ตอนที่ 2316 : พบกับฉิงฉันอีกครั้ง (1)

“แต่ถึงจะเป็นแบบที่ข้าคิดเอาไว้ แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่ข้าจะเป็นเจ้าของโลกนี้ได้ การเก็บแก่นเลือดของจอมปราชญ์สูงสุดถึง 10 หยดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ” เจี้ยนเฉินสลัดความคิดในหัวทิ้งทันที เขาก้มหน้าและตรวจดูอาการของตงหลินหยานเซว่

ตงหลินหยานเซว่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตาของนางยังปิดอยู่ นางยังคงหมดสติ นางไม่รู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัว

“แผลของเจ้าไม่ได้ร้ายแรงนักแต่มันก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย ตอนนี้หมอกหายไปแล้ว เจ้าควรจะตื่นในไม่ช้า” เจี้ยนเฉินพึมพำและมองไปรอบ ๆ ก่อนจะบินออกไปในทางหนึ่ง

เมื่อตงหลินหยานเซว่ยังคงหมดสติอยู่ เขาก็ไม่จำเป็นต้องปกปิดพลังของตัวเอง เขาได้บินออกไปด้วยความเร็วเต็มที่ของตนและมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของโลกดวงจันทร์และดวงดาว

ในเวลาเดียวกันเขาก็ได้ใช้กฎของอวกาศ เขาเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วภายใต้ความช่วยเหลือของกฎนี้ เขาพุ่งตัดระยะ 1,000 – 2,000 กิโลเมตรได้ในทันที

ระยะทาง 10,000 กิโลเมตรนั้นใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

“แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ข้าก็ต้องเดินทางให้ได้ไกลที่สุดก่อนที่ตงหลินหยานเซว่จะตื่นขึ้นมา เพื่อที่ข้าจะได้หลีกเลี่ยงจากฉิงฉัน ….”

“แม้ว่าข้าจะไม่ได้กลัวฉิงฉัน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ตงหลินหยานเซว่จะยังหมดสติต่อไปแบบนี้ เมื่อนางตื่นขึ้นมา ข้าคงไม่อาจจะสู้ต่อไปได้ ไม่งั้นแล้วจะเป็นการเปิดเผยตัวตนและเสียโอกาสในการเข้าไปในหอคอยธาตุแสง”

“ข้าหวังว่าฉิงฉันจะออกจากที่นี่ไปแล้ว..” เจี้ยนเฉินคิด เขาใช้ความเร็วสูงสุดที่ตนเองมีและคอยจับตาดูตงหลินหยานเซว่อยู่ตอลด ทันทีที่นางแสดงสัญญาณจะตื่นขึ้นมา เขาจำเป็นต้องลดความเร็วของตัวเองลง

เจี้ยนเฉินเคลื่อนที่ได้ราวกับแสง พลังของมิติห่อหุ้มอยู่รอบตัวเขาราวกับเขาหลอมรวมเข้ากับมิติซึ่งทำให้เขาแสดงความเร็วสูงสุดออกมาได้ ไม่นานเขาก็ปรากฏตัวขึ้นในจุดที่ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร

ทันใดนั้นจู่ ๆ เจี้ยนเฉินก็หยุด เขายืนอยู่บนหน้าผาและมองไปข้างหน้า

เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงในชุดขาวนอนอยู่ที่พื้นห่างออกไปกว่า 100 เมตร ชุดของเขาชุ่มไปด้วยเลือดและเขาก็ตายไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่ศพ

เจี้ยนเฉินไปที่ศพและมองไปยังใบหน้าที่ดูคุ้นตา

เขาจำเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงคนนี้ได้ ชายคนนี้คือหนึ่งในผู้พิทักษ์ที่เข้ามาพร้อมกับตงหลินหยานเซว่ แต่ตอนที่พวกเขาถูกฉิงฉันไล่ล่า ชายคนนี้ก็ทิ้งตงหลินหยานเซว่และหนีเอาตัวรอด

เจี้ยนเฉินไม่ได้รู้สึกสงสารอีกฝ่ายที่ตายไป ในเวลาเดียวกันเขาก็หวังไว้ในใจว่าคนพวกนี้จะตาย

ฉิงฉันได้เข้ามาในโลกดวงจันทร์และดวงดาวเพื่อฆ่าเหล่าผู้แข่งขันที่เข้ารับการทดสอบที่นี่ แต่เพราะความแค้นระหว่างเชื้อสายนักรบวิญญาณกับโถงเซียนธาตุแสง จึงทำให้เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงพวกนี้ต้องตายแม้ว่าจะทิ้งผู้แข่งขันและหนีเอาตัวรอดก็ตาม

“ข้าสงสัยว่ามีผู้พิทักษ์กี่คนกันที่ยังรอดอยู่ได้ หากผู้แข่งขันทั้งสี่คนตายไป” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง แต่เขาก็ไม่ได้ทิ้งศพนั่นเอาไว้ เขาได้เก็บมันเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์ของตน

ตอนนี้กล้วยไม้กลืนกินอมตะกำลังเติบโต มันต้องการศพมากขึ้นเรื่อย ๆ แทนที่จะทิ้งศพของเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงไว้ที่นี่ให้กับสัตว์อสูร เขาคงใช้มันเป็นสารอาหารกับกล้วยไม้กลืนกินอมตะจะดีกว่า

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ทำการปกปิดร่องรอยให้เหมือนว่าสัตว์อสูรได้ผ่านมาที่นี่ก่อนจะออกไป

ความคิดเห็น