ตอนที่ 2558 : การเปิดตัวของมิติบรรพกาล

“เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า เหตุผลว่าทำไมข้าถึงได้ช่วยเจ้าก็เพราะเขา ไม่งั้นแล้วเจ้าจะไม่อาจจะมีชีวิตรอดได้เมื่อบุกรุกเข้ามาในที่ซึ่งข้าบ่มเพาะเพียงลำพัง” หัวหน้าพิรุณพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา นางไม่ได้สนใจคำขอบคุณของ เจี้ยนเฉินเลยแม้แต่น้อย

เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาและไม่ได้พูดอะไรอีก เขาบอกได้จากท่าทีของหัวหน้าพิรุณว่าเหตุผลเดียวว่าทำไมเขาถึงได้มีชีวิตรอดก็เพราะคนลึกลับ ไม่งั้นแล้ว หัวหน้าพิรุณคงไม่มีทางไว้ชีวิตเขาแน่ แม้ว่านางจะรู้ว่าวิญญาณของเขาจะพิเศษและได้หลอมรวมกับพลังบรรพกาลแล้วก็ตาม

แต่เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าคนลึกลับที่ว่านั้นคือใคร ผลก็คือเขาไม่คิดจะคิดเกี่ยวกับตัวตนลึกลับนั้นอีกต่อไป

“สำหรับลัทธิปิศาจชั้นฟ้าแล้ว ฮึ่ม พวกมันได้ขโมยกล้วยไม้ห้าธาตุของข้าไปพร้อมกับโคลนวิญญาณและน้ำวิญญาณจำนวนมาก ทั้งหมดมันมาจากโลกจิ๋วหยานหวง พวกมันมีค่าไม่อาจจะวัดได้ หากพวกมันไม่ให้คำอธิบายที่เหมาะสมกับเรื่องนี้ ข้าก็ไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่” เสียงของหัวหน้าพิรุณนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและแค้นเคืองเมื่อพูดถึงลัทธิปิศาจชั้นฟ้า

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ถูกสั่งให้ออกมาจากที่นั่น

เจี้ยนเฉินได้ออกมาจากที่ซึ่งหัวหน้าพิรุณบ่มเพาะอยู่ เมื่อนางมาถึงตรงหน้าค่ายกลป้องกันรอบเขตหวงห้าม ค่ายกลก็ฉีกออกเอง เผยให้เห็นอุโมงค์กว้างกว่า 3 เมตรซึ่งนำไปสู่โลกภายนอก

เจี้ยนเฉินผ่านค่ายกลมาได้อย่างง่ายดายและปรากฏตัวในพระราชวัง

ชายวัยกลางคนดูสูงส่งเหมือนจะรอเขาอยู่นานแล้ว ชายคนนั้นสวมชุดมังกรรออยู่ตรงหน้าเขา

เขาคือจักรพรรดิของจักรวรรดิเมฆทวี เย่อี้หาน

ราวกับว่าเขามารอเจี้ยนเฉินโดยเฉพาะ ตาเขาเป็นประกายขึ้นมาและมองมาที่เจี้ยนเฉิน ก่อนจะพูดขึ้น “หัวหน้าได้สั่งการให้ข้าพาเจ้าออกไปจากที่ราบสำราญอย่างปลอดภัย มากับข้า”

แต่ทันทีที่เจี้ยนเฉินออกมาจากเขตหวงห้ามมา ด้านหลังเย่อี้หานก็เกิดการสั่นไหวของมิติพร้อมกับยอดฝีมือหลายสิบคนซึ่งอายุแตกต่างกันไปปรากฏตัวขึ้นมาล้อมรอบตัวเจี้ยนเฉินเอาไว้

พวกนั้นต่างก็แผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา ทุกคนต่างก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้น พวกนั้นมีทั้งยอดฝีมืออสงไขยและยอดฝีมือบรรพกาล

“ทำไมต้องเป็นเขา ? ทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่ ? ”

“จักรพรรดิ ชายคนนี้ร่วมมือกับลัทธิปิศาจชั้นฟ้า ตอนนี้ลัทธิปิศาจชั้นฟ้าได้กลายเป็นศัตรูกับจักรวรรดิของเราแล้ว เราไม่อาจจะปล่อยเขาออกไปได้ เราต้องกำจัดเขาเดี๋ยวนี้”

“จักรพรรดิ โปรดกำจัดชายคนนี้เสียเดี๋ยวนี้”

….

ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาเย็นชาและอาฆาต

สีหน้าของเย่อี้หานหม่นลง เขาแสดงอำนาจในฐานะผู้ปกครองออกมาและมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ข้ารับคำสั่งจากหัวหน้าให้พาเขาออกจากที่ราบสำราญอย่างปลอดภัย ทำไมพวกเจ้าถึงต้องมาขวางข้าด้วย ?”

“อะไรนะ ? หัวหน้างั้นรึ ? ”

สีหน้าของยอดฝีมือต่างก็เปลี่ยนไปเมื่อได้ยินแบบนั้น คำพูดนี้ราวกับมีเวทย์มนต์ที่ทำให้พวกเขาตะลึง “เขาบุกรุกเข้าเขตหวงห้าม แต่หัวหน้ากลับไม่ฆ่าเขารึ ? นะ นี่มันไม่มีเหตุผลเลย…”

“ชายคนนี้ร่วมมือกับลัทธิปิศาจชั้นฟ้า ลัทธิปิศาจชั้นฟ้าได้สร้างความเสียหายให้กับจักรวรรดิของเราอย่างมาก...”

ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นหลายพคนพึมพำออกมาโดยที่จิตสังหารที่พวกเขาแผ่ออกมาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้นพวกเขากลับยอมรับความจริงเรื่องนี้

“หากเจ้าต้องการฆ่าข้าก็ไปหาข้าที่ที่ราบเมฆา แต่ยอดฝีมืออสงไขยนั้นอาจจะฆ่าข้าไม่ได้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นอย่างใจเย็นโดยไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เมื่อกฎมิติของเขาขึ้นไปถึงขอบเขตตั้นต้นแล้ว ความมั่นใจเขาก็เพิ่มขึ้นไปด้วย ด้วยกฎมิติและกฎแห่งกระบี่รวมกับทักษะต่าง ๆ ที่เขามีแล้ว เขาก็มั่นใจว่าจะจัดการกับเหล่ายอดฝีมืออสงไขยได้ทุกคน

ความคิดเห็น