ตอนที่ 223:ทำลายล้างตระกูลเทียนซ่ง (4)

เมื่อเสียงร้องของการต่อสู้และความตายดังขึ้นในลาน เกือบ 100 คนได้รวมตัวกันที่นั่นและปิดกั้นพื้นที่แน่นจนแม้แต่น้ำไม่สามารถผ่านไปได้

เจี้ยนเฉินสวมเสื้อคลุมสีขาวกำกระบี่วายุโปรยในขณะที่เขาโบกกระบี่ผ่านกลุ่มคน ในการเคลื่อนไหวแต่ละครั้ง เขาก็ฆ่าสมาชิกของตระกูลเทียนซ่งไปทีละคน แสงสีเงินของกระบี่ไม่หยุดกระพริบขณะที่แต่ละจังหวะของกระบี่ที่เขากระแทกตรงผ่านลำคอของแต่ละคนและปลิดชีพของพวกเขา

การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหลราวกับสายน้ำ และหลังจากถูกรายล้อมไปด้วยกลุ่มคนนับร้อย ใบหน้าของเขาก็ยังคงสงบนิ่งเหมือนเคย

หยุด !

ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังออกมาส่งผลให้กลุ่มทหารยามถอยกลับทันที ดวงตาของพวกเขายังคงจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างระมัดระวัง

เทียนซ่งหลีบินเข้าไปที่สนามพร้อมกับกลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขา คนเหล่านี้เป็นคนเดียวกันที่เพิ่งพูดคุยกับเขาในห้องโถงใหญ่ แต่ละคนเป็นตัวแทนของตระกูลที่แตกต่างกันซึ่งเป็นกลุ่มที่มีอิทธิพลในเมืองเวค

เทียนซ่งหลีเข้าไปในวงกลมของผู้คนที่อยู่ในสนามพร้อมกับท่าทีจริงจัง เมื่อเขาสังเกตเห็นสมาชิกที่ตายไปหลายคน ใบหน้าของเขาก็โกรธแค้นยิ่งกว่าเดิม ในเวลาสั้น ๆ ดวงตาของเขาจับจ้องเจี้ยนเฉินอย่างเยือกเย็น

ทันทีที่เขาเห็นเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขาเริ่มกระตุกก่อนที่จะปล่อยรังสีอำมหิตจำนวนมากออกมาจากดวงตาของเขา เขาจ้องเจี้ยนเฉินราวกับว่าเขาเป็นสัตว์อันตราย

“เจ้าคือเจี้ยนเฉิน” เทียนซ่งหลีพ่นคำพูดแต่ละคำออกมาอย่างโกรธเคืองทั้ง ๆ ที่ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ถึงแม้จะสามารถมองเห็นสีแดงปะปนอยู่บ้างเล็กน้อยในดวงตาของเขา

เจี้ยนเฉินยิ้มแย้ม “ท่านหัวหน้าตระกูล ข้าไม่คิดว่าท่านจะจำข้าได้”

ร่างกายของเทียนซ่งหลีกำลังสั่นไหวในตอนนี้ ด้านหน้าของเขาคือฆาตกรคนที่ฆ่าลูกชายของเขา เทียนซ่งคัง เขาจะลืมชายคนนี้ได้อย่างไร ? แม้ในความฝันของเขาทุกคืน เขาก็ยังไม่ลืมว่าเจี้ยนเฉินยังมีชีวิตอยู่แม้จะเห็นเขาไม่กี่ครั้งในปีที่ผ่านมา แต่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็ถูกจารึกในจิตใจส่วนลึกของเทียนซ่งหลีเพื่อที่เขาจะไม่สามารถลืมมันได้

“เจี้ยนเฉิน ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเจ้า ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่มาเคาะประตูของข้า เนื่องจากเป็นเช่นนี้ เจ้าควรเตรียมพร้อมได้เลยเพราะเจ้าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่” เทียนซ่งหลีถ่มน้ำลายขณะที่ดวงตาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชัง

เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างดูถูกเหยียดหยาม “เทียนซ่งหลี ปีที่แล้วข้ายังหนีไปได้ ตอนนี้ก็ผ่านมา 1 ปี เจ้าก็ยังพูดถ้อยคำเดิม ๆ ตระกูลเทียนซ่งของเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นหรอก”

ดวงตาของเทียนซ่งหลีประกายแสงจ้าอย่างรุนแรง เจียนเฉินในระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญได้หลบหนีจากเขาไปหลังจากที่เขาอุตส่าห์พยายามจนได้ตัวเขามา มันก็ทิ้งความอัปยศไว้กับเขาซึ่งไม่สามารถจางหายไปได้

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เทียนซ่งหลีไม่ทราบก็คือในเวลานั้นก็คือเจี้ยนเฉินเป็นเพียงเซียนระดับสูงขั้นสูงสุดซึ่งต่างกับเซียนผู้เชี่ยวชาญมาก

ความคิดเห็น