ตอนที่ 2250
ตอนที่ 2260: การกลับผิดเป็นถูก
October 21, 2026
ตอนที่ 2260: การกลับผิดเป็นถูก
“ศิษย์เจียงหยางแห่งยอดเขาทะยานเมฆ เจ้าต้องไสหัวมาที่นี่ ทำไมเจ้าไม่คืนสิ่งที่เจ้าเป็นหนี้กับนายน้อยกงเจิงซิ่น ? ”
ยอดเขาทะยานเมฆถูกกำหนดให้ไม่ได้พบความสงบในวันนี้ ชายชุดดำที่หานซินโยนลงพื้นรอบ ๆ ยอดเขาทะยานเมฆไม่กี่ชั่วยามต่อมา อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนของยอดเขาทะยานเมฆและตะโกนออกมาเสียงดัง
เสียงของเขาดังราวกับฟ้าร้อง ไม่เพียงแต่มีเสียงดังเท่านั้น ขณะที่เขาบินผ่านยอดเขาทะยานเมฆทำให้ต้นไม้ใบหญ้าบนภูเขาสั่นไหว แต่มันยังรวมไปถึงภูเขาที่อยู่ใกล้ ๆ สองสามแห่งอย่างชัดเจน
เขาไม่ได้พยายามทำให้มันเงียบเลย ด้วยการบ่มเพาะของเขาที่คล้ายกับขั้นเหนือเทพ ทำให้เขาสร้างเสียงดังรอบ ๆ ยอดเขา
ทันใดนั้นมีร่างที่กระพริบอยู่ท่ามกลางภูเขาและเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงเป็นจำนวนมากมองดูอยู่
ค่ายกลระดับต่ำที่เจี้ยนเฉินสร้างขึ้นมาพังทลายลงจากเสียงตัดอากาศ ทำให้เจี้ยนเฉินต้องรวบรวมสมาธิอย่างแข็งขัน
“เขาช่างดื้อดึงเสียจริง” เจี้ยนเฉินเปิดตาขึ้นมาและออกจากบ้านพร้อมกับการขมวดคิ้ว เขาจ้องมองไปที่ร่างที่อยู่บนท้องฟ้าจากระยะไกลใน ขณะที่มีความไม่พอใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นในแววตาของเขา
“ศิษย์พี่เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคนนั้นถึงบอกว่าท่านเป็นหนี้กงเจิงซิ่น ? ” ไป๋หยูมาหาเจี้ยนเฉินด้วยการใช้พลังเซียนธาตุแสงและจ้องมองชายชุดดำจากระยะไกล ก่อนที่จะถามเจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย
“เขามาเอาบัวพันใบ” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเฉยเมย
“ศิษย์น้อง เจ้าเป็นหนี้อะไรกงเจิงซิ่น ? เจ้าทำให้พวกเขามาถึงภูเขาและตะโกนเสียงดัง ถ้าสิ่งนี้แพร่ออกไป เราจะมีศักดิ์ศรีของยอดเขาทะยานเมฆเหลือได้อย่างไร เราจะมีหน้าไปมองคนอื่นได้อย่างไร ? ” ศิษย์พี่ใหญ่ จ้าวเฟิงก็เดินมาด้วย ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังเพื่อบ่งบอกว่าเขามาแล้ว
เมื่อเขามาถึงด้านหน้าเจี้ยนเฉิน เขาก็จ้องมองอย่างโหดร้าย “เนื่องจากเจ้าเป็นหนี้ใครบางคน เจ้าจงรีบไปใช้หนี้พวกเขา มันไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องน่าอายงั้นหรือ ? ”
เจี้ยนเฉินเหลือบไปมองจ้าวเฟิงอย่างเย้ยหยัน “ศิษย์พี่ใหญ่ โลกเซียนเต็มไปด้วยความอันตรายกับผู้คนมากมาย เจ้าไม่รู้เกี่ยวกับอันตรายเหล่านี้ มันก็เป็นเรื่องปกติเพราะว่าเจ้าไม่ได้เห็นมันทั้งหมด เมื่อเจ้ากระเทาะเปลือกไข่ออกมาได้แล้วเท่านั้น เจ้าถึงจะได้สัมผัสถึงอากาศในโลกเซียนและพบว่าโลกนี้ไม่ได้สงบอย่างที่เจ้าคิด อย่างไรก็ตามในเวลานั้นมันอาจจะสายเกินไปสำหรับเจ้า”
“นั่นเป็นเพราะหลายคนก็ได้ตายไปแล้ว”
“ด้วยเหตุนี้ข้าต้องการใช้เรื่องนี้เพื่อสอนบทเรียนที่เหมาะสมกับเจ้า เพื่อให้เจ้าเข้าใจถึงความอันตรายของโลกอย่างแท้จริง ศิษย์พี่ เจ้าต้องยืนอย่างเดียวดายและได้แต่เฝ้ามองดู”
“เจียงหยาง เจ้ากล้านัก ! ” ใบหน้าของจ้าวเฟิงนั้นหมองหม่นอย่างมาก เขาเข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าเจี้ยนเฉินกำลังดูถูกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทีดูถูกของเจี้ยนเฉินที่ทำให้จ้าวเฟิงโมโหอย่างมาก เขารู้สึกว่าความภาคภูมิใจในฐานะศิษย์พี่ใหญ่กำลังถูกท้าทาย
“กงเจิงซิ่น ? เขาไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้คัดเลือกเซียนผู้ถูกเลือกทั้งห้า….”
“เจียงหยาง เจ้ากล้าที่จะยืมอะไรบางอย่างจากหนึ่งในผู้เข้าคัดเลือกเซียนผู้ถูกเลือกเช่นกงเจิงซิ่นและไม่คืนมัน ? จ-เจ้าไม่กล้าเกินไปรึ….”
“ศิษย์น้องเจียงหยาง เจ้าเป็นหนี้อะไรนายน้อยกงเจิงซิ่น.…”
“ศิษย์น้องเจียงหยาง เนื่องจากเจ้าเป็นหนี้ใครบางคน เจ้าต้องใช้หนี้เขาให้เร็ว….”
“เจ้าเป็นหนี้ใครบางคนแต่เจ้าไม่คืน หากสิ่งนี้ปรากฏออกมา มันไม่เพียงแต่จะเป็นรอยด่างต่อชื่อของศิษย์น้องเจียงหยาง แต่จะมีผลกระทบต่อยอดเขาทะยานเมฆ…..”
…
ในเวลานี้ เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงได้บินมาจากภูเขาใกล้ ๆ พวกเขาทั้งหมดต่างต่อว่าเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างไม่แยแส เขามองไปที่ชายชุดดำและพูดว่า “ข้าอยากรู้ว่า ข้าเป็นหนี้อะไรกงเจิงซิ่น”