ตอนที่ 2362
ตอนที่ 2374: การจากไปของจ้าวเฟิง
October 21, 2026
ตอนที่ 2374: การจากไปของจ้าวเฟิง
เมื่อมู่ชุ่ยเห็นว่าตงหลินหยานเซว่ไม่แม้แต่จะสนใจตำแหน่งเซียนที่ถูกเลือกเพราะเห็นแก่เจี้ยนเฉิน นางเข้าใจอย่างมากว่าศิษย์ที่ภาคภูมิใจที่สุดของนางมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเจี้ยนเฉิน สิ่งนี้ทำให้นางหมดหดทาง นางทำได้แค่ลอบถอนใจอยู่ภายใน
“อาจารย์ ข้าจะขอถอนตัว…”
ตงหลินหยานเซว่ก้มคำนับและออกไป
บนยอดเขาทะยานเมฆ หานซินนั่งอยู่ในกระท่อมไม้เล็ก ๆ บนยอดเขา เขาถือผลึกขนาดเท่าหัวแม่มือไว้
ผลึกชิ้นนี้ถูกเรียกว่าผลึกความทรงจำ มันสามารถบันทึกภาพและเสียงได้
มือของหานซินสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ ขณะที่เขามองไปที่ผลึกในมือของเขา แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ผลึกนี้มาจากตระกูลของเขา มันบันทึกข้อความจากผู้นำตระกูลหาน คำพูดของเขาทำให้ตัวตนและชะตากรรมของหานซินเปลี่ยนไป
มีความเคร้าโศกที่ไม่อาจเปิดเผยในดวงตาของหานซิน ขณะที่เขาจ้องไปที่ผลึกในมือของเขา ดวงตาของเขาแดงก่ำ
เขาไม่อยากจะยอมรับข้อความของผลึก เขาต้องการส่งสัมผัสวิญญาณของเขาเข้าใจผลึกอีกครั้งเพื่อตรวจสอบข้อความจากผู้นำตระกูลหานอีกครั้ง
อย่างไรเขาก็ไม่กล้าทำมัน
“ตระกูลหานทอดทิ้งข้า ชื่อของข้าถูกลบออกจากจากผังตระกูล ตั้งแต่วันนี้ไปข้าอาจจะยังแซ่หาน แต่ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลหานอีกต่อไป…..” หานซินพูดพึมพำ เสียงหนัก ๆ ของเขาแหบมาก
“ทั้งหมดเพราะเจียงหยาง ศิษย์ของข้า เพราะเจียงหยางคือเจี้ยนเฉินที่เป็นเชื้อสายนักรบวิญญาณที่ปลอมตัวเข้ามา ตระกูลของข้าจึงไล่ข้าออกไป….” หานซินลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เขายืนอยู่ด้านนอกกระท่อมและจ้องไปยังทะเลเมฆเหนือภูเขา เขาดูโดดเดี่ยวมาก
ที่เชิงเขา ไป๋หยูในชุดขาว นางเดินขึ้นบันไดที่ทั้งสูงชันและยาวด้วยจิตวิญญาณที่ตกต่ำเช่นกัน นางเดินขึ้นยอดเขาทะยานเมฆทีละก้าว ๆ
ดวงตาของนางแดง, ไร้ประกาย, และไม่มีชีวิตชีวา ดูเหมือนนางจะสูญเสียวิญญาณไปแล้ว นางไม่ได้เลือกที่จะบินด้วยพลังเซียนธาตุแสง แต่นางเดินเท้าเหมือนกับมนุษย์ธรรมดาที่เดินขึ้นราวกับเครื่องจักร
พี่รองที่นางชื่นชอบมากที่สุดคือเชื้อสายนักรบวิญญาณและได้กลายเป็นศัตรูของทุกคนในโถงเซียนธาตุแสง แม้แต่อาจารย์ของนาง มู่ชุ่ย ที่มอบเกียรติและสถานะให้นาง นางก็ยังต้องขับไล่ศิษย์ของนาง เรื่องทั้งหมดนี้ส่งผลกระทบต่อไป๋หยูอย่างมาก ทำร้ายจิตใจที่อ่อนโยนของนางเป็นอย่างมาก
แม้ว่านางจะบ่มเพาะมาเป็นระยะเวลานานแล้ว แต่สภาพแวดล้อมที่นางเติบโตนั้นทำให้นางยังคงรักษาจิตใจของเด็กสาวไว้ได้ ทำให้จิตใจของนางบอบบางมาก
หลังจากผ่านไปนาน ท้ายที่สุดไป๋หยูก็เดินมาถึงขั้นสุดท้ายของบันได ตอนนี้รองเท้าของนางเต็มไปด้วยโคลน
หานซินดูเหมือนจะรออยู่ขั้นบันไดบนสุดเป็นเวลานานมากแล้ว เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ และจ้องไปที่ไป๋หยูในชุดคลุมสีขาวที่เปรอะเปื้อน
“อาจารย์ข้าถูกขับออกจากการเป็นศิษย์” ไป๋หยูกลั้นน้ำตาขณะที่มองไปที่ใบหน้าที่ซีดเซียวของหานซิน
“ข้ารู้แล้ว เจ้าอาจไม่ใช่ศิษย์ของผู้อาวุโสอีกต่อไป แต่เจ้าก็ยังเป็นศิษย์ของยอดเขาทะยานเมฆของข้า” หานซินกล่าว
ในตอนนี้เซียนผู้เชี่ยวชาญศรัทธาไม่กี่คนมาอยู่รอบ ๆ ยอดเขาทะยานเมฆ คนที่นำพวกเขาบังเอิญมีแกนวิญญาณหกสี