวลามากมายในการค้นหาเจ้า และทำไมที่นี่รกจัง ? มีวัชพืชและพุ่มไม้ทุกที่ สถานที่เช่นนี้เป็นที่อยู่อาศัยได้อย่างไร ? ” ไป๋หยูบินเข้ามาจากระยะไกลอย่างช้า ๆ ในขณะที่ได้รับการห่อหุ้มจากพลังเซียนธาตุแสง

“ศิษย์น้อง เจ้ามาทำไม ? ” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วขณะที่มองดูไป๋หยูที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

ไป๋หยูย่นจมูกของนางด้วยความไม่พอใจ นางแค่นเสียงและพูดว่า “ศิษย์น้องเป็นอะไร ? เจ้าควรจะเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ข้าเคยบอกไปแล้วก่อนหน้านี้ ก่อนที่ความแข็งแกร่งของเจ้าจะแซงหน้าข้า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกข้าว่าศิษย์น้อง”

ไป่หยุนเดินไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินแล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาโตและสดใส นางพูดว่า “ศิษย์น้อง เจ้าผิดปกติในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และเจ้าไม่ได้ไปชั้นเรียนของอาจารย์ ข้าเป็นห่วงเจ้า ข้าจึงตั้งใจมาถามไถ่”

“ ขอบคุณสำหรับความกังวล ศิษย์น้อง แต่ข้าสบายดี ข้าวางแผนที่จะเก็บตัวทำสมาธิ โปรดกลับไปด้วย” เจี้ยนเฉินกล่าวก่อนที่จะหันหลังกลับและเข้าบ้านของเขา เขาเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันและกันไป๋หยูไว้ข้างนอก

เขากังวลอย่างมากเกี่ยวกับเสี่ยวหลิง ดังนั้นเขาจึงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับไป๋หยู

ไป่หยูยืนอยู่ข้างนอกที่พักและมองไปที่ทางเข้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยค่ายกล นางยู่ปากด้วยความไม่พอใจมากในขณะที่นางบ่นอย่างเงียบ ๆ “ ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ ข้าคงจะไม่มาหาเจ้า”

เมื่อไป๋หยูจากไป โมเทียนหยุนก็ปรากฏตัวด้วยแสงสว่างเงียบ ๆในจุดที่นางยืนก่อนหน้านี้ เขาผ่านค่ายกลระดับต่ำของเจี้ยนเฉินและเข้าสู่ที่พัก

“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน เราไปกันเลยได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินกระตือรือร้นทันทีเมื่อเขาเห็นโมเทียนหยุน

“ยิ่งเราเสียเวลามากเท่าไหร่ อันตรายที่เสี่ยวหลิงต้องเผชิญก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น อย่ารออีกเลยและออกเดินทางเลยในตอนนี้” โมเทียนหยุนกล่าว เขาคว้าไหล่ของเจี้ยนเฉินด้วยมือเดียวในขณะที่เครื่องรางหยกปรากฏอยู่อีกข้างหนึ่ง หลังจากเปิดใช้งานเครื่องราง พลังงานสำหรับการเคลื่อนย้ายทางไกลก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและล้อมรอบพวกเขา พวกเขาจึงหายตัวไปในพริบตา

เมื่อเจี้ยนเฉินปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขามาถึงอวกาศกว้างใหญ่รอบนอก เขารู้ว่าตอนนี้เขาออกจากที่ราบรกร้างแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ไกลแค่ไหน

“ร่างกายดั้งเดิมของอาวุโสโเทียนหยุนติดอยู่ที่นี่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินคิด แสงในดวงตาของเขาสั่นไหวในขณะที่เขาศึกษาทุก ๆ ตารางนิ้วของมิติที่นั่น แต่ท้ายที่สุดเขาก็ล้มเหลวที่จะหาอะไรเจอ

ในขณะนี้ มิติที่อยู่ใกล้พวกเขาก็บิดเบี้ยวและรอยแยกของมิติขนาดใหญ่ก็เปิดออก อุกกาบาตบินออกมาภายใต้การเฝ้าดูของเจี้ยนเฉิน

ทันใดนั้นดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคบลงเมื่อเขาเห็นอุกกาบาตเพราะชายชราที่มีกระบี่อยู่ที่ด้านหลังนั่งอยู่บนนั้น

แม้ว่าชายชราจะดูเรียบง่าย ไม่แสดงพลังแห่งการมีอยู่ใด ๆ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าเขาเปล่งประกายด้วยพลังคุกคามที่น่ากลัว

น่าแปลกที่บุคคลนี้คือบรรพชนกระบี่เดียวดาย

อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินเคยได้ยินเกี่ยวกับบรรพชนกระบี่เดียวดายมาก่อน เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถจำอีกฝ่ายได้

“ผู้สืบทอดทั้งสามคนทำให้เจ้าพึงพอใจหรือไม่ ? ” โมเทียนหยุนมองดูบรรพชนกระบี่เดียวดายที่นั่งอยู่บนอุกกาบาตและถามอย่างใจเย็น

ใบหน้าบรรพชนกระบี่เดียวดายนั้นสดใส เขาดูอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขมาก เขาพูดด้วยความดีใจ “ข้าพอใจ ข้าสบายใจแล้ว ข้าพอใจอย่างแท้จริง ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าอย่างมากสำหรับสิ่งนี้”

ความคิดเห็น