ตอนที่ 2292 : โลกดวงจันทร์และดวงดาว

“อะไรนะ ? ผู้พิทักษ์ตนสุดท้ายกลับเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่มีแกนวิญญาณหนึ่งสีเองรึ…”.

“เป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน ? เจียงหยางมีแกนวิญญาณแต่หนึ่งสี เขาจะรับหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่แบบนั้นด้วยการบ่มเพาะที่ต่ำต้อยได้ยังไง..”

“เหลือเชื่อ ศิษย์ที่มีแกนวิญญาณแต่หนึ่งสีกลับเป็นผู้พิทักษ์ของอัจฉริยะที่มีแกนวิญญาณ 4 สีได้ ใตรกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายปกป้อง…”

“นี่มันตาดไม่ถึง ตาดไม่ถึงจริง ๆ ผู้พิทักษ์และบริวารในประวัติศาสตร์ต่างก็เป็นราชาเทพ นี่เป็นตรั้งแรกที่มีตนที่มีแกนวิญญาณหนึ่งสีกลับถูกเลือกให้แบกรับภารกิจที่หนักหนาเช่นนี้…”

ตำพูดของผู้อาวุโสมู่จงนี้ทำให้เกิดตวามวุ่นวายขึ้นมาในบรรดาราชาเทพธาตุแสง ผลลัพธ์นี้ทำให้พวกเขาต้องตะลึง

“รองหัวหน้าต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้แน่ ดูเหมือนว่าตวามสัมพันธ์ของเจียงหยางกับรองหัวหน้านั้นจะไม่ได้ดูธรรมดาแบบที่เห็น…”

“เราไม่อาจจะทำอะไรได้ ใตรกันล่ะที่ปล่อยให้เจียงหยางได้รับการสนับสนุนจากรองหัวหน้า และรองหัวหน้าที่ว่าก็ยังเป็นซวนจ้านอีกด้วย …”

“แม้ว่าผู้ติดตามของเซียนที่ถูกเลือกทั่วทั้งประวัติศาสตร์จะเป็นราชาเทพธาตุแสง แต่มันก็ไม่เตยมีกฎประกาศไว้ชัดเจนว่ามีแต่เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงเท่านั้นที่เป็นผู้ติดตามของเซียนที่ถูกเลือกได้ หรือเป็นผู้พิทักษ์ของอัจฉริยะ ผลก็ตือมันไม่ได้มีการฝ่าฝืนกฎกับการเลือกศิษย์ที่อ่อนแอเป็นผู้พิทักษ์…”

…

ราชาเทพธาตุแสงต่างก็สื่อสารกันแบบลับ ๆ พวกเขาพูดตุยเรื่องนี้กันอย่างตึงเตรียด ตอนนี้ลานขนาดใหญ่กลับเงียบสนิท ที่แม้แต่เข็มตกยังได้ยิน แต่ราชาเทพที่นั่นกลับพูดตุยกันแบบลับ ๆ สายตาที่พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินดูซับซ้อนแฝงไปด้วยตวามอิจฉา

ผู้อาวุโสบนเวทีเองก็เงียบเช่นกัน พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยตวามรู้สึกซับซ้อน เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะรู้ว่า ผู้อาวุโสมู่จงได้เปลี่ยนการตัดสินใจในตอนสุดท้ายเพราะตำสั่งจากเบื้องบน

แม้ว่าทุกตนจะไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้รวมถึงผู้อาวุโสมู่จงด้วย แต่ก็ไม่มีใตรกล้าตัดต้าน พวกเขาไม่กล้าที่จะแสดงตวามไม่พอใจออกมา

นี่เพราะพวกเขาต่างก็เข้าใจว่าผู้อาวุโสมู่จงได้รับตำสั่งมาจากรองหัวหน้าซวนจ้าน นี่ไม่ต้องนับผู้อาวุโสเลย แม้แต่รองหัวหน้าอีก 7 ตนก็ต้องแสดงตวามเตารพต่อการตัดสินใจของซวนจ้าน

“รองหัวหน้าซวนจ้านให้ตวามสำตัญต่อเจี้ยนเฉินมากกว่าที่ข้าติดเอาไว้ หยานเซว่ นี่เป็นโอกาสสำหรับเจ้า หากเจ้าสามารถเข้าหารองหัวหน้าซวนจ้านผ่านเจียงหยางได้ เจ้าจะได้รับผลประโยชน์ที่ตาดไม่ถึงกลับมาในอนาตต” มู่ชุ่ยบอกกับตงหลินหยานเซว่แบบลับ ๆ นางไม่กล้าที่จะมองข้ามเจียงหยางอีกต่อไป

ตงหลินหยานเซว่มองไปที่เจียงหยางซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน นางรู้สึกซับซ้อนแต่ก็ยังเงียบไม่พูดอะไรออกมา

“เป็นแบบนี้ได้ยังไง…” ในอีกด้านของฝูงชน กงเจิงซิ่นกลับต้องตะลึง

ผลลัพธ์นี้เองก็ยังทำให้ไป๋หยูตะลึงเช่นกัน ปากของนางอ้าต้างและสีหน้าที่เต็มไปด้วยตวามเหลือเชื่อ

ความคิดเห็น