ตอนที่ 2309 : โถงโบราณลึกลับ

แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ ตอนที่เจี้ยนเฉินเข้าไปในหมอกพร้อมกับตงหลินหยานเซว่ หมอกนั้นกลับช้าลงและหยุดนิ่งเสียสนิท มันได้หยุดเดินหน้าต่อ

หลังจากนั้นหมอกที่เหมือนเชื่อมพื้นดินกับท้องฟ้าก็เริ่มเบาบางลงไป มันบางลงเรื่อย ๆ จนแม้แต่พื้นที่ที่อยู่ภายในหมอกนั้นสามารถมองเห็นได้

สุดท้ายแค่นาทีเดียว หมอกนี้ก็เหมือนจะหายไปจากโลกดวงจันทร์และดวงดาวโดยสิ้นเชิง สิ่งแวดล้อมภายนอกแสดงตัวออกมาอย่างชัดเจน

น่าแปลกที่ตงหลินหยานเซว่กับเจี้ยนเฉินก็หายตัวไปหลังจากที่เข้าไปในหมอกนี้ พวกเขาหายตัวไป

เจี้ยนเฉินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาดทันทีที่เข้ามาในหมอก เขารู้สึกว่าเขาได้ออกจากโลกดวงจันทร์และดวงดาวข้ามยังอีกโลก

แน่นอนว่าเขารู้สึกแบบนั้นแค่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะสลัดความคิดนั้นทิ้งและทำการตรวจสอบหมอกนี้

สายตาของเจี้ยนเฉินเฉียบคมขึ้นมา มันราวกับตะเกียงที่ส่องแสงตอนที่เขามองออกไปรอบ ๆ ตัว

แต่ม่านเขาก็พบว่าเขาไม่อาจจะมองทะลุหมอกได้ด้วยสายตาที่เขามี

หมอกนี้แปลกประหลาดอย่างมาก มันเหมือนมีพลังลึกลับที่แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจจะมองไกลได้เกิน 1 เมตร ต้องบอกว่าในโลกดวงจันทร์และดวงดาว เขาสามารถเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนภายในระยะ 1 ล้านกิโลเมตร แต่สายตาของเขากลับจำกัดอยู่ที่ระยะ 1 เมตรเมื่ออยู่ที่นี่

ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่การรับรู้วิญญาณของเขาก็ไม่อาจจะมีประโยชน์ใด ๆ เมื่อมันออกจากร่างกาย มันก็หยุดทำงานทันที

ตอนนั้นเจี้ยนเฉินไม่ได้ต่างอะไรจากคนตาบอดเลย

“เจียงหยาง ข้าไม่อาจจะเห็นอะไรที่นี่ได้เลย” ตงหลินหยานเซว่ค่อนข้างลนลาน นางพูดออกมาด้วยความกังวล

กลับกัน เจี้ยนเฉินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกประหลาดที่คอเขา ตงหลินหยานเซว่นั้นได้ใช้มือของนางโอบคอเขาไว้แน่น

เจี้ยนเฉินถึงกับรับรู้ได้ถึงความกังวลของนางผ่านการโอบนี้

“หมอกนี้ประหลาด ข้าไม่อาจจะเห็นอะไรได้เช่นกัน” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น แต่เขาก็ยังคงระวังตัว เมื่อหมอกนี้สร้างความกลัวให้กับสัตว์อสูรในโลกดวงจันทร์และดวงดาว มันก็หมายความว่าหมอกนี้ไม่ได้ดูปกติแบบที่เห็น มันมีอันตรายแอบแฝงอยู่ภายใน

แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้แสดงความกลัวออกมา มันยากที่จะมีอะไรในโลกดวงจันทร์และดวงดาวเป็นภัยต่อเขาได้หากดูจากความแข็งแกร่งที่เขามี แม้ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับอันตรายที่ไม่อาจจะรับมือได้ แต่เขาก็ยังมีหอคอยอนัตตาเป็นไพ่ลับอยู่

เจี้ยนเฉินอุ้มตงหลินหยานเซว่เอาไว้และเดินทางต่อเป็นเส้นตรงตามสัญชาตญาณของตัวเอง เขาสูญเสียการรับรู้เรื่องเวลาและทิศทาง เขาถึงกับไม่รู้ระยะทางด้วยซ้ำ

เขาไม่รู้เลยว่าเขาเดินเข้ามาไกลแค่ไหนในหมอกนี้ อันตรายที่เขาคิดไว้ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาและการเดินทางก็ราบรื่นจนน่าแปลกใจ

ตอนนั้นเองก็มีแสงสีครามปรากฏขึ้นมาด้านหน้าภายในหมอกที่พร่ามัว

เจี้ยนเฉินหรี่ตาลง แสงสีครามนี้ดูสะดุดตาและดึงความสนใจได้อย่างมากภายในหมอกอันพร่ามัวนี้ มันทำให้เขาสนใจในทันที

เจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนจะเร่งความเร็วขึ้น เขารีบเดินทางไปยังแสงสีครามนั่น

ความคิดเห็น